handebilten

bugün yıllar önce keyifle okuduğum zehra ipşiroğlu’nun yazdığı, değerli hoca’mızın yönettiği ve canım ‘in oynadığı “lena, leyla ve diğerleri”nin provasına, bana kemeraltı’nda sürpriz olan ‘da konuk oldum..
bu heyecanın parçası olmak, gülümseme oldu yerleşti yüzüme..
bol bol sözcüklerle doldurdum ceplerimi, şimdi çok çalışıp üretme, sözcükleri renge, biçime dönüştürme zamanı..

çok merak ediyorum, sen kimsin, kime benzersin.. bedenimi kabuk yapmış bir salyangoz gibi.. bedenimi toprak yapmış şeker pancarı gibi.. ben, senin evin.. sen, benim yarım.. yada yarılarım.. sahi, kaç bensiniz bende.. benim, benlerim..

dev bir şehrin en kalabalık sokağı bile, saatini bilirsen sana aradığın sessizliği sunabilir..

son hazırlıkları yapmamız için atölyesini açan sevgili atölyesi artık benim ordu’daki evim..
resimlerindeki ince ve tertemiz işçiliğini, paletini, desenciliğini uzun saatler izleyerek öyle kazıdım ki zihnime, gelecekteki işlerimde izleri belirecektir..
herşey için çok teşekkürler sevgili emin.. ordu, sen ve senin atölyenle ordum oldu.. 🤍