Endri Nazarko

Ne që u druhemi mungesave të mëdha,
Ndodhë që vetmi të trishta na zënë pusi.
Ai që mungon është burri që ke në krah,
E ajo që mungon, ndoshta je ti.

Ndërsa gjumi na ikën, ndihemi si në faj,
Ulur në cep të shtratit kurriz më kurriz.
Ne që s'donim të humbnim asnjë detaj,
Po humbasim njeri-tjetrin në çdo grimcë.

Kokën në heshtje ma vendosë në gjunjë,
Si në një tjetër kohë, a në tjetër moshë.
As më humbet, e as të humbas dhe unë,
Po shpesh gjendemi si bosh…. Kaq bosh!

Vdekjes

Le të vdes
Të shikoj ç’bëhet në anën tjetër.
E ndërkohë që ty të pres,
Do përshëndetem me gjyshër e etër.

Le të mallkohem me vdekje,
E mendja të ndaloj bashkë me zemrën.
Se vdekjes s’i shmangem dot nga çdo përpjekje,
Pa frikë në varr do vë këmbën.

Dy pengje ti lë pas:
Një, dashurinë e dy, inatin.
Po si i vdekur mendjes s’do e vras
E më s’do e shoh sahatin.

E kur të vonohesh pastaj për t’u bërë gati
E kur papritur të të kujtohem unë.
Do të duhet sahati
Në varr të më vish paradite të shtunë.

14.10.2024
Librazhd, Shqipëri