Puya

ANG SAMPAL NG SAKIM KONG STEPBROTHER AT ANG PAGDATING NG MGA PULIS NA TUMAPOS SA KAYABANGAN NIYA

Amoy gamot at antiseptic ang buong kwarto. Rinig na rinig ko ang mahina at ritmikong tunog ng heart monitor sa gilid ng aking k**a. Ako si Maya, at kasalukuyan akong nagpapagaling sa isang pribadong ospital sa Quezon City matapos ang isang maselan at malaking operasyon sa aking matres (gynecological surgery) upang tanggalin ang isang malaking bukol.

Sariwa pa ang mga tahi sa ibabang bahagi ng aking tiyan. Bawat paghinga ko nang malalim ay may kasamang kirot, at bawat paggalaw ay tila pinupunit ang aking laman. Mahina ang aking katawan, ngunit mas kalmado ang aking isip dahil sa wakas, tapos na ang operasyon.

Ngunit ang kapayapaang iyon ay biglang nawasak nang bumukas nang marahas ang pinto ng aking kwarto.

Pumasok ang stepbrother kong si Leo—ang sakim, mayabang, at walang-awang anak ng aking madrasta. Wala siyang pakialam kung nasa ospital ako o kung nanghihina pa ako. Padabog siyang naglakad palapit sa aking k**a, hawak ang isang manipis na folder na naglalaman ng mga papeles ng kaisa-isang bahay at lupang ipinamana sa akin ng aking yumaong ama.

Ibinagsak niya ang folder sa maliit na mesa sa harap ko.

"Pumili ka kung paano ka magbabayad, o lumayas ka sa ospital na 'to ngayon din!" pasigaw niyang utos, ang kanyang mukha ay namumula sa galit at kasakiman.

Gusto niyang pirmahan ko ang Deed of Absolute Sale at ilipat ang bahay sa pangalan niya. Ang dahilan niya? Siya raw ang nagbayad ng downpayment sa ospital na ito, isang malaking kasinungalingan dahil ang health insurance ko at sariling ipon ang gumastos para sa aking operasyon. Nais niyang gamitin ang aking kahinaan upang nakawin ang huling pamana ng aking ama.

Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata. Kahit nanghihina, hindi ko hahayaang tapakan niya ako.

"Hindi ko pipirmahan 'yan, Leo. At wala akong utang sa'yo," mahinahon ngunit matigas kong sagot. "Hindi."

Sa sandaling lumabas ang salitang 'Hindi' sa aking mga labi, nagbago ang anyo ni Leo. Nawala ang natitirang hibla ng kanyang pagtitimpi.

Bago ko pa man maiharang ang aking mga braso, umikot ang kanyang k**ay at isang napakalakas na sampal ang dumapo sa aking pisngi.

Sa sobrang lakas ng pwersa, nahilo ako. Nawalan ako ng balanse at nahulog mula sa gilid ng hospital bed pabagsak sa malamig na sahig.

"Aaaah!" napasigaw ako nang maramdaman ko ang tila nagbabagang hapdi.

Ang mga sariwang tahi sa aking tiyan ay tila pinipunit. Ang aking tadyang ay bumagsak nang malakas sa matigas na tiles, na nagdulot ng matinding kirot na umabot hanggang sa aking gulugod. Namimilipit ako sa sakit, nakahawak sa aking tiyan habang pilit na humihinga, at ang IV line sa aking k**ay ay marahas na nahugot kaya't nagsimulang tumulo ang dugo sa sahig.

Sa halip na maawa o matakot sa ginawa niya sa isang bagong-operang pasyente, ngumiti pa nang nakakaloko si Leo. Lumuhod siya nang bahagya para pantayan ang nakadapa kong posisyon.

Tinitigan niya ako nang may matinding pandidiri at pangungutya.

"Feeling mo ang taas-taas mo, ha? Feeling mo masyado kang magaling?" bulong niya habang tumatawa nang mapakla. "Pipirmahan mo 'to, o kakaladkarin kita palabas ng kwartong 'to kahit nagdurugo pa 'yang tahi mo."

Ngunit bago pa man niya maitapat ang bolpen sa aking nanginginig na k**ay... isang boses ang yumanig sa buong kwarto.

"Huwag kang gagalaw! Itaas mo ang mga k**ay mo!"

Ang Mga Saksi sa Pintuan

Nang lumingon si Leo, nawala ang kanyang mapagmataas na ngiti. Namutla siya na parang nakakita ng multo, at ang bolpen na hawak niya ay nahulog sa sahig.

Dahil sa marahas na pagpasok ni Leo kanina, hindi niya napansing hindi sumara nang tuluyan ang pinto. At ngayon, nakatayo sa mismong pintuan ang tatlong matitipunong pulis, kasama ang aking matalik na kaibigan at abogadong si Atty. Bianca.

