Muhammad Mustafa Ataye

در گلستان محبت ما گل پجمرده ایم
رنج پیری را ندیده در جوانی مرده ایم
به خود گفتم به تنهایی قناعت کنم صبرو طاقت کنم که نمیشه
بشینم گوشه خود ملامت کنم صبرو طاقت کنم که نمیشه
دل از تو دل ازتو پس بگیرم بی تو عادت کنم صبروطاقت کنم که نمیشه
آستین کهنه داشتیم از ما گذشتی از من و دل من یکجا گذشتی
بگذار این دل من پیش پایت بمیره صد سال زنده باشی دشمن هایت بمیره
گل گلی دانه دانه
چشم چراغ خانه
کاش که زمانه قدر تورا بدانه
مثل ما نباشی
گرد هوا نباشی
در دیار غربت بی آشنا نباشی