Rob I Allahut

ZOTI IM, NUK TË ADHUROJ NGA FRIKA E ZJARRIT!
Një histori e vërtetë
Një njeri pyeti një njeri tjetër që po falej:
"Po sikur të zbulojmë pas vdekjes se Parajsa dhe Ferri nuk ekzistojnë dhe se nuk ka shpërblim apo ndëshkim? Çfarë do të bën?"
Përgjigja ishte e habitshme. Ja historia:
Po sikur...
Ai tha: "Hymë në një restorant arab në Londër para perëndimit të diellit për darkë. Ishte viti 2007. U ulëm dhe kamerieri erdhi të na merrte porositë. Kërkova falje për disa minuta, pastaj u ktheva. Njëri prej tyre më pyeti:
"Ku shkove, Doktor? Na latë të prisnim. Ku ishe?"
Unë thashë: "Kërkoj ndjesë, po lutesha."
Ai tha, duke buzëqeshur: "Vazhdon të lutesh? Jeni kaq të modës së vjetër!"
Unë thashë, duke buzëqeshur: "Të modës së vjetër?! Pse? A ekziston Zoti vetëm në vendet islame ? A nuk ekziston Zoti në Londër?”
Ai tha: “Doktor, dua t’ju ​​bëj disa pyetje, por ju lutem duroni edhe pak me durimin tuaj të zakonshëm.”
Unë thashë: “Sigurisht, por kam vetëm një kusht.”
Ai tha: “Vazhdo!”
Unë thashë: “Pasi të mbaron pyetjet tuaja, duhet të pranoni fitoren ose humbjen... Dakord?”
Ai tha: “Dakord, dhe ky është një premtim nga ana ime.”
Unë thashë: “Le të fillojmë debatin... Vazhdo!”
Ai tha: “Sa kohë keni qenë duke u lutur?”
Unë thashë: “E mësova kur isha shtatë vjeç, e zotërova kur isha nëntë vjeç dhe nuk e kam braktisur kurrë, dhe me vullnetin e Zotit, nuk do ta bëj kurrë.”
Ai tha: “Në rregull... dhe çfarë nëse, pas vdekjes, zbulon se nuk ka Parajsë, as Ferr, as shpërblim dhe as ndëshkim? Çfarë do të bësh atëherë?”
Unë thashë: “Do të duroj me ju dhe do ta vazhdoj debatin sipas parimit tuaj. Le të supozojmë se nuk ka Parajsë, as Ferr, as shpërblim dhe as ndëshkim. Unë nuk do të bëja asgjë sepse, siç tha Ali b. Ebu Talibi:
'Zoti im, unë nuk të adhurova Ty nga frika e Zjarrit Tënd, as nga dëshira për Parajsën Tënde, por të adhurova sepse Ti je i denjë për adhurim.'"
Ai tha: "Po lutjet e tua, të cilat i ke mbajtur për dekada, dhe do të zbulosh se ata që u lutën dhe ata që nuk u lutën janë të njëjtë, dhe nuk ka diçka të tillë si Zjarri i Ferrit?"
Unë thashë: "Nuk do të pendohem për to sepse ato zgjasin vetëm disa minuta në ditë, dhe unë do t'i konsideroj ato ushtrime fizike."
Ai tha: "Po agjërimi yt, veçanërisht pasi je në Londër, ku agjërimi mund të arrijë më shumë se 18 orë në ditë në maksimum?"
Unë u përgjigja: "Unë e konsideroj agjërimin tim një ushtrim shpirtëror. Është një disiplinë mendore dhe shpirtërore e nivelit të lartë, dhe gjithashtu ka përfitime të konsiderueshme shëndetësore që më kanë ndihmuar gjatë gjithë jetës sime. Ja raportet ndërkombëtare nga burime jo-islame që konfirmojnë se abstenimi nga ushqimi për një periudhë kohore ka përfitime të mëdha për trupin."
Ai pyeti: "A e ke provuar ndonjëherë alkoolin?"
Unë u përgjigja: "Nuk e kam provuar kurrë."
Ai tha i habitur: "Kurrë?!"
Unë u përgjigja: "Kurrë."
Ai tha: "Dhe çfarë thua për privimin e vetes në këtë jetë nga kënaqësia dhe shijimi i alkoolit, dhe kënaqësia e të ulurit me dikë që e pi atë, pasi të kem zbuluar të vërtetën e hipotezës sime?"
Unë u përgjigja: "Do ta kem mbrojtur veten nga dëmi i alkoolit, i cili i tejkalon shumë përfitimet e tij. Sa njerëz janë të sëmurë për shkak të alkoolit, dhe sa kanë shkatërruar shtëpitë dhe familjet e tyre për shkak të efekteve të tij? Shikoni edhe raportet ndërkombëtare nga burime jo-islame që paralajmërojnë për efektet e alkoolit dhe pasojat e varësisë prej tij."
Ai tha: "Po sikur të shkosh në Haxh dhe Umre pasi të zbulosh, pas vdekjes, se asgjë nga këto nuk ekziston dhe se Zoti nuk ekziston fare?"
Unë thashë: "Do të pajtohem me premisën tënde dhe premtova të duroj pyetjet e tua. Do ta konsideroj shkuarjen në Haxh dhe Umre një udhëtim të bukur ku ndjeva një kënaqësi të rafinuar që kontribuoi në pastrimin dhe purifikimin e shpirtit, ashtu si udhëtimet që ke bërë për të kaluar kohë cilësore, për të lehtësuar stresin e punës dhe për të thyer rutinën kanë kontribuar në rigjallërimin e shpirtit."
Ai më shikoi në fytyrë në heshtje për disa sekonda. Pastaj tha: "Faleminderit që më duruat me kaq durim. Pyetjet e mia kanë mbaruar, dhe unë pranoj humbjen."
Unë thashë: "Si mendoni se ndihem tani që e keni pranuar humbjen?"
Ai tha: "Sigurisht që je shumë të lumtur tani."
Unë thashë: "Aspak, krejt e kundërta! Jam shumë i pikëlliar."
Ai tha, i habitur: "Pikëllim?! Pse?!"
Unë thashë: "Tani është radha ime të të bëj një pyetje."
Ai tha: "Vazhdo."
Unë thashë: "Nuk kam shumë pyetje si ti, por vetëm një, dhe është shumë e thjeshtë."
Ai tha: "Çfarë është?"
Unë thashë, "Të shpjegova se nuk do të humbisja asgjë nëse hipoteza jote do të bëhej e vërtetë. Por pyetja ime e thjeshtë është, po sikur ta përmbysnim hipotezën tënde dhe të zbuloje pas vdekjes se Zoti i Plotfuqishëm ekziston vërtet dhe se të gjitha skenat që Ai përshkroi në Kur'an janë të vërteta? Çfarë do të bëje atëherë?"
Ai vazhdoi të më shikonte në sy, buzët e tij të palëvizshme, duke më parë në heshtje për një kohë të gjatë. Kamarieri më ndërpreu, duke na sjellë ushqimin në tryezë.
I thashë, "Nuk do të kërkoj përgjigje tani. Ushqimi është gati." Le të hamë, dhe kur të kesh përgjigjen tënde, të lutem më thuaj."
E mbaruam vaktin dhe nuk mora përgjigje prej tij. Nuk e nguta për një përgjigje në atë kohë. Ai u largua mjaft normalisht. Një muaj më vonë, më telefonoi, duke më kërkuar të takoheshim në të njëjtin restorant.
U takuam në restorant. Shtrënguam duart dhe papritmas e gjeta veten në krahët e tij, me kokën e tij mbi shpatullën time, dhe ai filloi të qante.
E vura krahun rreth shpinës së tij dhe e pyeta: "Çfarë ke?"
Ai tha: Erdha të të falënderoj dhe të ftova këtu për të të treguar përgjigjen time. Jam rikthyer te lutja pasi e kisha braktisur atë për më shumë se njëzet vjet. Jehona e fjalëve të tua rezononte në mendjen time dhe nuk pushonte kurrë. Nuk mund të flija.Ti nxite një vullkan brenda shpirtit tim, mendjes sime dhe trupit tim. Dhe më beso u ndjeva si një person tjetër, sikur një shpirt i ri të kishte filluar të lëvizte brenda këtij trupi, me një qetësi të pakrahasueshme mendore...
I thashë: Ndoshta ato jehona zgjuan shikimin tënd të brendshëm pasi shikimi yt fizik ishte dobësuar.
Ai tha: Pikërisht kështu. Në të vërtetë, ti më zgjove shikimin e brendshëm pasi shikimi im fizik më kishte lënë pa fjalë. Faleminderit nga thellësia e zemrës sime, vëllai im i dashur.
*** Dhe në përfundim të historisë sonë, i lutemi Zotit të na bëjë ne dhe ju midis atyre që e dëgjojnë fjalën dhe ndjekin më të mirën e saj, dhe të na dhurojë dashuri për te Dërguarin e Tij dhe respektim të Sunetit të tij.
O Zot, bekoje dhe jep paqe zotërisë tonë Muhammedit, sa herë që ai të kujtohet nga ata që e kujtojnë, dhe sa herë që ai të harrohet nga ata që e harrojnë. 🤍
Nëse ju pëlqeu historia, ju lutemi na mbështetni duke e pëlqyer dhe duke e shpërndarë postimin, dhe abonohuni në faqe për të marrë të gjitha historitë tona të reja dhe kuptimplote.
Qofsh gjithmonë mirë dhe i bekuar!