Huwag kang aalis—basahin ang buong kwento at alamin ang shocking ending sa comments. 💫🍁🌜

ANG SIKRETO SA LIKOD NG PEKENG LIBINGAN: ANG SUSI NG AKING AMA AT ANG TAHIMIK NA PAGBAGSAK NG AKING MADRASTA

Matapos ang tatlong taong pagkakakulong sa provincial jail para sa isang malagim na krimeng hindi ko ginawa, naramdaman ko muli ang init ng araw ng Pilipinas sa aking balat.

Ako si Gabriel, at tatlong taon ang malupit na ninakaw sa akin matapos akong pagbintangang naglustay ng daan-daang milyong pondo mula sa sugar milling company ng aking sariling ama—isang kasuklam-suklam na paratang na malinis na pinlano ng aking madrasta na si Victoria upang tuluyan akong maalis sa kanyang landas.

Dala ang isang lumang duffel bag at ang nag-aalab na pag-asang mayakap muli ang aking amang si Don Fernando, sumakay ako ng bus pabalik sa aming malaking ancestral mansion sa gitna ng malalawak na tubuhan (sugarcane fields) sa Silay City, Negros Occidental. Inisip kong baka sa paglipas ng panahon, lumabas din ang katotohanan at handa na siyang patawarin at pakinggan ako.

Ngunit nang kumatok ako sa matataas at inukit na kahoy na pintuan ng aming mansyon, hindi ang pamilyar at matamis na ngiti ng aking ama ang sumalubong sa akin.

Bumukas ang pinto at iniluwa nito si Victoria. Nakasuot siya ng isang mamahaling silk dress, kumikinang ang mga perlas sa kanyang leeg, at may hawak na manipis na baso ng champagne. Nawala ang ngiti niya nang makita ako. Ang kanyang mukha ay agad na napalitan ng isang mapangmata, nakakadiri, at malamig na tingin.

"Anong ginagawa mo rito, Gabriel? Nakalaya na pala ang isang hamak na kriminal," mataray at nang-uuyam niyang bungad.

"Nasaan si Papa? Gusto ko siyang makausap," mahinahon ngunit madiin kong sagot, pilit pinipigilan ang panginginig ng aking mga k**ao.

Tumawa siya nang pagak, isang tawang umalingawngaw sa malaking pasilyo ng bahay. "Hindi mo ba nabalitaan sa loob ng selda mo? Isang taon na siyang nakalibing," malamig niyang sabi, walang kahit anong anino ng lungkot sa kanyang mga mata. "At bago siya mamatay, inilipat niya sa pangalan ko ang lahat. Ang mansyong ito, ang kumpanya sa Bacolod, ang buong asyenda. Wala kang makukuha kahit isang kusing. Kaya ngayon, lumayas ka sa pamamahay ko bago ko pa iutos sa mga gwardya na ipakaladkad ka palabas."

Bago pa ako makasagot o makapag-isip nang maayos, ibinagsak niya nang napakalakas ang pinto sa aking harapan.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Parang gumuho ang buong mundo ko. Patay na ang aking ama? Hindi man lang ako nakapagpaalam? Nabuhay ako sa loob ng madilim na kulungan sa pag-asang may uuwian pa akong pamilya, ngunit inagaw na pala ng babaeng ito ang lahat ng mahalaga sa akin.

Ang Hiwaga sa Sementeryo ng Bacolod

Nalilito, nasasaktan, at puno ng matinding desperasyon, mabilis akong nagtungo sa isang sikat na pampamilyang sementeryo sa Bacolod City kung saan nakahimlay ang aming mga ninuno. Nagsimulang bumagsak ang malakas at malamig na ulan, hinahaluan ng putik ang aking mga sapatos habang pilit kong hinahanap ang pangalan ng aking ama sa mga naglalakihang marmol na mausoleo ng pamilya namin.

Ngunit wala siya doon. Walang bagong lapida. Walang pangalan ni Don Fernando.

Habang basang-basa ako sa ulan at nakaluhod sa putikan, napansin ako ng isang matandang caretaker ng sementeryo. Si Mang Carding, ang matapat at matagal nang katiwala ng aming pamilya mula pa noong bata ako. Nang makita niya ako, rumehistro ang matinding awa at gulat sa kanyang mga nangungulubot na mata.

"Gabriel... anak ng diyos, ikaw ba 'yan?" bulong niya, hawak ang kanyang lumang payong na pilit isinilong sa akin.

Para malaman ang nakakagulat na wakas, basahin ang buong kwento sa comment section sa ibaba. 🌌☔️⛰️