Ramesh Raj Bastola -

🙏🙏✨ एक दिने अविस्मरणीय भ्रमण ✨🙏🙏
लिजवनबाट – १७ मे (आइतबार)

जीवनमा एकदिन आफैलाई दिनुस्… प्रकृति, इतिहास र आस्थाको संगममा रमाउने सुन्दर अवसर 💙

🚍 भ्रमण स्थलहरू:
🔹 १. Rio Maior Salt Pans (Salinas)
युरोपकै सबैभन्दा पुरानो नुनखानी, पहाडको बीचमा रहेको अद्भुत दृश्य
⏱️ समय: करिब १ घन्टा

🔹 २. Fátima (प्रसिद्ध तिर्थस्थल)
विश्वप्रसिद्ध धार्मिक स्थल, शान्त वातावरण र आशीर्वाद प्राप्त गर्ने अवसर 🙏
⏱️ समय: ३–४ घन्टा

🔹 ३. Dornes Village (Portugal को Switzerland)
सुन्दर ताल, ऐतिहासिक गाउँ र मनमोहक दृश्यहरू 🏞️
⏱️ समय: २–२.३० घन्टा

🕢 कार्यक्रम समय:
➡️ प्रस्थान: बिहान ७:३० (लिजवनबाट)
⬅️ फिर्ता: साँझ ७:३० (लिजवनमा)

टिकट मूल्य:
वयस्क: ४०€ प्रति व्यक्ति
३–१० वर्ष: ३०€
३ वर्ष मुनी: २०€

मूल्यमा IVA र Insurance समावेश छ
अन्य व्यक्तिगत खर्च समावेश छैन

आरामदायक बस, रमाइलो यात्रा, नयाँ साथी र अविस्मरणीय अनुभव – सबै एकै ठाउँमा!

📞 बुकिङका लागि:
📱 939170277 / 920074622

👉 सिट सीमित छन् – आजै बुक गर्नुहोस्!
नोट- भ्लग वनाऊन सौखिन हुने लाई विषेश सिट गाईड सगै को सिट ऊपलव्ध हुनेछ

नेपाल मा संकृती परम्परा राजालधर्म वारे यसरी घृणा फैलाऊदछन्

फैलाऊने प्रक्रिया प्रायः एकैपटक सुरु हुँदैन, यो क्रमिक रूपमा विस्तार हुने रणनीति हो। विशेष गरी धर्म, संस्कृति, परम्परा, इतिहास र राजसंस्थाजस्ता संवेदनशील विषयमा यस्तो प्रक्रिया अझ योजनाबद्ध रूपमा अघि बढाइन्छ।

सुरुवाती चरणमा, यस्ता विषयमा गहिरो अध्ययन नगरेका, कुतर्क गर्ने र अप्रमाणित कुरामा सजिलै विश्वास गर्ने व्यक्तिहरूलाई अगाडि सारिन्छ। उनीहरूले आफूजस्तै सोच राख्ने समूहलाई प्रभाव पार्दै, सानो घेराभित्र भ्रम र नकारात्मक धारणा फैलाउन थाल्छन्। यो चरणमा भावनात्मक भाषा र आधा–अधुरा तथ्यहरू बढी प्रयोग गरिन्छ।

त्यसपछि, दोस्रो चरणमा, अलि जान्ने–बुझ्ने वर्गसम्म पुग्नका लागि त्यही विषयलाई केही परिमार्जन गरेर, अलि “पाच्य” बनाइन्छ। यसमा भाषाको शैली परिवर्तन हुन्छ, तर्कहरू अलि सन्तुलित देखिन्छन्, तर मूल उद्देश्य भने उही रहन्छ—धारणा परिवर्तन गराउने। यसरी विस्तारै विचारको दायरा फराकिलो बनाइन्छ।

अन्तिम चरणमा भने “बौद्धिक प्रहार” सुरु हुन्छ। यहाँ तर्क, विश्लेषण र तथ्यको आवरण प्रयोग गरेर विचार प्रस्तुत गरिन्छ। यो चरण सबैभन्दा प्रभावशाली हुन्छ, किनकि कुरा परिपक्व, व्यवस्थित र तार्किक जस्तो देखिन्छ। सुन्दा र हेर्दा सत्यजस्तै लाग्ने भएकाले मानिसहरू सजिलै प्रभावित हुन सक्छन्।

उदाहरणका रूपमा, पृथ्वीनारायण शाहबारे विभिन्न कोणबाट नकारात्मक धारणा निर्माण गर्ने प्रयास पनि यस्तै चरणहरू पार गर्दै फैलाइएको देखिन्छ। अन्ततः यस्तो प्रक्रिया समाजको सोच र राजनीतिक दिशालाई समेत प्रभावित गर्ने शक्तिमा परिणत हुन्छ।

