Tanthaiphoto

15 ต.ค.

บันทึกเหตุการณ์วันที่ 29 ต.ค. 2559

วันนี้เป็นวันแรกที่ทางสำนักพระราชวังเปิดให้ประชาชนทั่วไปได้เข้าไปถวายสักการะพระบรมศพ
ฉันไปถึงท้ายแถวเมื่อตอน 7 โมงเช้า ไม่ได้คาดหรอกว่าจะได้เข้าเร็ว เผลอคิดด้วยซ้ำว่าน่าจะได้เข้าประมาณ 2 - 3 ทุ่ม วันนี้อากาศไม่ร้อน เมฆก้อนหนาปกคลุมแทบจะมองไม่เห็นพระอาทิตย์ จุดเข้าแถววันแรก ขดกันเป็นงูอยู่ในท้องสนามหลวง ที่พื้นแฉะจากการที่ฝนตกอย่างหนักในคืนก่อนหน้านั้น แถวขยับไปช้า ๆ สลับกับหยุดเป็นระยะเวลาค่อนข้างนาน ถ้าเทียบกับตอนที่มาต่อแถวถวายน้ำอาบพระบรมศพ และลงนามถวายความอาลัย แต่สิ่งที่เห็น รอบข้างไม่มีความหงุดหงิดรำคาญใจอะไรต่อกัน เรายิ้มให้กัน คุยกัน ทักทายกัน ต่อแถวให้กันผลัดกันไปห้องน้ำ หยิบยื่นนั้นยื่นนี้ที่ได้รับส่งต่อกัน เรายืน สลับนั่งเป็นพัก ๆ หลังจากเริ่มเข้าที่ชั่วโมงที่ 6 ก็นั่งกันบนลังกระดาษ ที่มีคนมาแจกอีกนั้นแหละ
เราได้รับของแจกระหว่างทางมากเหลือเกิน ตั้งแต่พระบรมฉายาลักษณ์ ยาดม ยาหม่อง น้ำ น้ำหวาน น้ำอัดลม กาแฟ เรียกว่ามีทุกประเภทน้ำ อาหารมีตั้งแต่ไข่ต้ม ข้าวเหนียว ไก่ทอด หมูทอด ผัดซีอิ๋ว คั่วกลิ้ง และอื่น ๆ อีกมากมาย ทหาร ตำรวจ ลงพื้นที่ ช่วยเหลือประชาชนอย่างสุดความสามารถ ไม่ว่าจะเป็นการแจกแอมโมเนีย แบกเปลสนาม เข็นรถเข็น แจกน้ำ หรือ ฉีดฝอยน้ำให้เรายามบ่าย ที่อากาศเริ่มร้อน เรียกว่าใครทำอะไรได้ ก็ไม่ลังเลที่จะทำ แต่อาจจะเป็นเพราะวันแรก ระบบอาจยังไม่เข้าที่เข้าทาง เพราะเอาจริง เราก็เกิดกันมาในแผ่นดินรัชกาลเดียวกัน ทั้งคนจัดงานและคนมา คงไม่มีใครเคยต้องจัดงานที่ต้องรองรับคนมหาศาลอย่างนี้ ไม่มีการพูดจาไม่ดีใส่กัน ทุกคนดูพยายามรอมชอม ประณีประณอมในทุกกรณี เพราะเรารู้ว่าเรามาตรงนี้ทำไม และเพื่ออะไร
เรายืนสลับนั่งขยับจากช้า ไปจนถึงช้าที่สุด จนราวสองทุ่ม ฝนก็ตกลงมาห่าใหญ่ ใหญ่มากจริง ๆ เพราะคงจะอั้นมาทั้งวัน บรรยากาศตอนนั้น ใครไม่รู้ที่เป็นคนเปิดเสียงตามสายในท้องสนามหลวง เปิดบทเพลงพระราชนิพนธ์ สายฝน ฉันยิ้ม และคนรอบข้างก็ยิ้ม เรายืนเบียด ๆ กันกลางสายฝน เราคุ้นเคยกันเหมือนเป็นคนบ้านเดียวกันแล้วในจุดนี้ เพราะเราอยู่กันมาขึ้นชั่วโมงที่ 14
ฉันรู้แล้วว่า พี่ข้าง ๆ ทำงานอะไร เรานั่งคุยกันเรื่องพระบรมราโชวาท เราคุยกันเรื่องหน้าที่ เราโคตรมีความสุขกับการรอ เรารอที่จะได้เจอพ่อที่เรารักที่สุด พ่อที่เป็นเจ้าของชีวิตของเรา เป็นการรอที่เราก็ไม่คิดว่าชาตินี้จะต้องมารออะไรแบบนี้
สามทุ่ม ชั่วโมงที่ 14 ของฉัน มีประกาศว่าประตูวังปิดแล้ว ฉันและคนรอบข้างเข้าใจ และยินดีกับคนที่ได้เข้าไป พวกเค้าเหล่านั้นมากันตั้งแต่ตี 5 ฉันไม่เสียใจที่ยืนรอ เพราะพ่อคงต้องการบอกอะไรกับเรา พ่ออยู่กลางแดด กลางฝน มาตั้ง 70 ปี แค่นี้ฉันทนได้ คนข้าง ๆ ก็ทนได้ เราก็แค่มาใหม่ ทำใหม่ ไม่มีการโทษกัน เพราะเรารู้ว่าทุกคนตั้งใจ แค่มาใหม่ มาให้ทัน แค่นั้นเอง

ท้ายสุดนี้
อยากจะขอไว้ไม่กี่อย่าง
สนามหลวงตอนนี้ ไม่ได้ขาดอะไร น้ำท่าบริบูรณ์ น้ำใจไม่ได้ขาด ขาดเพียง ระเบียบ
ซึ่งมันจะเกิดขึ้นไม่ได้ถ้าเราไม่เริ่มที่ตัวเอง โปรดเคารพกันและกัน รักษาสิทธิ์ของคนอื่น เหมือนรักษาสิทธิ์ของตัวเอง เห็นใจกันและกัน เริ่มจากวันนี้ ทำความดีให้เหมือนหายใจ ทำให้เป็นปกติ ทำเพื่อใครคนนึงที่เราบอกว่าเรารักหมดใจ ทำให้ท่านเห็นว่า พวกเราจะอยู่ได้ ท่านไม่ต้องเป็นห่วง และจงปฏิบัติตามคำสอนของท่าน อย่างไม่ต้องมีคำถามใด ๆ