Muhammad Garaad

Aad buu ii soo jiitaa qofka debecsani;
shahaadooyinku ima cajab geliyaan; teetalladu ima maanqaadaan; hantida aad haysatana waxba igama gelin; waxaasoo dhan adaa leh. Se debecsanaantaada iyo isdhul-dhiggaaga; kuwaas ayaa qalbigayga hantiya!

Aad baan ula dhacaa qofka hadalkiisa si miisaaman u xusha si aanu cidna u dhaawicin. Haddii uu hadlana aad moodayso inuu madaxa kuu salaaxayo, haddii uu eray dhahana aad moodayso inuu nabar dhayayo!

Aad baan uga helaa midka dadka caadiga ah u debecsan; midka u dhoollacad­deeya askariga waddada taagan iyo xamaaliga xoogsanaaya, sicir intii ka qaalisanna wax kaga iib­sada qofka saboolka ah ee alaabaha suuqa la wareegaya!

Aad baan ula ashqaraaraa qofka marka uu gurigiisa yimaaddaba, ay timaaddo farxadda iyo xasilloonidu. Midka xaaskiisa u laabqaboojiya, wiilkiisa madaxa u salaaxa, inantisana laabta geliya; sida roobka oo kale, marka uu yimaaddo raynrayn gudaha laga dareemo!

Aad baan u qaddariyaa midka shaqadiisa tayeeya, dadka kale shaqadooda aan ku mashquulin, wanaagga la jeclaada, una arka guushoodu inaanay guushiisa waxba u dhimayn, cidkastana inay wax u hagaagaan ugu duceeya!

Waan jeclahay qofka dunida u arka meel safar lagu yahay, waxa ugu wanaagsanna ee uu kaga sii tegi karaana uu yahay saamayn wanaag­san!