आज Maria do Rosário Palma Ramalho (श्रम, ऐक्यबद्धता तथा सामाजिक सुरक्षा मन्त्री पोर्तुगल ) ज्यूसँग सम्पन्न बहस कार्यक्रममा हामी पनि सक्रिय रूपमा सहभागी भयौँ। उक्त कार्यक्रममा हामीले पोर्तुगलमा कार्यरत नेपाली तथा दक्षिण एसियाली आप्रवासी कामदारहरूले भोगिरहेका गम्भीर समस्याहरूबारे स्पष्ट रूपमा आवाज उठायौँ।

विशेषगरी, D1 भिसाको नाममा अत्यधिक शुल्क असुली गरी कामदारहरूलाई पोर्तुगल ल्याइने, तर यहाँ आएपछि सम्झौताअनुसारको काम नदिई अलपत्र पारिने, साथै श्रम तथा आर्थिक शोषण हुने अवस्थालाई हामीले गम्भीर चिन्ताको विषयका रूपमा प्रस्तुत गर्‍यौँ। कतिपय कामदारहरू २०–२२ लाख रुपैयाँसम्म खर्च गरेर आउँदा पनि यहाँ न्यून आम्दानी, असुरक्षा र अन्यायपूर्ण व्यवहार सहन बाध्य भएका उदाहरणहरू पनि उल्लेख गरियो।

यसका साथै, पोर्तुगलमा देखिएको कामदार अभाव समाधान गर्न नेपालजस्तो देशसँग द्विपक्षीय श्रम सम्झौता गरी सिधै सरकारी संयन्त्रमार्फत कामदार ल्याउने व्यवस्था गर्न हामीले अनुरोध गर्‍यौँ। दक्षिण कोरियामा लागू गरिएको EPS (Employment Permit System) जस्तो पारदर्शी सरकारी प्रणाली अपनाउन सके ठगी, श्रम शोषण तथा आर्थिक अन्याय न्यूनीकरण गर्न सकिने हाम्रो स्पष्ट धारणा राख्यौँ।

कार्यक्रममा उठाइएका सम्पूर्ण विषयहरूलाई औपचारिक रूपमा प्रस्तुत गर्न हामीले लिखित प्रतिवेदन तयार गरी माननीय मन्त्रीज्यूलाई बुझाउने कार्य समेत सम्पन्न गरेका छौँ।

यस सन्दर्भमा, नेपाल सरकारले पनि पोर्तुगल लगायत कम आम्दानी हुने युरोपेली देशहरूमा श्रमिक पठाउँदा दक्षिण कोरियामा जस्तै EPS प्रणाली लागू गर्न पहल गर्न अत्यन्त आवश्यक देखिन्छ। यदि यस्तो प्रणाली अपनाइयो भने, न्यून खर्चमा नेपाली श्रमिकहरू विदेश आउन सक्नेछन्, उनीहरूको कमाइ सुरक्षित हुनेछ र बचत गर्ने अवसर पनि बढ्नेछ। यदि दक्षिण कोरियामा जस्तै गरी युरोपेली मुलुकहरूमा पनि श्रमिक पठाउन सकियो भने श्रमिकहरूको कमाइ सुरक्षित हुने, रोजगारीको ग्यारेन्टी हुने र श्रम तथा आर्थिक शोषण जस्ता समस्याहरू उल्लेखनीय रूपमा कम हुने निश्चित छ।

विदेशका धेरै विकसित देशहरूमा नेता, मन्त्री, उच्च अधिकारी वा धनी व्यक्तिसँग ठूलो सम्पत्ति हुनु आफैंमा अपराध मानिँदैन। तर त्यहाँ एउटा महत्वपूर्ण कुरा के हुन्छ भने, उनीहरूले आफ्नो सम्पत्तिको स्रोत स्पष्ट देखाउनुपर्छ—कहाँबाट आयो, कसरी बढ्यो, कुन व्यवसाय, लगानी, तलब, सेयर, घरजग्गा वा पारिवारिक सम्पत्तिबाट आयो भन्ने कुरा कानुनी रूपमा प्रमाणित गर्नुपर्छ। त्यही आधारमा राज्यलाई कर तिरिन्छ। उदाहरणका लागि, पोर्तुगलमा प्रत्येक व्यक्तिले अघिल्लो वर्ष कमाएको आम्दानी, खर्च, करयोग्य विवरण र पारिवारिक आर्थिक अवस्था अर्को वर्ष अप्रिल १ देखि जुन ३० भित्र सरकारसमक्ष पेश गर्नुपर्छ। आम्दानी कम भएर कर बढी काटिएको रहेछ भने सरकारले केही रकम फिर्ता पनि दिन्छ। तर आम्दानी बढी भएको छ भने कानुनअनुसार आयकर तिर्नैपर्छ।

