Conscious Life with Ezgi Devi

Kolektifte çok ciddi bir kalp acısı hissediyorum. Derin bir yas. Ne de olsa çok şey değişti son üç yılda. Pandemi herkeste büyük bir travma yarattı. Ciddi değişimlerden geçtik, yepyeni insanlara dönüştük. Hayat evrildi. Hayat her ne kadar keyifsiz deneyimler sunsa da daima evrilir zaten, öyle görünmese bile daha iyiye hem de. Kısa vadede her şey alt üst oluyormuş gibi gelse de uzun vadede bir tarlayı havalansın, bereketi artsın diye çapalamak gibi hayat da kendini çapalıyordur. Bu hakikate zihin direnir ama kalp aslında bilir, her şey olması gerektiği gibidir. Kapanan her kapının ardından yenisi daima açılır. Hayatın daima döngüleri vardır. Ve kalp bunu çok iyi bilir.

İyi de o zaman kalpler neden ağır? Çünkü her kayıp gibi her değişim de yas gerektirir. Çünkü her değişimde de bir başlangıç ve bitiş vardır. Bir eski versiyon vardır, bir eski hikaye, bir eski kahraman. Tırtıl kelebek olmuş daha yükseklere uçuyordur belki daha parlak renklerle parlıyordur ama bu bir daha tırtıl olmayacağı gerçeğini değiştirmez. Unutmayın, hayat yeniyi doğururken eski ölür. Bu yüzden geçirdiğimiz büyük değişimler de bir yas süreci ve bir vedalaşma ritüeli gerektirir. Bir kabul, bir razı olma, bir helalleşme gerektirir.

Zihin yeniye açılmayı sevmez, ama yine de adapte olmaya tasarlanmıştır. Yeniyi ne kadar çabuk benimserse o kadar güvende olacaktır, daha kolay hayatta kalacaktır. Fakat kalp öyle kolay geçiş yapamaz.

Dinlenmek ister arada.
Ağlamak ister.
Haykırmak ister tırtılın kelebek olurken çektiği acıyı.

Peki ya biz bir gözyaşılık durabildik mi yeniye atılmadan önce? Güzelce sarabildik mi kalbimizi onca değişen şeyin arasında?

Kalpten kabul ile geçemeyen her şey birikir, kin olur, yas katlanarak büyük bir kedere oradan da alev alev bir öfkeye çeviriverir. Sonra sol omuzda ağrı olur, soldan migrenler girer, ateşler basar, ciğerlerden dolu dolu bir öksürük taşar. İşte o zaman kalp sizi çağırıyor demektir.

Ben de derin değişimlerden geçerken sizlerle kolektifteki kalp acısını hafifletecek bir ritüel paylaşmak istedim. Dilerim bu ritüel ile gidenleri kabul ile gönderip gelenleri kutlama ile buyur edebilelim.

Yazının tamamı için link bioda.
Şifa olsun.

Art by ✨

Duygular kendimizi anlamaya yolunda bizim en değerli öğretmenlerimizdir.

Biz duygularımızı gözlemleyip neyi neden hissettiğimize dair kendimizi bir araştırmaya davet ettiğimizde zihin programımızın kodunu yavaştan hacklemeye başlamış oluruz. Yani zihin kodunun nasıl yazılmış olduğunu, zihnin neyi nasıl etiketlediğini, neden o şekilde etiketlediğini anlamaya başlarız. Anladıkça da o etiketleri değiştirme şansımız olur. O etiketleri değiştirmek demek, duygusal tetiklenmelerimize verdiğimiz otomatik tepkileri de zamanla değiştirmek demektir.

İşte bu yüzden farkındalığın, bilinçli yaşamın ve bilinçli ilişkilerin en temelinde duyguları anlamak yatar.

Duygularını anlayabilen zihnini anlamaya başlar.

