Therapy Trio

Sporcular kendilerine recovery teknikleri uygulayabilirler mi?
**Cevap: Evet, uygulayabilirler.
•Yeni antrenmana hazır olma sürecini hızlandırmak, performansını arttırmak ve sakatlık riskini minimuma indirmek için recovery tekniklerinin kullanılmasının oldukça önemli olduğundan bahsetmiştik.
•Recovery teknikleri ikiye ayrılır:
-Aktif Recovery: Kişinin kendi kendine uygulayabildiği recovery teknikleridir.
-Pasif Recovery: Bir fizyoterapist desteğiyle yapılan recovery teknikleridir.
**Aktif recovery’e örnek verecek olursak; dinlenme, beslenme, meditasyon, hafif antrenman çalışmaları ve self miyofasyal gevşetme bu örneklerden bir kaçıdır.
**Bir sonraki gönderilerimizde pasif recovery tekniklerinden de bahsedeceğiz👍🏻

Sakatlanma riskinin minimuma indirilmesi için kavrama gücünün değerlendirilmesi ve eksikliklerin giderilmesi oldukça önemlidir:
•Sporcunun iki elinin de kavrama kuvveti mümkünse dinamometre ile ölçülmeli. Bazı sporcularda birinci ve ikinci parmaklardaki kuvvetin diğer parmaklara oranla daha fazla güce sahip olacağını bilmekte fayda var.
•Düzeltici egzersizler, tüm parmakları kullanarak el kavrama becerisini ve eldeki “ıstakoz kavrama” yı içerir (bkz. ŞekilAveB). Buna ek olarak “farmer’s carry” gibi egzersizlerden de yararlıdır.
•Daha sonra çubuğu tüm parmaklarımızla kuvvetle sarmaya odaklanın (Şekil C).
*Güçlü kavrama tekniği; (AveB). Sporcuya el üzerinden en yüksek gücü sağlayan ıstakoz pençesi öğretilmeli. (C) Daha sonra barı kavrayan dört parmağa odaklanarak parmak fleksiyon gücü eklenmelidir. Bu antrenmanda “kalın bar” kullanılır.

2000’li yıllarda, Amerika’nın batı sahilinde geliştirilen crossfit , günümüzde 142 ülkede, 10000’lerce üyeye ulaştı. Temelde jimnastik, olimpik kaldırışlar ve geleneksel egzersizleri içeren yüksek yoğunluktaki antrenmanlar 9 fiziksel yetkinlik üzerine kurgulanmıştır.
1. Dolaşım ve solunum dayanıklılığı
2. Kuvvet
3. Esneklik
4. Güç
5. Hız
6. Koordinasyon
7. Denge
8. Dayanıklılık
9. Çeviklik
Dışarıdan bakan biri Crossfit’in barındırdığı bu temel özelliklerin fazlalığı ölçüsünde, sakatlık riskini de beraberinde getirdiğini düşünse de, durum sanılanın biraz aksine.
Rayn J. ve arkadaşları tarafından yapılan çalışmada, çeşitli spor ve aktivitelerde 1000 saatlik bir süresinde sakatlık oranları inceleniyor. Bu araştırmaya göre Crossfit listede orta sıralarda yer alırken, futbol , basketbol ve tenis gibi rekreasyonel olarak da yapılan bir çok egzersizin gerisinde kalıyor.

AKBY’da tedavi genellikle konservatif yaklaşımları içerir. Tedavi ağrı sınıflamasına göre yapılır. Konservatif tedaviye rağmen iyileşmeyen durumlarda cerrahi tedavi planlanır. Konservatif tedavi iki aşamayı içerir.
1. aşamada “PRICES” protokolü kullanılır.
P: Protection: Koruma.
R: Rest: İstirahat.
I: Ice: Buz.
C: Compression: Kompresyon bandajı.
E: Elevation: Elevasyon.
S: Support: Destek.
2. aşamada “NIPED” protokolü kullanılır.
N: Non-steroid anti-inflamatuar (NSAI) ilaçlar.
I: Injection: Enjeksiyon.
P: Physical therapy: Fizik tedavi modaliteleri kullanmak.
E: Exercise and stretching: Egzersiz ve germeler.
D: Device or brace: Cihaz ve aygıt kullanımı.
Kaynak: American Academy of Orthopaedic Surgeons,Chapter 15:Overuse injuries of the musculoskeletal system,Athletic training and sports medicine,2.ed.Boston:1991:224-231.

Tendonlar kuvvetleri kaslardan kemiklere aktaran yapılardır. Kasların kasılmasıyla doğan kuvvet tendonların gerilmesine neden olur. Tendonlar genelde yüke karşı çok dayanıklıdırlar.
•Tendonun hızlı biçimde gerilmesi,
•Tendona oblik olarak uygulanan yük,
•Yük binmeden önce tendonun gergin olması,
•İyileşmemiş makrotravmalar, kronik aşırı yüklenme, tekrarlayan mikrotravmalar, kötü antrenman koşulları tendon yaralanmalarındaki başlıca nedenlerdir.
*Tendon yaralanmaları; tendon yırtılmaları, tendinitler, peritendinitis ve tenoperiostit olarak incelenebilir.
•Tendinit, tendonun iltihaplanması demektir. Tendon zedelenmeleri kan akımının zayıf olduğu yerlerde oluşmaktadır.
•Peritendinitis, tendon çevresinde yer alan tendon kılıfının aşırı kullanımı sonucu zedelenmesiyle oluşur.
•Tenoperiostit sıklıkla, dirsek bölgesinde (tenisçi dirseği, golfçü dirseği), kasıkta adduktor longusun yapışma yerinde, dizde patellar tendonun proksimal ve distal bağlantı bölgelerinde, aşil tendonunun kalkaneusa bağlanma yerinde ve plantar fasianın kalkaneusa bağlanma yerinde (plantar fassiit) oluşabilmektedir.