Edward.2

ANG PAGBAGSAK NG IMPERYONG STERLING: ANG PAGBABALIK NG INANG TINALIKURAN

KABANATA 1: Ang Pagtataksil sa Harap ng Telebisyon
Ang unang pagkakataon na nalaman kong nagpakasal sa iba ang asawa ko ay habang nakaupo ako nang mag-isa sa isang malamig na maternity clinic, yakap-yakap ng dalawang kamay ko ang aking limang-buwang tiyan.

Amoy lavender at rubbing alcohol ang buong silid-hintayan. Nakatingin lang ako sa kawalan, hinihintay ang pangalan kong tawagin ng nars para sa aking monthly ultrasound. Ang sabi sa akin ng asawa kong si Julian—ang makapangyarihang CEO ng Sterling Empire—nasa isang mahalagang business trip siya sa Europe at baka abutin ng isang buwan. Naniwala ako. Palagi naman akong naniniwala. Isa lang akong simpleng babae na minahal niya noon nang palihim, isang asawang itinago niya sa mata ng publiko dahil hindi raw ako nababagay sa magulo niyang mundo.

Ngunit habang hinihimas ko ang aking umbok na tiyan, biglang tumaas ang volume ng telebisyon sa waiting area.

"Live mula sa Lake Como, Italy, ang bilyonaryong si Julian Sterling ng Sterling Empire ay pormal nang nag-isang dibdib sa sikat na supermodel at heiress na si Chloe Vandeberg sa isang napaka-eksklusibo at marangyang seremonya..."

Nanigas ang buong katawan ko. Parang binuhusan ng kumukulong tubig ang aking kaluluwa, bago ito unti-unting naging yelo.

Napakurap ako nang ilang beses, umaasang baka guni-guni ko lang iyon. Baka epekto lang ito ng pagbubuntis. Pero hindi. Sa malaking flat-screen TV, malinaw na malinaw ang mukha ng lalaking mahal na mahal ko. Nakasuot siya ng puting tuxedo, nakangiti nang napakatamis—isang ngiting matagal ko nang hindi nakikita—habang hinahalikan ang isang napakagandang babaeng nakasuot ng bilyun-bilyong halaga ng diyamante at lace.

"I do," narinig kong sabi ng boses ni Julian mula sa TV. Ang boses na bumubulong ng "Mahal kita" sa akin gabi-gabi, ngayon ay sumusumpa ng habambuhay na pag-ibig sa ibang babae.

Nagsimulang manginig ang mga kamay ko. Kinuha ko ang aking cellphone at tinawagan ang numero niya.

The number you dialed cannot be reached.

Napasabunot ako sa sarili ko. Napalunok ako ng sarili kong laway na tila may lasang dugo. Naramdaman ko ang biglaang pagsipa ng mga sanggol sa sinapupunan ko. Dalawang malakas na sipa. Parang naramdaman din nila ang pagguho ng aming mundo. Dalawang bata ang dinadala ko—kambal. Isang lihim na sana ay sasabihin ko sa kanya pag-uwi niya.

"Mrs. Sterling?" tawag ng nars.

Dahan-dahan akong tumayo. Tumingin ako sa nars, ang mga mata ko ay tuyong-tuyo dahil sa sobrang sakit, hindi na ako makaiyak.

"Hindi na ako si Mrs. Sterling," malamig kong sagot. Kinuha ko ang aking bag, tinalikuran ang klinika, at naglakad palabas sa ulan.

Sa araw na iyon, pinatay ko ang mahina at tangang si Lara. Sa araw na iyon, isinumpa ko habang basang-basa sa ulan: Julian, kinuha mo ang lahat sa akin, ngunit hindi mo makukuha ang mga anak ko. At balang araw, babalik ako para bawiin ang bawat luhang pinatak mo mula sa aking mga mata.

KABANATA 2: Limang Taon sa Impyerno at Pagsilang Muli

Hindi naging madali ang limang taon. Matapos kong matuklasan ang kanyang pagtataksil, natuklasan ko rin na sinadya niyang harangin ang lahat ng bank accounts ko. Iniwan niya akong walang-wala, umaasang gagapang ako pabalik sa kanya bilang isang lihim na kabit habang siya ay nagpapakasaya sa bago niyang "legal" na asawang si Chloe...

Para malaman ang nakakagulat na wakas, basahin ang buong kwento sa comment section sa ibaba. 💓💛💞

ANG PEKENG SUNDALO: SA LOOB NG HUKUMAN, TINAWAG AKONG SINUNGALING NG SARILI KONG PAMILYA. PERO NANG IPAKITA KO ANG PEKLAT SA AKING BALIKAT, TUMAYO ANG CAUGRON AT ANG BUONG MUNDO NILA AY NAGUHO.

