Nyurma Palmo

สุขใจทุกครั้งเลย... บ้านภารตะ
นี่ก็ผ่านมาปีนิดๆกับการรักษามะเร็งวันแรก

สมาคมแห่งนี้เราไปเรียนภาษาฮินดี ระหว่างที่ผ่าตัดมาและรับการรักษาต่อเนื่องเราไม่มีอะไรทำ เราก็กำหนดกิจกรรมให้เสมือนมีภาระหน้าที่รับผิดชอบ ซึ่งกับที่นี่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เราเริ่มให้เคโม ก่อนเราผมร่วงและเรียนๆไปก็ล้านหมดหัว อยู่กับตรงนี้ตลอดเวลาการฉายแสง ไม่ใช้คำว่ามาเรียนเพราะมันเหมือนบ้าน....

ผู้ป่วยทุกคนต้องการกำลังใจ ทั้งจากตนเองและแวดล้อม การที่มีมิตรดีห้อมล้อมนั้น มันทำให้กำลังใจจากตัวเองก็สร้างได้ง่าย แต่ว่าผู้ป่วยน่ะต้องการความใจดีนะ ไม่ใช่ความเห็นใจ การมาเรียนภาษาเราได้มาเจอครู เพื่อ เจ้าหน้าที่ที่น่ารัก ที่ทำให้หัวใจเราฟูมาแต่ต้น แม้ว่าระหว่างเดินทาง ยิ่งให้เคโมช่วงทีีแรงน้อย เดินช้าทเวลาเดินทางเราก็จะถูกต่อว่าเอากับคนรายทางบางครั้ง เช่น เดินอ้อยสร้อยอยู่นั้นล่ะ เวลาที่เราเดินจากสถานีรถไฟฟ้าไปห้องเรียน แต่เนื่องจากแวดล้อมน่ารัก ก็เหมือนเราเล่นเกมส์อะไรสักอย่างทึ่เราต้องฝ่าตัวบอสไปถึงเส้นชัยคือห้องเรียนให้ได้

เพื่อนๆเวลาทึีป่วยหรือมีปัญหาใช้เวลาฮีลตัวเองอย่างไรนะ การเจ็บป่วยไม่ดีเลย... มันผิดแผนไปหลายอย่าง แต่มันก็ให้การเรียนรู้มากมาย ดังนั้นเรามาเรียนวิชาใจดีกัน เดี๋ยวเราจะมาเล่าหลักสูตรวิชาใจดีภาคบังคับ มะเร็ง101ให้ฟังอึกนะ ✌️✨🍀