Meltem Reyhan

Desinler... Ya da... Demesinler. Şu fotoğraftaki palamar gibi; bizi bir yere, bir duruma, hatta bir dünya görüşüne sımsıkı bağlayan o görünmez düğümler... Bakınca, vapurun o devasa cüssesine göre palamar dediğin aslında pek de kalın sayılmaz. Ama ne tuhaf; o koca metal yığınını, o devasa ağırlığı tek bir halatla kıyıda, hizada tutarsınız.

“Desinler” kalıbı da tam olarak böyle bir palamardır işte.

Bizi bitmek bilmeyen bir çabanın içinde, olduğumuz yere sabitler. Bazen “elalem çetesi”ne haraç ödetir ruhumuza, bazen yıllar öncesinden kopup gelen bir sesle aniden zihnimizi yakalayıverir:

Anlamadı...

Dinlemedi...

Dedi...

Demedi...

Aman, böyle demesinler!

Bak, böyle bilsinler!

Başkalarının zihninde inşa etmeye çalıştığımız o “kusursuz dünya” var ya; işte o bize en büyük cehennem olabilir. Farkında bile olmadan, bazen kendimizle inatlaşırcasına verdiğimiz o uğraşlar... Enerjimizi, dış dünyanın bizim hakkımızda ne düşündüğünü düzenlemek için hunharca harcıyoruz. Dikkatimiz hep kendimiz dışında bir yerlerde, hep birilerinin göz hizasında.

Peki, dikkat dediğimiz şey aslında farkındalık değil midir?

Günümüz dünyasının hoyratça dağıttığı o dikkatimiz, birilerinin onayı peşinde koşarken aslında en kıymetli hazinemizden çalıyor. Modern hayatın bir diğer “hediyesi” de unutmak... Az önce tüm dikkatini verdiğin o meseleyi, bir an sonra unutuvermek. Her şeyin hızla önemini yitirmesi.

Nereden gelmiştik bu konuya? Evet, palamar. Bizi hangi kıyıya, hangi yargıya bağladığını konuşuyorduk. O incecik ipin, koca bir hayatı nasıl sabitlediğini... Sahi, o ipi ne çözer?

Aslında çok basit: Onu azıcık gevşetip o halkadan çıkarttığınızda, gemi kendi yoluna gider. Hem de neyi geride bıraktığına hiç bakmadan... Çünkü seyir geriye doğru değil, ileriye doğrudur. Belki de hayatta başlamak ve bitirmek konusundaki o bitmek bilmeyen tereddütlerimizin asıl sebebi budur:

Başkası ne düşünür? Ya da ne düşünmez?

Ne diyelim... Palamarları gevşetme vakti gelmiştir belki de. Yolcu yolunda gerek dostlar.

Bu fotoğraf, her baktığımda içimde derin bir sızıyla o günleri hatırlatır bana.
Çoğumuzun yüreğine ateş düşen o geceden 40 gün sonra, ekmek almak için uğradığım bir fırında çekmiştim.
O gözlerde, o bakışlarda anlatılamayan çok şey var…

Diğer fotoğrafları da, o günlerde birlikte çıktığımız yolu unutmamak için paylaşıyorum.
Rabbim ne çok şeye vesile kıldı, hamdolsun…
Ama biliyorum ki, yaşananların yanında yaptıklarımız, o bölgede olanlar için ancak bir k*m tanesi kadardı.

Üzerinden tam üç yıl geçti.
O günlerde kurduğumuz çadır dershanede okuyan çocuklarımızın büyük bir kısmı üniversiteyi kazandı ve şimdi 3. sınıfta okuyorlar.
Dernek olarak yılda 25–30 arası gencimize düzenli burs sağlamaya devam ediyoruz.

Bu yıl da, sizlerin desteğiyle, yıldönümünde 10 ailemize nakdi yardım yapacağız.
Hâlâ konteyner kentte yaşayanlar var.
Ekonomik olarak çok zor durumda olan ailelerin sayısı ise ne yazık ki hâlâ çok fazla.

Elbette desteğimiz sınırlı, bunu biliyoruz.
Ama hiç olmamasından iyidir diye düşünüyoruz.

Bu paylaşımım, başından beri yanımızda olan tüm bağışçılarımıza minnetimi ifade etmek için.
Var olun…
Biz o günden bugüne ne yapabildiysek, sizlerin desteği sayesinde yapabildik.

6 Şubat’ı unutmuyoruz.
Unutmamak ve unutturmamak için dayanışmaya devam ediyoruz. 🖤