Ky djalosh është nga qytetit Ajdabia ne Libi. Emri i tij është Faraxh Al Arabi. Çdo muaj një plakë e vizitonte në barnatoren ku ai punonte. Ajo merrte barnat dhe gjithmonë i paguante tek ky djalosh i urtë, i buzëqeshur e plot edukatë, çmimi i barnave i kushtonte plakes 20 dinarë. Plaka saherë që e takonte atë e pershendeste me shumë ngrohtësi. Pastaj ndodhi një tragjedi, djaloshi vritet nga një pritë banditësh. Plaka pas një muaji kthehet prap në barnatore dhe i merr porositë e zakonshme. kur i jep sh*tësit 20 dinarë, ai i thotë se çmimi i barnave është 200 dinarë, dhe se duhet edhe 180 tjerë. Ajo i thotë që të njejtat barna për 3 vite rresht i merr me 20 dinar prej atij djalosh*t tjetêr, ku është ai sot? Ai ka vdekur oj loke, Zoti e mëshiroftë. Kur i kontrolluan faturat, e panë se djaloshi kishte paguar për 3 vite me radhë nga 180 dinarë në muaj për barnat e kësaj plake. Pronari i barnatorës ka vëndosur që kësaj plake ti ipën barnat me çmimin 20 dinarë, që pjesa tjetër prej 180 dinarë të jetë sadaka për shpirtin e djalosh*t bujar.

Zoti i Madhnushem e mëshiroftë dhe na mundësoftë edhe neve që të veprojmë punë të mira e të vazhdueshme.

(Përkthim)