Top Animation

ANG SAYAW SA ILALIM NG MGA KRISTAL NG BGC: GINAMIT KONG PANAKIP-BUTAS ANG ISANG ESTRANGHERO—HINDI KO ALAM NA SIYA PALA ANG BILYONARYONG CEO NAMIN.

Hindi sana dapat pumunta si Maya sa Grand Charity Gala na ito na ginaganap sa isa sa pinak**ahal na 5-star hotel sa Bonifacio Global City (BGC).

Ang lahat sa paligid niya ay napakagara—sa paraang tanging labis at umaapaw na kayamanan lang ang makakapagbigay. Ang mga naglalakihang crystal chandeliers sa itaas ay nagbibigay ng pira-pirasong liwanag na parang bahaghari na sumasalamin sa makinis at malamig na marmol na sahig ng ballroom. Ang mga matataas na lipunan ng Maynila na nakapaligid sa kanya ay suot ang mga designer gowns na siguradong mas mahal pa sa pinagsama-samang upa niya sa maliit niyang apartment sa Pasig sa loob ng isang taon. Ang mamahaling champagne ay umaagos na parang tubig, at ang paligid ay napupuno ng mga tawanan at usapang negosyo na wala siyang alam.

Nakatayo si Maya sa isang sulok, mahigpit na hawak ang kanyang champagne flute. Isa lamang siyang Financial Analyst sa Elizalde Holdings, isa sa pinak**alaking korporasyon sa Makati. Nakakuha lang siya ng imbitasyon dahil nagkasakit ang kanyang manager at ibinigay sa kanya ang ticket. Suot niya ang isang simpleng emerald green na damit na nabili niya online sa halagang hindi lalagpas ng dalawang libong piso. Bagama't bumagay ito sa kanyang maputi at makinis na balat, pakiramdam niya ay isa siyang maliit na isda sa isang karagatan ng mga pating.

Hahakbang na sana siya palabas para umuwi at sumakay ng MRT pauwi nang biglang literal na tumigil ang paghinga niya.

Sa kabilang dulo ng ballroom, naglalakad papasok si Carlos—ang lalaking minahal niya nang apat na taon. Ang lalaking tinulungan niyang makapasa sa CPA Board Exams, pinaglutuan sa maliit niyang condo, at inalagaan noong wala pa itong trabaho. Subalit anim na buwan na ang nakalipas, iniwan siya nito dahil nakahanap ito ng mas "bagay" sa mga bago nitong ambisyon.

At ngayon, nakakapit sa braso ni Carlos ang dahilan ng paghihiwalay nila: si Valerie, ang nag-iisang anak ng isang sikat at mayamang Senador.

Nagtama ang mga mata nila ni Carlos. Nakita ni Maya ang pagbabago sa mukha nito—mula sa pagkagulat, napalitan ito ng isang mapang-asar na ngisi. May ibinulong si Carlos kay Valerie, at sabay silang lumingon kay Maya. Nagsimula silang maglakad palapit sa kanyang direksyon.

Nag-panic si Maya. Bumilis ang tibok ng puso niya. Hindi siya handa para dito. Ayaw niyang kaawaan siya ni Carlos. Ayaw niyang makita ng lalaking sumira sa kanya na nag-iisa siya at mukhang kawawa sa isang sulok ng isang marangyang party. Kailangan niya ng pananggalang. Kailangan niya ng makakasama.

Luminga-linga siya. Sa mismong tabi niya, bahagyang nakatayo sa anino ng malaking poste ng ballroom, ay isang lalaki.

Wala itong kausap, hawak lang ang isang baso ng whiskey. Matangkad, may malapad na balikat na perpektong bumabakat sa suot nitong bespoke na itim na tuxedo. Ang mukha nito ay parang inukit—matalim na panga, matangos na ilong, at mga matang kasing-itim ng gabi pero may lalim na nakakabighani. Tila walang nangangahas na lumapit sa kanya dahil sa lakas ng awtoridad na bumabalot sa kanyang presensya.

Wala nang oras mag-isip si Maya. Malapit na sina Carlos.

Huminga nang malalim si Maya at lumapit sa estranghero. Dahan-dahan niyang hinawakan ang manggas ng tuxedo nito.

Lumingon ang lalaki. Ang kanyang madilim at malamig na mga mata ay bumaba sa mukha ni Maya. Kumunot ang noo nito.

"Pakiusap..." nanginginig na bulong ni Maya, ang mga mata ay puno ng pagmamakaawa. "Pwede mo ba akong isayaw? Kahit sandali lang."

Tumaas ang isang kilay ng lalaki. "Excuse me?" Ang boses nito ay malalim, baritono, at nagpapadala ng kuryente sa gulugod ni Maya.

"Yung... yung ex-boyfriend ko kasi," garalgal na paliwanag ni Maya, pilit na itinatago ang pamumula ng pisngi. "Papalapit siya dito kasama ang bago niya. Iniwan niya ako dahil hindi ako sapat para sa mundo nila. Ayokong isipin niyang kawawa ako. Pakiusap, magpanggap ka lang na kasama ko... kahit isang kanta lang."

Tinitigan siya ng lalaki. Sa loob ng ilang segundo, parang sinusuri nito ang buong pagkatao ni Maya. Mula sa nanginginig nitong labi, sa takot sa kanyang mga mata, hanggang sa simpleng damit na suot niya.

Sakto namang tumugtog ang Manila Philharmonic Orchestra ng isang malambing na musika—isang pamilyar na waltz.

Nang makita ng lalaki na halos tatlong hakbang na lang ang layo nina Carlos, biglang nagbago ang aura nito. Ang malamig na mata ay napalitan ng isang mapang-akit at mainit na tingin. Inilapag ng estranghero ang kanyang whiskey sa kalapit na mesa.

"Isang kanta?" mahinang bulong ng lalaki. Ngumiti ito—isang ngiting nakakapanlambot ng tuhod. "Isang malaking karangalan, Binibini."...

Huwag palampasin ang nakakagulat na ending—basahin ang buong kwento sa mga komento sa ibaba... 💖❤️‍🔥💜