यही दृष्टान्त नेपालमा पनि लागू हुनुपर्छ। हिजो मन्त्रीहरूले आफ्नो सम्पत्ति विवरण बुझाए, जसमा १६ जना मन्त्रीहरूको कुल सुन ७९९.५ तोला देखियो। यो औसतमा प्रति मन्त्री करिब ५० तोला सुन पर्न आउँछ। ७९९.५ तोला भनेको झण्डै ९.३२ किलो सुन हो, जसको मूल्य आजको बजारअनुसार करिब २५ करोड रुपैयाँ हाराहारी पर्न जान्छ। यस्तो तथ्यांकले स्वाभाविक रूपमा गम्भीर प्रश्न उठाउँछ। यो सुन वास्तविक रूपमा उनीहरूकै स्वामित्वमा रहेको हो कि होइन? विवरणमा कम देखाइयो कि बढी देखाइयो? यो सम्पत्ति कहिले, कसरी, कुन स्रोतबाट जोडियो? र सबैभन्दा महत्वपूर्ण कुरा—उनीहरूले आफ्नो सम्पत्तिअनुसार राज्यलाई कर तिरेका छन् कि छैनन्?

सम्पत्ति विवरण बुझाउनु मात्र पर्याप्त हुँदैन, त्यसको प्रमाणीकरण, कर परीक्षण, स्रोत जाँच र सार्वजनिक जवाफदेहिता पनि अनिवार्य हुनुपर्छ। नेपालमा समस्या के छ भने, धेरैजसो नेता, मन्त्री र उच्च कर्मचारीको सम्पत्तिको आकार देखिन्छ, तर स्रोतबारे गम्भीर बहस हुँदैन। यदि राज्य साँच्चै सुशासन, पारदर्शिता र जनविश्वास स्थापित गर्न चाहन्छ भने सम्पत्ति विवरणलाई औपचारिक कागजको रूपमा होइन, कानुनी परीक्षणको आधार बनाइनुपर्छ।

यो व्यवस्था मन्त्रीहरूमा मात्र होइन, सबै ठूला नेता, पूर्वपदाधिकारी, संवैधानिक निकायका व्यक्ति, उच्च कर्मचारी र सार्वजनिक स्रोतको पहुँच भएका सबैमा समान रूपमा लागू हुनुपर्छ। देशमा गरिब जनताले सानो कमाइमा पनि कर तिर्नुपर्ने, तर सत्तामा पुगेकाहरूको ठूलो सम्पत्तिबारे मौन बस्नुपर्ने अवस्था रहिरह्यो भने लोकतन्त्र कमजोर हुन्छ। अब नेपालमा पनि प्रश्न एउटै हुनुपर्छ—सम्पत्ति कति छ भन्ने होइन, कहाँबाट आयो र राज्यलाई कति कर तिरियो?

🙏🙏 नववर्ष २०८३ को हार्दिक मंगलमय शुभकामना! 🙏🙏

नववर्ष २०८३ को पावन अवसरमा सम्पूर्ण नेपाली वुवा–आमा, दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरूमा हार्दिक शुभकामना व्यक्त गर्दछु।

यो नयाँ वर्षले तपाईंहरू सबैको जीवनमा अपार सुख, शान्ति, समृद्धि र सुस्वास्थ्य ल्याओस् भन्ने मेरो हार्दिक कामना छ। हरेक मनमा उत्साह, उमंग र खुसीको उज्यालो फैलियोस्, र सबैको जीवन आनन्द, सन्तुष्टि र सफलताले भरिपूर्ण होस्।

सबै जना सुखी, स्वस्थ र समृद्ध बनून्। यो वर्ष हाम्रो देश नेपालको इतिहासमा एक स्वर्णिम अध्यायका रूपमा स्थापित होस्, र हरेक नेपालीका पाइला सफलता र समृद्धिको शिखरसम्म पुगून्।

अविरल प्रगति, आपसी एकता र राष्ट्रिय सद्भावको उज्यालो बाटो यही वर्षले खोलोस् भन्ने हार्दिक शुभेच्छा व्यक्त गर्दछु।

🙏 यही शुभेच्छासहित, तपाईंहरू सबैलाई नववर्ष २०८३ को हार्दिक मंगलमय शुभकामना! 🙏

रमेश राज बस्तोला
लिजवन पोर्तुगल

Feliz Ano Novo 2083!

Por ocasião da auspiciosa chegada do Ano Novo 2083, apresento os meus sinceros votos de felicidades a todos os pais, irmãos e irmãs nepaleses.

Que este novo ano traga imensa alegria, paz, prosperidade e boa saúde a todos. Que cada coração se encha de entusiasmo e felicidade, e que a vida de todos seja marcada por satisfação, harmonia e sucesso.

