Dive Studio

افغان‌ها و ایرانی‌های عزیز اغلب با سریال‌ها و فیلم‌های هندی و ترکی در گذشته خاطرات زیادی دارند. امروز در تمرین با استاد شهرام فرشید و اجرای این آهنگ، بسیاری از خاطرات قدیمی در ذهنم مرور شدند. دوست دارم شما هم برای من بگویید که کدام آهنگ‌های قدیمی را دوست دارید ؟

سپاسگزارم از استاد شهرام فرشید و همسر مهربانش ندا جان فرشید که همیشه با محبت در کنارم هستند .

Shahram Farshid
Neda farshid official




#رامشاشفا

I completely disregard any borders and firmly believe that individuals should be able to live in a world free from the constraints of borders. The prolonged conflicts in Afghanistan have led to a lack of education and the displacement of countless families. The unrest in Iran for eight years and the ongoing wars in Gaza, Lebanon, Israel, and Ukraine have only intensified the suffering of innocent civilians. It is evident that politicians and presidents are shielded from the hardships of poverty and displacement. They often depart with security, reassurance, and bags filled with American dollars, while the citizens are left to face poverty, division, racism, and hostility. This song is a tribute to all those affected by war and to every visionary working towards a better tomorrow. Humanity shall prevail; war must be eradicated.

‎من هیچ مرز و کشوری را به رسمیت نمی‌شناسم و همیشه باور داشتم که انسان‌ها باید در جهانی بدون مرز و تبعیض زندگی کنند. طی چهار دهه جنگ در افغانستان، زنان از حق تحصیل محروم شدند و مردم آواره گشتند؛ هشت سال جنگ در ایران و جنگ‌های بی‌پایان امروز در غزه، لبنان، اسرائیل و اوکراین، تنها رنج و بدبختی را به مردم تحمیل کرده است. هیچ سیاستمدار یا رئیس دولتی درگیر فقر و آوارگی نمی‌شود؛ در نهایت با چمدان‌های پر از دلار به کشوری دیگر می‌روند و این مردم هستند که قربانی فقر، تفرقه، نژادپرستی و کینه‌ها می‌شوند. این آهنگ را به تمام قربانیان جنگ و همه روشنفکران جهان تقدیم می‌کنم. زنده باد انسانیت، مرگ بر جنگ.

‎زه هېڅ سرحد او هېواد په رسميت نه پېژنم او تل مې باور درلود چې انسانان باید په یو داسې نړۍ کې ژوند وکړي چې سرحدونه او تعصبونه ونه لري. په افغانستان کې د کلونو جګړې په ترڅ کې، ښځې د زده کړو له حقه بې برخې شوې او خلک بې کوره شول؛ په ایران کې دوامداره اته کاله جګړه او نن ورځ په غزه، لبنان، اسرائیل او اوکراین کې بې پای جګړې یوازې خلکو ته کړاو او بدبختي راوړې. موږ شاهدان یو د یو حقیقت چی هېڅ سیاستوال یا د دولت مشر د فقر او بې کورۍ سره مخامخ نه دی؛ په پای کې د ډالرو ډکې بستې سره بل هېواد ته تښتی او دا خلک دي چې د فقر، وېش، نژادپالنې او کینې قرباني کېږي. دا سندره د ټولو جګړې قربانیانو او د نړۍ ټولو روشنفکرانو ته ډالۍ کوم. انسانیت دې وي ژوندی، جګړه دې ختم شي.

ترجمه سخنرانی :
عصر بخیر خانم ها و آقایان من رامشا شفا هستم. در قندهار متولد شدم ،دو ساله بودم که گروهی از مقامات طالبان پدر و مادرم را به اتهام همکاری با سازمان ملل و ایجاد «مدارس زیرزمینی دخترانه» ترور کردند و کشتند.

بعد از اعدام پدر و مادرم یکی از بستگان دور سرپرستی من را به عهده گرفت و از من مراقبت کرد. در سن دوازده سالگی، به دلیل مشکلات مالی، من را با یک مرد مسن افغان که در کشت و کار خشخاش و قاچاق تریاک بود، عقد و ازدواج کردند یابهتر است بگویم فروختند .این مرد علاوه بر دو همسر قبلی‌اش و من، همزمان با رشد کسب‌ وکارش، به ازدواج با دختران زیر سن قانونی دیگری نیز فکر می‌کرد. من در سیزده سالگی مادر شدم و دختری زیبا دارم که در حال حاضر در رشته پزشکی در دانشگاه UCLA تحصیل می کند.

