MindCoach

การพูดกับตัวเอง

สำหรับมนุษย์อย่างเราๆ แล้ว สามารถจำแนกการสื่อสารออกเป็น 2 หัวข้อใหญ่ๆ
ได้แก่ การสื่อสารกับภายนอก(ตัวเอง) และการสื่อสารภายใน (การพูดกับตัวเอง)

พวกเราทุกคน ไม่ยกเว้นแม้แต่คนใบ้ คนหูหนวก หรือตาบอด ย่อมมีประสบการณ์ในเรื่องการพูดกับตัวเองทุกคน และเคยมีใครสังเกตบ้างไหมว่า เราพูดกับตัวเองด้วยเรื่องใด เรื่องที่เป็นสิ่งสร้างสรร หรือเรื่องที่เป็แง่ลบ ร้าย ออกไปในทางทำร้ายตัวเอง

คนเราจะประสบความสำเร็จ ล้มเหลว หรือมีชีวิตหายใจรดไปวันๆ การพูดกับตัวเองย่อมมีส่วนสำคัญมากอย่างมีนัยทีเดียว ยิ่งผู้ที่รู้สึกผิดหวัง ล้มเหลว หรือมีแต่ความวิตกกังวลอย่างมาก ผู้เขียนเชื่อว่า เสียงกระซิบ(พูดในใจ)ของเขาเหล่านั้น ย่อมออกไปในทางแง่ลบ อันส่งผลให้เหตุการณ์กลับเลวร้ายมากขึ้นไปอีก

ผู้เขียนขอยกตัวอย่างที่เกิดขึ้นจริง ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่ยังจดจำไม่รู้ลืม
เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับบุคคล 2 คน ต่างกรรม ต่างวาระกัน ผลลัพธ์ของทั้ง 2
คน ออกมาแตกต่างกัน ทั้งคู่ตกอยู่ในสถานการณ์ หดหู่ เศร้า และจนตรอกอย่างยิ่ง
คนหนึ่ง เป็นแม่ของลูกๆ ที่ไปเป็นสะใภ้ของจีนอพยพที่มาอาศัยในแผ่นดินไทย
สมัยเมื่อ 50-60 ปีก่อน สะใภ้สมัยนั้นเปรียบไปก็เหมือนคนรับใช้ ที่ต้องคอยรับใช้ตั้งแต่ พ่อแม่ พี่น้อง ของสามี แม้แต่งานบ้าน งานครัวก็ไม่เว้น สะใภ้คนนี้ถูกกดดัน
บีบคั้นทุกอย่าง ทุกวัน ตั้งแต่ตื่นเช้าเมื่อตี 4 ยันดึก 4-5 ทุ่ม เมื่อผู้เขียนรู้ความแล้ว
สิ่งที่เห็นเป็นประจำ คือ ปากเธอจะขมุบขมิบ คล้ายพูดกับตัวเอง บางครั้งมีเสียงเล็ดลอดออกมา จนมีอยู่บ่อยครั้งหันไปถามว่า " เอ๊ะ นี่แม่กำลังพูดกับใครเหรอ "
และมักจะได้คำตอบพร้อมรอยยิ้มกลับว่า " เปล่า เปล่า "
ชีวิตบั้นปลายของแม่กลับมีความสุข พ้นเคราะห์กรรมนั้นมาได้ หลังจากที่จมปลักนั้นนานนับสิบๆปี

สำหรับอีกคนหนึ่งนั้น เกิดเหตุการณ์สลด หดหู่ และรู้สึกเศ้ราอย่างยิ่ง อันเนื่องจากเพื่อนสนิทที่เธอรัก ซึ่งเธอเคยช่วยเหลือจนรอดพ้นจากคุกตะราง มีจดหมายชักชวนให้เธอไปอยู่ที่ต่างประเทศด้วยกัน เพื่อนของเธออ้างว่าเปิดร้านค้าขาย เจริญรุ่งเรือง กำลังขยายกิจการ ขาดคนไว้ใจ มาช่วยดูแล แต่เมื่อเธอไปถึงต่างประเทศแล้ว จึงรู้ความจริงว่าถูกเพื่อนที่สนิทและรักมากนี้หลอกลวง

วันหนึ่งเมื่อผู้เขียนมีโอกาสได้พบเธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง ผู้เขียนได้แต่ปลอบใจว่า เรื่องเลวร้ายนั้นได้ผ่านพ้นไปแล้ว ผู้เขียนเคยถามเธอว่าขณะที่รู้สึกหดหู่ เศร้า จนตรอกนั้น มีรำพึงรำพันกับตัวเองมั้ย คำตอบที่ได้คือ " ใครก็ได้ที่ดี หากเข้ามาในชีวิต มาชักชวนแล้วจะออกจากสถานที่นี้ทันที "

ชีวิตของเธอแม้จะดีขึ้นมีผู้ชายที่ดีมาพาเธอออกไป แต่ก็ต้องปากกัดตีนถีบเพื่อ
ให้มีชีวิตอยู่รอดไปวันๆ ในที่สุดเธอได้ลาจากโลกนี้ไปนานหลายปีแล้ว

ผู้เขียนไม่รู้หรอกว่า แม่รำพึงรำพัน หรือพูดอะไรในใจ รู้แต่เพียงว่าหลังจากพ้นบ่วงกรรมนั้นมาแล้วแม่ก็มีความสุขมากขึ้นเรื่อยๆ จนลูกๆ ต่างก็มีหลานมาให้ชื่นชมแล้ว แต่สำหรับน้าผู้เขียนเอง คำรำพึงนั้นเป็นการเหวี่ยงแห ไม่ระบุเจาะจงลงไป ตรง
" ใครก็ได้ " รึเปล่า ผู้เขียนไม่กล้าลงความเห็น ขอให้เป็นหน้าที่ของผู้อ่านทั้งหลายก็แล้วกัน

หมายเหตุ ผู้เขียนนำมาเล่า แบ่งปัน ให้ทุกท่านทราบนั้น ไม่มีเจตนายกตน หรือ ลบหลู่ คนที่จากไปใดๆ ทั้งสิ้น มีแต่ความรักและเมตตาที่จะเผื่อแผ่ ต่อผู้ที่รู้สึกว่ากำลังจนตรอกทั้งหลายเท่านั้นเอง