Zihnini anlayabilen kendini kalıplardan özgürleştirmeye, kendisine ve etrafında olanlara daha kabul ve şefkatle yaklaşmaya başlar.

Kendine ve kolektife dair şefkat bilinci geliştiren birey ise en otantik benliğinden hayatı deneyimlemeye başlar. Ve bu da bilinçli ve otantik ilişkiler yaşayabilmesini sağlar.

Bilinçli bir aşk ve bilinçli insan ilişkileri deneyimlemek istiyorsanız kendinize sorun:

• Duygularınızla ilişkiniz nasıl?
• Onları gözlemleyebiliyor musunuz?
• Onlara alan tutabiliyor musunuz?
• Onları yargısızca buyur edip dinleyebiliyor musunuz?
• Onlarla tepkisizce oturabiliyor musunuz?
• Onlar hakkında karşınızdakilerle sakin ve şefkatle konuşabiliyor musunuz?

Upuzun bir aradan sonra anavatana ayak basmanın çok farklı duygularını yaşıyorum. Köklerden uzakta koskoca bir 5 yıl! Bana olduğum ve olmam gereken söylenilen her kimlikten soyunduğum, tanıdık gözlerden alışıldık sözlerden uzakta kendi hakikatimi, sesimi, otantik benliğimi bulduğum o zorlu ama gerekli koza yılları. Bir tırtılın kelebek olmadan önce eriyip çorba kıvamına gelmesi misali, kendimi önce yok edip sonra rengarek yeniden doğurduğum yıllar.

Yıllar boyu öğrenip çalıştığım her öğretiyi, deneyimlerle bilgiden bilgeliğe dönüştürüp iliklerime işleyerek “vaazlarım”la “adımlarım”ı hizaladığım yıllar.

Eve dönüş içimde bir heyecan, bir kutlama.

Evden ayrılan, o "ben kimim, ne istiyorum bu hayattan?" soruları içinde kaybolan çiçeği burnunda, ezber tekrarlayan öğretmenden; elinde hakikatin keskin kılıcı, kendini ve görevlerini bilmenin sonsuz hazzı ve özgürlüğü içinde kendi öğretileri ile eve dönen bu müdanasız ve korkusuz elçiye...

Çok şükür Ya Hu!
Önce evim oldum da sonra eve geldim.

Eğitimlerime katılan, yazdıklarımı okuyan, beni tanıyanlar iyi bilirler; yaptığım her işin ardındaki yegane hedefimin yeni nesillere farkındalık, otantik benlik ve yaratıcı ifade temelli yepyeni bir eğitim sistemi bırakmak olduğunu. 7 senedir yoga, ta**ra, farkındalık, spiritüel yaşam ve alternatif sağlık ve şifa yöntemleri üzerine öğretmenlik ve enerji çalışmaları yapıyor olsam da son birkaç sene odağımı ve çalışma tarzımı komple değiştirdim.

Şifa seansları yapmayı bıraktım. Enerji çalışmalarımı çağrı duyduğum toprakları ziyaret ederek ilahi dişil aktivasyonu yapmaya dönüştürdüm. Eğitimlerimin içeriğini de değiştirdim; yalnızca bilinçli ilişkiler ve aşk üzerine öğretmeye başladım.

Anladım ki eğer yeni nesillere yepyeni bir eğitim sunmak istiyorsam önce bugünün yetişkinlerini bilinçli aşka dair eğitmem gerek. Bir yetişkin önce kendisi için sağlıklı bir eş ve çocuğunu yetiştirebileceği sağlıklı bir ortam seçebilmeli ki yeni nesiller sağlıklı olsun. Çünkü ne de olsa ebeveynler bir çocuğun ilk ve en önemli öğretmenleri.

Bu sefer de çağrıyı bu kutsal topraklardan duydum da geldim.

Dilerim bu dönüş, dokunduğum dokunacağım her cana aşk olsun.

Yazının tamamı için link bioda. ✨