KABANATA 1: Ang Malamig na Hukuman

Ang hangin sa loob ng Regional Trial Court Branch 45 ay napakalamig, ngunit mas malamig ang mga tingin na ipinupukol sa akin ng sarili kong kadugo.

Nakatayo ako sa defendant's table, suot ang isang simpleng itim na suit. Sa kabilang dulo ng kwarto, nakaupo ang pamilya ko—ang pamilyang nag-akusa sa akin ng pandaraya, pagnanakaw ng pagkakakilanlan, at Stolen Valor (pagpapanggap bilang isang sundalo).

Sila ang pamilya Montemayor. Isang pamilya ng mga sikat na politiko at bilyonaryong negosyante. Sa mata ng lipunan, sila ay perpekto. Ngunit sa likod ng mga nakangiting mukha sa camera ay mga pusong gawa sa yelo.

Ako si Maya Montemayor. Ang "black sheep" ng pamilya. Ang anak na tumalikod sa negosyo para pumasok sa militar. O, iyon ang akala nila.

Dinala nila ako sa korte para bawiin ang mana na iniwan sa akin ng aking yumaong Lolo—isang Heneral noong panahon ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Sa kanyang Last Will and Testament, ibinigay niya sa akin ang pinakamalaking bahagi ng kanyang yaman dahil ako raw ang "nag-iisang nagpatuloy ng kanyang legasiya sa militar."

Pero hindi matanggap ng nanay kong si Doña Carmela at ng kuya kong si Carlos. Para makuha nila ang pera, kailangan nilang patunayan sa korte na niloko ko ang Lolo. Kailangan nilang patunayan na hindi ako totoong sundalo.

"Tignan mo siya," bulong ng kuya kong si Carlos sa kanyang abogado, pero sapat ang lakas para marinig ko. "Ang kapal ng mukha. Wala namang narating, ngayon nag-iilusyong bayani."

Hindi ako sumagot. Nakatingin lang ako nang diretso. Sanay na ako sa mga pang-iinsulto nila. Sa loob ng sampung taon na nawala ako, inisip nilang naging isang talunan ako, isang palaboy na nagtago sa anino ng kahihiyan dahil hindi ko kinaya ang training sa militar.

Ang hindi nila alam, ang sampung taon na iyon ay ginugol ko sa Shadow Protocol—isang highly classified, Tier 1 Black Ops Unit ng gobyerno. Wala ang pangalan ko sa mga pampublikong record dahil kung malalaman ng kalaban ang pangalan ko, mamamatay ang libo-libong inosenteng tao. Wala akong social media, wala akong litrato na naka-uniporme, at wala akong kwentong maibahagi.

Dahil ang mga kwento ko ay nakasulat sa dugo.

KABANATA 2: Ang Pagtataksil ng Isang Ina

Tinawag ng Prosecutor ang unang saksi. Ang sarili kong ina.

Umakyat si Doña Carmela sa witness stand. Nakasuot siya ng mamahaling pearl necklace at designer dress. Nang itaas niya ang kanyang kanang kamay para manumpa na magsasabi ng totoo, tinignan niya ako nang may matinding pandidiri.

"Doña Carmela," simula ng abogado nila. "Maaari mo bang sabihin sa korte ang totoo tungkol sa iyong anak na si Maya?"

Huminga nang malalim ang nanay ko. Naglabas siya ng panyo at nagpanggap na nagpupunas ng luha. Isang napakahusay na pag-arte.

"Ang anak kong 'yan..." nanginginig ang boses niya, itinuturo ako. "Isa siyang malaking kahihiyan sa pamilya Montemayor."

Umalingawngaw ang mga salitang iyon sa tahimik na korte. Kumirot ang dibdib ko. Kahit gaano ka katapang sa giyera, iba pa rin pala ang sakit kapag ang sarili mong ina ang bumaril sa puso mo.

"Sinabi niya sa Lolo niya na isa siyang Kapitan sa Special Forces. Pinaniwala niya ang matanda na naglilingkod siya sa bayan. Pero ang totoo? Ni isang araw, hindi 'yan nagsilbi sa bayan!" sigaw ng nanay ko.

"Wala siyang record sa Armed Forces! Nagpadala kami ng mga imbestigador, at nalaman naming sa loob ng sampung taon, nagtago lang siya sa ibang bansa, nagwawaldas ng pera, at nagpapanggap! Ang mga kwento niya sa Lolo niya? Lahat ng 'yun, gawa-gawa niya lang! Nilikha niya ang mga kasinungalingang 'yan para pagnakawan ang sarili niyang pamilya!"

