ABC

PUMASOK ANG DALAWANG BATANG NAGUGUTOM SA ISANG INIHAWAN PARA HUMINGI NG TIRA-TIRANG PAGKAIN—HANGGANG SA LUMAPIT ANG KINATATAKUTANG LIDER NG MGA BIKER AT BUMITIW NG ISANG TAHIMIK NA PANGAKO.

Bumuhos ang malakas na ulan dala ng habagat sa Lungsod ng Quezon noong Biyernes ng gabi. Ang malalaking patak ng ulan ay parang mga kumpol ng graba na humahampas sa mga salamin ng bintana ng mga establisyimento sa Tomas Morato.

Sa loob ng isang sikat na Grill and BBQ Restaurant, ang hangin ay puno ng nakakagutom na amoy na pamilyar sa bawat Pilipino. Amoy ng umuusok na uling, ang linamnam ng inihaw na liempo na nagmamantika, ang tamis ng chicken inasal, at ang asim-anghang ng toyo't kalamansi na may sili na nakahain sa bawat mesa.

Sa isang madilim na sulok sa likurang bahagi ng restaurant, nakaupo si Rando Macaraeg kasama ang pitong iba pang malalaking lalaki mula sa kanyang motorcycle riders club.

Si Rando ay hindi basta-bastang lalaki. Ang kanyang malalapad na balikat ay halos sakupin na ang buong silya. Ang kanyang makapal na balbas ay may halong puti at kulay-abo, at ang mabigat na leather vest na suot niya—na may malaking logo ng kanilang kinatatakutang grupo ng mga big bikers—ay lumalagitgit sa bawat galaw niya. Sa paningin ng marami, sila ang mga taong hindi mo dapat titigan nang matagal o sasalubungin sa kalsada.

Isang tahimik na gabi iyon para sa grupo, hanggang sa bumukas ang pinto ng restaurant kasabay ng paghampas ng malamig na hangin.

Pumasok ang dalawang bata. Isang batang lalaki na nagngangalang Makoy, na nasa walong taong gulang siguro, at ang kanyang nakababatang kapatid na babae na si Nena, na nasa limang taong gulang. Pareho silang basang-basa ng ulan. Wala silang suot na jacket, at ang kanilang mga tsinelas ay pudpod at manipis na. Nanginginig sila sa lamig, at halata sa kanilang lubog na mga pisngi at malalaking mata ang labis na gutom.

Hawak nang mahigpit ni Makoy ang k**ay ng kanyang kapatid. Dahan-dahan silang lumapit sa counter, umiiwas ng tingin sa mga kumakain.

"K-Kuya, mayroon po ba kayong mga tira-tirang pagkain? Kahit 'yung mga pagpag na lang po," nanginginig at mahinang tanong ni Makoy sa kahera. "Kahit mga buto-buto lang po ng manok, o kahit anong hindi na kakainin... para lang po sa kapatid ko. Tatlong araw na po kasi kaming hindi kumakain nang maayos."

Napabuntong-hininga ang manager na lumabas mula sa kusina. Bagama't naawa siya, may mahigpit na patakaran ang restaurant laban sa pamimigay ng pagkain sa mga namamalimos sa loob dahil nakakaabala daw ito sa mga paying customers.

"Pasensya na, mga bata," sabi ng manager, akmang ituturo ang pinto palabas. "Hindi kayo pwede rito sa loob. Bawal kaming magbigay ng tira-tira. Kailangan niyo nang lumabas bago pa magreklamo ang mga bisita. Baka magkasakit pa kayo sa ulan kung tatambay kayo rito."

Tatalikod na sana si Makoy, yakap-yakap ang umiiyak niyang kapatid na si Nena, nang biglang may tumayo mula sa madilim na sulok ng restaurant.

Umalingawngaw ang tunog ng mabibigat na combat boots ni Rando.

Natahimik ang buong restaurant. Tumigil sa pagkain ang mga tao. Tumingin sila sa higanteng lider ng mga biker na ngayon ay naglalakad palapit sa dalawang bata. Iniisip ng lahat na baka sigawan niya ang mga ito dahil naiingayan siya, o baka siya na mismo ang magkaladkad sa mga bata palabas.

Paglapit ni Rando, napaatras si Makoy at itinago ang kanyang kapatid sa likuran niya, handang protektahan ito kahit alam niyang wala siyang laban sa dambuhalang nasa harap niya.

Pero sa halip na sumigaw, dahan-dahang lumuhod si Rando sa sahig para pumantay sa mga mata ng bata.

Ipinasok ni Rando ang kanyang malaking k**ay na puno ng tattoo sa loob ng kanyang mabigat na leather vest. Nakapigil-hininga ang mga nakakita. Subalit sa halip na armas, inilabas niya ang isang makapal na itim na wallet.

Tumingala si Rando sa manager ng restaurant. Ang mga mata niya ay seryoso at may halong awtoridad na hindi mo pwedeng suwayin.

"Bigyan niyo sila ng pinak**alaking Fiesta Platter na mayroon kayo," utos ni Rando, ang boses ay malalim pero kalmado. "Bigyan niyo sila ng pinak**alaking inihaw na liempo, chicken inasal, unli-rice, at mainit na sabaw ng sinigang. At bigyan niyo ng mainit na tsokolate ang batang babae."

Nanlaki ang mata ng manager. "O-Opo, sir. Susunod po agad."

