Christians love Chiang Rai

เราควรทำอะไร

มาร์ติน ลูเธอร์ แนะนำเราอย่างไรในช่วงที่เผชิญกับโรคร้าย?

สิงหาคม ปี 1527 ในช่วงปฏิรูปศาสนา กาฬโรคระบาดมาถึงเมืองวิทเทนบวร์ก (Wittenberg) ซึ่งลูเธอร์อาศัยลี้ภัยจากอิทธิพลของฝ่ายศาสนจักร

เจ้าเมืองฝ่ายโปรเตสแตนท์ที่สนับสนุนลูเธอร์ ส่งจดหมายขอให้ลูเธอร์หนีออกจากเมืองนั้นในทันที - แต่ลูเธอร์ปฏิเสธ

บาทหลวงอีกคน ส่งจดหมายมาสอบถามลูเธอร์ ว่าเราควรปฏิบัติตัวเช่นไรในสภาวะแบบนี้ พวกเขาควรจะหลบหนีจากโรคร้ายนี้หรือไม่

ลูเธอร์จึงได้ตอบจดหมายฉบับหนึ่ง (ซึ่งต่อมาได้ถูกพิมพ์จำหน่ายไปทั่ว)
https://blogs.lcms.org/wp-content/uploads/2020/03/Plague-blogLW.pdf

ในจดหมายนั้น ลูเธอร์แนะนำว่า

- ไม่ผิดที่เราจะหนี แต่ดีกว่าถ้าจะอยู่เพื่อช่วยเหลือคน

ลูเธอร์กล่าวว่า ผู้ที่ศรัทธาแข็งกล้าย่อมไม่กลัวตาย พร้อมจะช่วยเหลือผู้อื่นในสถานการณ์นี้

แต่ผู้ที่เลือกจะหนีก็ไม่ใช่การทำบาป เพราะนั่นก็เป็นการรักษาชีวิตของเขา ซึ่งเป็นการทำดีในสายตาของพระเจ้าเช่นกัน (ลูเธอร์ยกพระคำภีร์หลายตอน ที่หลายคนหลบหนีจากภัยอันตรายเป็นตัวอย่าง)

- ทุกคนควรทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุดในวิกฤติ

หาก หมอ เจ้าเมือง ศาล ละทิ้งหน้าที่แล้ว หายนะที่เลวร้ายกว่าเดิมก็จะเกิดขึ้น

ผู้มีหน้าที่ในทางศาสนาก็เช่นกัน ควรจะทำหน้าที่ของตัวเองอย่างสุดกำลัง

ทุกคนควรจะทำหน้าที่ของตนอย่างเต็มที่ในวิกฤต

พ่อแม่ มีหน้าที่ ที่จะดูแลลูก ลูกก็มีหน้าที่จะดูแลพ่อแม่

เพื่อนมีหน้าที่ดูแลเพื่อนๆที่ป่วย ไม่มีใครควรละทิ้งเพื่อนบ้าน

เป็นภาระหน้าที่ซึ่งพระเจ้าสั่งให้เราดูแลผู้ที่เจ็บป่วย

เมืองควรเตรียมสถานที่เป็นโรงพยาบาลในการรักษาผู้ป่วย แต่ถ้าเมืองทำได้ไม่พอ เราควรจะสละเตียงของตัวเองให้กับเพื่อนบ้าน

ถ้าใครมีศรัทธาแรงกล้า ขอให้ทำเช่นนั้น

แต่ถ้าเขาความเชื่อยังน้อย การหนีจากความตายก็ไม่ใช่บาป เพราะนั่นเป็นการรักษาชีวิต ซึ่งเป็นการทำดีเช่นกัน
- การคิดว่า “โรคภัยเป็นการลงโทษของพระเจ้า” แล้วไม่หาหมอ ไม่กินยา เป็นเรื่องที่เลวร้าย

ลูเธอร์ตั้งคำถามว่า หากความหิวโหยก็เป็นการลงโทษจากพระเจ้า แล้วคุณจะไม่กินอาหารเหรอ?

หากเกิดไฟไหม้ จะไม่วิ่งหนี หรือช่วยคนเหรอ?

