Therapy Notes

✨

Bazen iyi hissetmiyorum. İyi hissetmediğim halimi bırakmıyorum, yanımda götürüyorum nereye gidersem.
Gülmeyi bırakmıyorum, ama yeterince komik bir şey olana kadar bazen sadece gülümsemekle yetiniyorum. Bu anları da kaydediyorum, çünkü ben kahkaha veya hüzünden ibaret değilim, arada bir yerlerde hayatımın yüzde yetmişini geçiriyorum belki de...
Bunun için suçlu hissetmiyorum.
Sonra tekrar ağladığımda da, başa dönmüş hissetmiyorum. Onu da kabul ediyorum. Uzakta durup bakmıyorum, tam da içinde bir yerden eşlik ediyorum onun gitgellerine.
Bazen gözyaşımı silsin diye girdiğim denizde, "yeterince komik şeyler" olduğunda gülmeyi hatırlayabiliyorum, güneş ışığı gözüme girerken ve tuzlu su biraz canımı yakarken... Deniz aynı deniz, ben aynı ben, ama duygum hep evriliyor. Sadece dümdüz bir doğru içinde değil bu, dönüşerek ve de kalbimin içinde genişleyerek. Kendine yer buldukça aslında geçiyor, yerleşmiyor ☀️

Kalbim kırılınca canım hiçbir şey yapmak istemedi Noa. Sabah, canım yataktan çıkmak istemedi. Bazen olan biten beni çok yoruyor, yetişemiyorum. Bazen sadece tavana bakmak istiyorum yattığım yerden. Dün de öyle oldu. Şarkı söylemeyi, hele bir de seninle birlikte söylemeyi ne çok severim bilirsin. Halbuki dün canım şarkı mırıldanmak bile istemedi.
Kalbimin kırığı canımı acımıştı. Çok acıtmıştı Noa. Bazen olur ya hani... Sanki bir kirpi gelip dikenleriyle yüreğime yerleşmişti.
Beni arayanları cevaplamak istemedim. Bu beni arayanları sevmiyorum demek değil. O an onlarla konuşmayı istemedim demek.
Yürürken sokakta gördüğüm insanlara gülümsemek istemedim. Bu gülümsemeyi sevmiyorum demek değil, o an gülümsemek istemedim demek.
Olur ya hani bilirsin...
Bazen böyle oluyor, sonra geçiyor. Oyuna geri dönüyorum. Yine şarkılar söylüyorum. Geçmediği olmadı hiç.
Gerçek şu: Bazı şeyler geçicidir, üzüntüm gibi mesela. Bazıları ise hiç değişmez. Seni çok seviyorum, bu mesela hiç değişmez. Sevgi, geçmez.