fatosunneselimutfagi

Bir Masumiyet Hikâyesi

70 ve 80 lerde yaşamanın "masumiyeti" evlerdeki eşyalarda saklı diye düşünüyorum.
Anıların yaşayan tanıkları eşyalar, var olmaya devam ediyor sizinle.
Ana baba ocağına her ziyaretimde bana göz kırpan bu nesneler hüzün katsa da çocukça hisler taşımama da vesile oluyor ya, işte öyle bir şey.
Mesela;

D**g sesine kulak verdiğiz duvar saati, siz çocukken de çalıyordu, şimdiki zamanda çalıyor, hatırlatıyor size geçen zamanı.Onun için değişen hiçbir şey yok.

Yıllarca salonunuzun bir köşesinde usulca bekleyen vitrininiz sizi seyrederken, kulak verdi salon kahkalarına ya da hüzünlerine.
Dili olsa da konuşsa, ne hikayeler saklıdır, kim bilir...

Fotoğraf çervelerinde donan çocukluğunuz gençliğiniz, hâlâ gülümsüyor size mutlu anlarınız adına.

Sırtınızı dayadığınız kırlent hiç çekmedi elinizi sizden, hep düşündü rahatınızı,
baş köşedeki yerinden hiç kalkmadan.

Mandolin tınıları epey uzaktan gelse de hatırladınız görünce çalınan marşları, minik kelebekleri...

Kül tablasında söndürülenler sigaralada,
Şimdilerde vitrinden esaretini koparmış sürahi ile yudumladığınız suyunuzda,
Zarafetini hiç kaybetmeyen dantellerde,
aradınız " masumiyet"inizi.
Demem o ki;
Kasetlerde çalan şarkılar kadar masum değil miydik?

Not:Evet, çok beğendim Masumiyet Müzesi dizisini. Dizide kalan , çıkamayanlardanım. Ya siz?