Humarap muli si Rando kay Makoy. Hinaplos niya ang basang buhok nito gamit ang kanyang magaspang na k**ay. Ngumiti siya—isang ngiting punong-puno ng pag-aaruga na hindi mo inaasahang makikita sa isang kinatatakutang miyembro ng gang.

Huwag palampasin ang nakakagulat na ending—basahin ang buong kwento sa mga komento sa ibaba. 🌛♥️♥️

ANG HULING REGALO SA AKING EX-HUSBAND: SA K**A NG OSPITAL, TINAWAGAN NIYA AKO UPANG IPAGYABANG ANG BUNTIS NIYANG NOBYA. ANG HINDI NIYA ALAM, KAKAPANGANAK KO LANG SA ANAK NA ITINAGO KO SA KANYA.
KABANATA 1: Ang Tawag sa Kalagitnaan ng Gabi
Walong buwan.

Walong buwan na ang nakalipas simula nang pirmahan namin ang mga papeles ng aming diborsyo. Walong buwan na rin simula nang lisanin ko ang malaking mansyon na minsan naming tinawag na tahanan, bitbit lamang ang dalawang maleta at ang aking nadurog na puso.

Nakahiga ako ngayon sa isang malamig na k**a sa ospital. Ang kwarto ay amoy rubbing alcohol, gamot, at malinis na linens. Ang buong katawan ko ay namamanhid at kumikirot pa rin mula sa labing-apat na oras na labor at panganganak. Ngunit sa kabila ng pisikal na sakit, ang puso ko ay punong-puno ng isang uri ng pagmamahal na ngayon ko lamang naramdaman sa buong buhay ko.

Sa aking tabi, sa loob ng isang maliit na bassinet, ay mahimbing na natutulog ang aking bagong silang na anak na lalaki. Si Lucas. Anghel ang kanyang mukha, mapula-pula ang malambot na pisngi, at tuwing humihinga siya, tila gumagaan ang buong mundo ko.

Tahimik ang gabi nang biglang mag-vibrate ang aking cellphone sa ibabaw ng maliit na lamesa.

Kumunot ang noo ko. Alas-dos ng madaling araw. Sinilip ko ang screen, at parang biglang huminto ang pag-ikot ng aking mundo.

"Marcus Calling..."

Ang aking ex-husband. Ang lalaking sumira sa akin.

Nanginginig ang aking mga daliri habang inaabot ang telepono. Bakit siya tumatawag? Sa loob ng walong buwan, ni isang mensahe ay wala akong natanggap mula sa kanya. Huminga ako nang malalim, pinakalma ang pagkabog ng aking dibdib, at sinagot ang tawag.

"Hello?" mahina at paos kong bati.

Narinig ko ang pamilyar na pagbuntong-hininga sa kabilang linya, kasunod ang isang mahinang halakhak na puno ng kayabangan.

"Clara," simula ni Marcus. Ang kanyang boses ay eksaktong katulad pa rin ng dati—mataas ang kumpiyansa, malamig, at tila palaging may pinatutunayan. "Tumawag ako para imbitahan ka. Ikakasal na ako sa Sabado."

Nanikip ang lalamunan ko. Ikakasal na siya. Sa babaeng ipinagpalit niya sa akin. Kay Isabella.

Hindi ako nakapagsalita agad.

Nang maramdaman ni Marcus ang aking katahimikan, mas lalo niyang diniinan ang kutsilyo sa aking dibdib.

"Gusto kong pumunta ka," dagdag niya, ang boses ay puno ng lason at pagmamayabang. "Gusto kong makita mo kami. At higit sa lahat... buntis si Isabella. Magkakaroon na ako ng tagapagmana. Isang bagay na hindi mo kailanman naibigay sa akin."

Isang matinding kirot ang tumagos sa aking puso. Hindi tulad mo. Ang mga salitang iyon ang palagi niyang ginagamit bilang sandata laban sa akin. Sa loob ng limang taon naming pagsasama, ang hindi ko pagbubuntis ang naging pinak**alaking kasalanan ko.

Mariin kong ikinuyom ang aking k**ay, kinukumot ang puting kumot ng ospital.

Tumingin ako sa aking tabi. Tinitigan ko ang maamong mukha ni Lucas. Ang kanyang ilong, ang hugis ng kanyang labi, ang kanyang makapal na buhok—lahat ng iyon ay nakuha niya kay Marcus. Ang anak na hindi niya alam na umiiral. Ang anak na nabuo noong huling gabi bago niya ako inabandona.

Dahan-dahan, ang kirot sa aking puso ay napalitan ng isang kakaiba at malamig na kapayapaan. Isang mahinang tawa ang kumawala sa aking mga labi. Isang tawa na hindi narinig ni Marcus, ngunit isang tawa ng isang babaeng alam na hawak niya ang alas.

"Sige..." bulong ko, ang boses ko ay kalmado na parang yelo. "Pupunta ako."

"Mabuti," mabilis niyang sagot, tila nagulat na hindi ako umiyak o nagalit. "See you on Saturday, Clara. Don't ruin it."

Pinatay niya ang tawag.

Ibinaba ko ang telepono at muling binalingan si Lucas. Hinaplos ko ang kanyang maliliit na daliri.

"Hindi niya alam, anak," bulong ko habang tumutulo ang isang mainit na luha mula sa aking mata. "Hindi niya alam kung ano ang dadalhin ko sa kasal niya. At kapag nakita niya tayo... magbabago ang lahat."

Para malaman ang nakakagulat na wakas, basahin ang buong kwento sa comment section sa ibaba... 🕳️❤️‍🩹🪐