อากาศหนาวก็มาจากพระเจ้า จะไม่หาที่อบอุ่นเหรอ?

ถ้าเป็นเช่นนั้น ในคำอธิษฐานของพระเยซูคงไม่อธิษฐานว่า “โปรดนำเราออกจากสิ่งชั่วร้าย”

ลูเธอร์ตำหนิคนกลุ่มหนึ่งที่ไม่ยอมใช้ยา และไม่แยกตัวออกจากผู้ติดโรคว่า ผู้ที่กล่าวว่า "หากพระเจ้าช่วยเรา เราจะไม่ติดโรค” ไม่ได้วางใจในพระเจ้า แต่แท้จริงแล้วพวกเขาพยายามทดสอบพระเจ้า

พระเจ้าสร้างยาและให้สติปัญญาแก่เรา เพื่อให้ป้องกันและดูแลร่างกาย ดังนั้นเราจึงใช้ชีวิตได้อย่างสุขภาพดี

ผู้ที่ไม่ใช้สติปัญญาในการดูแลรักษาตนเอง ระวังว่านั่นจะเป็นการฆ่าตัวตายในสายตาพระเจ้า

ผู้ที่นำตนเองไปให้ติดเชื้อ นำโรคร้ายไปแพร่ให้ผู้อื่น และทำให้เพื่อนบ้านเสียชีวิต ระวังว่านั้นจะเป็นการฆาตกรรม

คนเหล่านี้เหมือนคนเห็นไฟไหม้บ้าน แล้วไม่ยอมดับไฟ บอกว่าเดี๋ยวพระเจ้าจะช่วย จนทำให้ไฟไหม้ทั้งเมือง

ลูเธอร์เน้นย้ำว่า ให้ใช้ยา หาหมอ รมควันบ้านด้วยควันสมุนไพร (ตามความเชื่อในสมัยนั้นว่าโรคมาจากอากาศเสีย) และพยายามหลีกเลี้ยงอย่าเอาตัวไปติดโรคจากผู้ป่วย

ให้ใช้สติปัญญาสุดความสามารถของมนุษย์เพื่อสู้กับโรคร้าย ถ้าไม่สำเร็จค่อยบอกว่าเป็นน้ำพระทัยของพระเจ้า
- ให้โรคระบาดเป็นโอกาสของความรัก ไม่ใช่ความเกลียดชัง

ลูเธอร์เน้นย้ำว่า พระคริสต์ตรัสว่า การดูแลเพื่อนบ้านตอนป่วย ก็เหมือนกับได้ดูแลพระคริสต์เอง

แน่นอนว่าสถานการณ์นี้เป็นดั่งการลงทัณฑ์ แต่ก็เป็นบทสอบในความเชื่อและความรักของเรา เป็นสถานการณ์ที่ทำให้รู้ว่าเรารู้ว่าไม่อาจหนีแยกห่างไปจากผู้อื่นได้

เป็นหน้าที่ของเราที่จะช่วยเหลือผู้ที่ยากจน และผู้ที่เจ็บป่วยในสถานการณ์เช่นนี้

ลูเธอร์เชื่อว่า ปีศาจที่ทำให้อากาศเสีย พยายามทำลายมนุษย์ด้วยความกลัวและความกังวล จนทำให้เราหวาดระแวง เกลียดกันและกัน

นั่นต่างหากจะทำให้เกิดบาปที่เลวร้ายยิ่งกว่าการหลบหนีจากโรคร้าย คือความเกลียดชังกันและกัน ซึ่งในมุมของลูเธอร์นั่นเลวร้ายยิ่งกว่าความตายเสียอีก

ดังนั้นในสถาพวิกฤตินี้เราจึงต้องยิ่งรักและช่วยเหลือกันและกันมากขึ้น

Behold, how good and how pleasant it is for brethren to dwell together in unity!
ดู‍เถิด ซึ่งพี่‍น้องอา‌ศัยอยู่ด้วยกันเป็นน้ำ‍หนึ่งใจเดียวกัน
ก็เป็นการ‍ดี และน่าชื่น‍ใจมากสักเท่า‍ใด