Ben.Cenay

Ahmet Arif bu şiiri doğrudan tek bir olaya karşı değil; 1950’lerin baskıcı siyasi ve toplumsal atmosferine karşı yazmıştır. Şiirde geçen:

* “celladın”
* “fırsatçının”
* “fesatçının”
* “hayının”

ifadeleri aslında dönemin baskı düzenine, muhbirliğe, zulme ve halkı ezen düzene bir tepkidir.
Bu yüzden şiirdeki “dayan” çağrısı sadece bireysel moral verme değildir. Özellikle:

* öğrencilere,
* işçilere,
* aydınlara,
* siyasi baskı gören insanlara

“pes etmeyin” mesajı verir.

Şiirin geçtiği dönem, Türkiye’de:

* Demokrat Parti dönemi
* anti-komünist operasyonlar,
* düşünce suçları,
* hapishaneler,
* yoksulluk ve sınıfsal eşitsizliklerin yoğun olduğu yıllardır.

“İçerde, dışarda, derste, sırada” dizesi de tam bunu anlatır:
İnsan nerede olursa olsun baskıyla karşılaşabilir ama mücadeleyi bırakmamalıdır.

Ontolojik olarak bakarsak şiir:

* ezilen insanın var olma mücadelesini,
* umudu kaybetmeden ayakta kalmayı,
* insanın kendini direnerek gerçekleştirmesini anlatır.

Bir şiirin asıl hikayesi ne kadar yoğun değil mi ? 🌿 Yazılmış, öylece içinden gelmiş değildir. Duvarı aşınca ardı kalabalıktır elbet. Yeter ki duvarı aşagör bir. 🙌