cidde_selcuk

İnsanın en büyük hasreti kendinedir. Kendine kavuşamamanın kendiyle buluşamamanın huzursuzluğudur kıvrandıran.
Hayatın içinde sıkıştıran.
Sevilmek, onaylanmak, kabul edilmek için kendinden vazgeçmenin bedeli de taaa uzaklara fırlatır insanı.
Ne istediğini, ne düşündüğünü, ne hissettiğini bilememenin verdiği hayatın içerisinde bir savrulma hali gibi.
Rüzgar nereden ve kimden eser bilemez. Köklerini toprağa derinlemesine salamaz sarılamaz toprağa sevgiyle.
Birileri onu sevecek saracak diye parça parça vazgeçer kendinden uzaklaşır, ona hediye edilen asıl aidiyeti olan kendi vatanından.
Böyle böyle kopar kendi iç aleminden kendini keşfetmekten tanımaktan, sevmekten..
Belkide bir deprem gelmiştir kara parçalarını birbirinden ayıran bir deprem. O zaman insan bu ayrılığı bir köprüyle özgürleştirir.
Küstüğün yaşların, anıların, insanların varsa önce iç aleminde barış imzala onlarla önce orada sarıl kavuş anlaş ki kendine sarılmanın kapıları açılsın hazineleri sunulsun önüne..

̇le