من خودم را بسیار خوش شانس می دانم که در زمان مناسب توسط یکی از دوستان دوران رزمنده و کودکی پدر مرحومم که اتفاقاً از وجود و وضعیت من به عنوان یک عروس کودک مطلع شده بود نجات یافتم و اندکی بعد فرار من با دخترم از قندهار به کابل فراهم شد.

بین فرار از قندهار به کابل و رسیدن به ایالات متحده آمریکا سفر بسیار طولانی بود، اما من سعی خواهم کرد تا حد امکان آن را کوتاه توضیح بدهم . پس از کشمکش های فراوان در کابل، ویزای آمریکا فقط به من داده شد. متأسفانه، این فرصت با یک قربانی بزرگ پیش آمد و آن این بود که دخترم را به همان خانواده ای بسپارم که به من کمک کرد تا به کابل فرار و به آمریکا سفر کنم.

در ایالات متحده، بدون درخواست پناهندگی، شروع به بررسی گزینه هایی برای نجات دخترم از افغانستان کردم.
و بعد از دو سال طولانی
با امتحان کردن همه چیزهایی که در مورد سیستم قانونی مهاجرت می دانستم، نتوانستم با دخترم در آمریکا يكجا شويم، بنابراین ریسک کردم و به عنوان مترجم برای ارتش ایالات متحدهٔ آمریکا به افغانستان بازگشتم، که در ابتدا دوش به دوش با ارتش نظامی مرینز ٫نیروهای ویژه و
ناتو کار میکردم.

در بدترین کابوس هایم هرگز فکر نکرده بودم که وضعیتی بدتر از برده شدن توسط یک فروشنده مواد مخدر افغان با سه زن و شش فرزند تا زمانی که برای سه سال متوالی در شدیدترین جبهه های جنگ حضور داشتم، وجود داشته باشد. از جمله عملیات مشترک (نبرد مرجه) که هدف اصلی حمله، شهر مارجه بود که سال ها توسط طالبان و همچنین قاچاقچیان مواد مخدر کنترل میشد. از 13 فوریه 2010 تا 7 دسامبر 2010 در هلمند، افغانستان، مرگبارترین فصلی بود که من توانستم زنده ولی زخمی بمانم. من هنوز تا امروز احساس می کنم که انگار برای اولین بار بود که در معرض یک افغانستان جنگ زده واقعی و مردم ویران شده آن قرار گرفته بودم.

من به مبارزه ادامه دادم، اما هنوز 6 سال در این مرحله از فرزندم جدا بودم. و هنگامی که زندگی و سرنوشت مرا به اوکیناوا ژاپن برد، تنها در آن زمان در می سال 2012 امکان پذیرفت که یک دختر زیبای هفت ساله به زندگی ام برگردد.

ما سه سال باورنکردنی را در اوکیناوا ژاپن زندگی کردیم، و من در میان سخاوتمندانه ترین مردم ژاپن کار و تحصیل کردم. و زمانی که در ژاپن بودم، اشتیاق واقعی خود را در موسیقی کشف کردم. و در سال 2015 وارد صنعت موسیقی افغانستان شدم. و از آن زمان، من برای بسیاری از تورها داوطلب شده ام و در چندین پروژه های هنری، حمایت از حقوق زنان در افغانستان و همچنین افزایش آگاهی در مورد موضوع که به سرعت در حال رشد اما تٲسف‌انگیز است ٫ ازدواج کودکان در افغانستان کار کردم.

اگر در مورد حمل هوایی سال 2021 شنیده اید، من در تخلیه و اسکان افغان های در معرض خطر به دنبال تراژدی تکان دهنده تسلط طالبان بر افغانستان مشارکت داشتم. و همچنین در حال حاضر در کمک به افغان های تازه وارد که با مسائل روانی سروکار دارند و همچنین کسانی که با اتهامات جنایی روبرو هستند، کار می کنم.

و این تمام سفر نیست، توضیحات بیشتری وجود دارد، اما به دلیل کمبود وقت امروز، باید همین جا تمام کنم.

و اگر بتوانم یک پیام را بر اساس تجربیات شخصی خودم به زنان دلیر ایران و افغانستان بدهم این است که "هرگز امید خود را از دست ندهید، برای حقوق خود بایستید و تا آخر مبارزه کنید"

زن -زندگی -آزادی

#رامشاشفا