Kung gusto mong malaman ang nakakabiglang katotohanan, basahin ang buong kwento sa comment section.👇👇 💛🥀🍃

BUMILI AKO NG BAHAY PARA MAKAPAGPAHINGA ANG MGA MAGULANG KO… PERO NANG BUMALIK AKO, NAKAUPO SILA SA ISANG SULOK NA PARANG BISITA LANG — HANGGANG ILAPAG KO ANG TITULO SA MESA AT WASAKIN ANG KASINUNGALINGAN SA HARAP NG LAHAT

Ang pangalan ko ay Carolina Reyes. Apatnapu’t siyam na taong gulang na ako. Nagtrabaho ako mula pa noong disi-siyete ako, at kung may isang bagay na itinuro sa akin ng buhay, iyon ay ito: ang dangal ay hindi nabibili… pero puwedeng ipagtanggol.

Kaya ko binili ang bahay na iyon.

Wala akong pinagsabihan. Hindi ang kapatid kong lalaki. Hindi ang asawa niya. Hindi ang mga kamag-anak na biglang sumusulpot kapag may naamoy na tagumpay.

Ilang buwan kong pinili ang bawat detalye.

Ang sahig na kahoy… dahil laging sinasabi ni Papa na nakakalungkot ang malamig na semento.

Ang kulay ng dingding… banayad na berde, dahil sabi ni Mama nakapagpapaalala iyon ng katahimikan.

Ang kusina… maluwag, maliwanag, may sapat na espasyo para makapagluto siya nang hindi nagmamadali, hindi nasisikipan, hindi natitisod.

Ang maliit na veranda… ako mismo ang tumulong mag-ayos, kahit hindi ko talaga alam ang ginagawa ko. Dahil pangarap ni Papa ang umupo sa dapit-hapon na may mainit na kape sa kamay at walang iniisip na bayarin.

Hindi iyon mansiyon.

Pero perpekto iyon.

Perpekto para sa kanila.

Noong araw na ibinigay ko ang susi, umiyak si Mama nang para bang may nabunot na tinik sa dibdib niya.

Hindi umiyak si Papa. Hindi siya ganoong tao.

Pero nilibot niya ang bawat kuwarto nang tahimik, hinahaplos ang pader, dahan-dahang binubuksan ang mga pinto… na para bang natatakot siyang maglaho ang lahat kapag kumilos siya nang masyadong mabilis.

— Sa… amin ba talaga ito? — mahina niyang tanong.

— Sa inyo ito — sagot ko.

At sa sandaling iyon… pakiramdam ko tama ang ginawa ko.

O iyon man lang ang akala ko.

Pagkalipas ng tatlong linggo, bumalik ako.

May dala akong isang bote ng wine, ilang panghimagas, at iyong magaang pakiramdam ng taong gustong ipagdiwang ang isang magandang bagay.

Binuksan ko ang pinto…

At may kung anong tumigil sa loob ko.

Ang amoy ang unang sumalubong sa akin.

Matapang na pabango.

Pagkatapos, ang tunog.

Malakas na musika. Lumang OPM jazz. Tawanan.

At saka ko nakita.

Mga taong hindi ko pa kailanman nakita, palakad-lakad sa sala na para bang taon na silang nakatira roon.

Mga basong nakakalat.

Mga platong puno pa.

Mga lobo.

Mga lobo.

Sa bahay na binili ko para makapagpahinga ang mga magulang ko… may nagaganap na salu-salo.

Nagsimulang tumibok nang mabagal ang puso ko.

Hindi mabilis.

Mabagal.

Mabigat.

Parang may nauunawaan ito bago pa ako.

At doon ko nakita si Mama.

Naupo siya sa isang maliit na sofa, nakasandal sa dingding, nakapulupot ang mga kamay sa kandungan.

Hindi siya kasali.

Parang sinisiksik lang niya ang sarili niya sa pinakamaliit na espasyong puwede niyang okupahan.

Si Papa naman ay nasa may hallway.

Nakatayo.

Kumakain sa disposable plate.

Hindi ko maalalang galit ang una kong naramdaman sa sandaling iyon.

Mas masahol pa roon.

Katahimikan.

— Pa… — tawag ko.

Nagulat siya.

Parang isang taong nahuling may ginagawang mali… sa loob ng sarili niyang bahay.

— Carol… iha… hindi ka nagsabi na darating ka…

Hindi nagsabi.

Huminga ako nang malalim.

— Hindi ko rin alam na may handaan.

Ibinaba niya ang tingin.

— Kailangan daw kasi nila ang mesa…

Ang pangungusap na iyon… paulit-ulit na umalingawngaw sa loob ko.

“Kailangan daw kasi nila ang mesa.”

Sinundan ko ang tingin niya.

At nakita ko.

Si Bianca.

Hipag ko.

Ngumingiti.

Tumatanggap ng bisita.

Nagsasalin ng inumin.

Nag-uutos.

Na para bang siya… ang may-ari.

Nasa likod lang niya si Rafael, kapatid ko.

Tahimik.

Tense.

At babaguhin nito ang lahat....Gusto mo bang malaman kung ano ang mangyayari sa susunod? Tingnan ang link sa mga komento!👇 ❣️🌜😍

ANG PAMANA NG PATAY: ISANG BITAG PARA SA MGA TAKSIL
KABANATA 1: ANG MALAMIG NA KATAHIMIKAN
Nakakabingi ang katahimikan sa loob ng pinakamahal na kapilya ng Heritage Park sa Taguig. Sa gitna ng malawak na kwarto, na napapalibutan ng libu-libong puting rosas at mga nakasinding kandila, ay ang kabaong ng aking anak na si Clara.

Pitong buwan siyang buntis nang bawian siya ng buhay dahil sa isang matinding komplikasyon sa puso—isang kondisyong pinalala ng matinding stress at kalungkutan sa mga huling buwan ng kanyang buhay. Nakahiga siya ngayon sa ilalim ng salamin, suot ang kanyang paboritong puting bestida, ang kanyang mga kamay na kasing-putla ng yelo ay nakapatong sa kanyang namimintog na tiyan kung saan natutulog din nang payapa ang aking sanang kauna-unahang apo.

Bilang isang ina, pakiramdam ko ay pinupunit nang buhay ang aking kaluluwa. Gusto kong sumigaw. Gusto kong magwala at sisihin ang mundo kung bakit kinuha nang napakaaga ang aking kaisa-isang anak. Ngunit nanatili akong nakaupo sa pinakaharap na hanay ng mga upuan. Tahimik. Walang luha. Isang rebulto ng pagluluksa.

Inaasahan ng lahat ang isang seryoso at malungkot na burol. Ngunit ang pinto ng kapilya ay biglang bumukas.

KABANATA 2: ANG PAGDATING NG MGA DEMONYO

Hindi siya dumating na parang isang asawang namatayan. Dumating si Marco na tila dadalo sa isang marangyang pagdiriwang.

Pumasok si Marco sa loob ng kapilya na nakangiti. Ang kanyang suot na itim na designer suit ay perpektong lapat sa kanyang katawan, ngunit ang kanyang mukha ay walang kahit anong bakas ng pighati. Ang mas nakapanlulumo at nakakagalit sa lahat—hindi siya nag-iisa.

Kabit niya sa braso ang kanyang mistress na si Valerie. Nakasuot ang babae ng isang hapit at itim na dress, may suot na malaking sunglasses kahit nasa loob ng gusali, at ang kanyang mga labi ay pininturahan ng matapang na pulang lipstick.

Naglakad sila sa gitna ng aisle. Ang bawat pagtama ng matulis na takong ng sapatos ni Valerie sa makintab na marmol na sahig ay umaalingawngaw sa buong kapilya. Clack. Clack. Clack. Tunog na tila masigabong palakpakan, isang insulto sa malamig na katawan ng aking anak.

Nagbulungan ang mga bisita. Nanlaki ang mga mata ng mga kamag-anak namin. Ngunit si Marco ay nagpatuloy lang sa paglakad na parang isang haring nag-iinspeksyon ng kanyang bagong kaharian, nakangisi at buong pagmamalaking ipinaparada ang babaeng naging dahilan ng pagdurusa ng asawa niya.

Nang makalapit sila sa kabaong, hindi man lang sila sumilip. Sa halip, huminto sila sa tapat ko.

Yumuko si Valerie, idinikit ang kanyang mukha malapit sa aking tainga. Nakaamoy ako ng matapang at murang pabango.

"Tingnan mo," malandi niyang bulong sa akin, ang boses ay puno ng kayabangan. "Sa huli, ako pa rin ang nanalo."

Nilunok ko ang lahat ng aking mga sigaw. Kinuyom ko ang aking mga kamao hanggang sa bumaon ang aking mga kuko sa aking palad at magdugo ito. Tinitigan ko ang malamig na kamay ng aking anak sa loob ng kabaong—tahimik, mapayapa, at hindi na kailanman maibabalik.

Hayaan mong isipin nilang nanalo sila. Hayaan mong lunurin sila ng kanilang sariling kayabangan.

KABANATA 3: ANG ANUNSYO BAGO ANG PAGLILIBING

Kinabukasan, araw na ng paglilibing.

Nakatayo kami sa ilalim ng isang puting tolda sa sementeryo. Ang hangin ay malamig at malungkot. Handa na ang mga tauhan na ibaba ang kabaong ng aking anak at apo sa ilalim ng lupa...

Para malaman ang nakakagulat na wakas, basahin ang buong kwento sa comment section sa ibaba... 🌏✨🧡