Que todos sejam felizes, saudáveis e prósperos. Que o ano de 2083 se torne um capítulo dourado na história do nosso país, e que cada passo dos nepaleses nos leve ao auge do progresso e da realização.

Que este ano abra caminhos para o desenvolvimento contínuo, a unidade nacional e a harmonia entre todos.

🙏 Desejo a todos um Ano Novo 2083 muito Feliz, Próspero e Abençoado! 🙏

Ramesh Raj Bastola
Lisboa, Portugal 🇵🇹

एक पूर्व मन्त्रीले सुनाएको एउटा रोचक तर सोच्न बाध्य बनाउने अनुभव यस्तो छ।

उनका अनुसार, मन्त्री हुँदा सम्पत्ति विवरण भर्दा वास्तविकभन्दा बढी—झन्डै डबल—देखाउनु नै “सुरक्षित रणनीति” मानिन्छ। कारण के भने, पदमा रहँदा विभिन्न माध्यमबाट कोसेली, उपहार वा अन्य आम्दानी थपिन सक्छ। पछि ती सम्पत्ति देखिँदा प्रश्न उठ्न नदिन सुरुबाटै बढी देखाइन्छ।

उनले उदाहरण दिँदै भने—“म मन्त्री हुँदा वास्तवमा १४ तोला सुन, १ विघा जग्गा, ५ लाख रुपैयाँ नगद र ४ लाख ऋण थियो। तर मैले बुझाएको विवरणमा ४१ तोला सुन, २ विघा जग्गा, २३ लाख मौज्दात र ४ लाख ऋण देखाएँ।”

दुई वर्ष मन्त्री पदमा रहँदा स्वाभाविक रूपमा केही सम्पत्ति बढ्यो—सुन १५ तोला थपिएर २९ तोला पुग्यो, नगद ५ लाखबाट २१ लाख भयो, जग्गा पनि बढेर २ विघा भयो। तर बाहिरबाट हेर्दा भने फरक कथा देखियो—“पहिले त धेरै थियो, अहिले त घटेछ” भन्ने धारणा बन्यो।

यसरी पहिले नै सम्पत्ति बढाएर देखाउँदा पछि वास्तविक वृद्धि पनि “घटेको” जस्तो देखिन्छ, र शंका गर्ने ठाउँ कम हुन्छ। जनताले वास्तविक अवस्था बुझ्न नसक्ने, तथ्य लुक्ने अवस्था सिर्जना हुन्छ।

अन्त्यमा उनले भने—“अहिलेका केही मन्त्रीहरू पनि यही तरिका अपनाइरहेका छन्। आफ्नो वास्तविकभन्दा बढी सम्पत्ति देखाउँछन्, ताकि पछि जे जति कमाए पनि ‘पहिल्यै थियो’ भनेर सजिलै बच्न सकून्। राजनीतिमा यस्ता चालाकीहरू सामान्य जस्तै बनिसकेका छन्।”

यो कुरा ले हाम्रो प्रणालीमा पारदर्शिताको चुनौती र जनतालाई कसरी भ्रमित पारिन्छ भन्ने यथार्थ स्पष्ट देखाउँछ।

कर्म अनुसारको फल

एक जना ७९ वर्षका पोर्तुगीज वृद्ध छन्।
जीवनभर निरन्तर काम नगरेकाले उहाँको पेन्सन ४३० युरोभन्दा बढी छैन। एउटा सानो कोठामा बस्नुहुन्छ, जसको भाडा ४५० युरो छ। Santa Casa ले ३०० युरो सहयोग गरिदिएको छ, नत्र बाँच्नै कठिन हुन्थ्यो। आज उहाँ बिरामी भएर अस्पतालको बेडमा हुनुहुन्छ—एक्लै, मौन, स्मृतिहरूसँग जुध्दै।

विडम्बना के छ भने, उहाँको छोरा अलन्तेजो क्षेत्रमा ठूलो कम्पनी चलाउँछन्। आर्थिक रूपमा सक्षम छन्, समाजमा स्थापित छन्। तर बुवाको रोग, पीडा र एक्लोपनले उहाँको ढोका ढकढक्याउन सकेन। छोरा भेट्न आएनन्, वास्ता गरेनन्।

उहाँ केही समयअघि हाम्रो छिमेकी हुनुहुन्थ्यो। बिरामी भएको थाहा पाएपछि भेट्न गयौं। बुवाको आँखामा आँसु थियो, स्वर कमजोर थियो। “एकपटक छोरा लाई फोन गरिदिनुस्,” भन्नुभयो। हामीसँगै गएका एक पोर्तुगीज दाजुले फोन गरे।

फोनको अर्कोपट्टि आएको जवाफ कठोर थियो—तर त्यो कठोरताभित्र दशकौँको पीडा लुकेको थियो।

छोराले भने:
“म जन्मेको छ महिनामै बुबा ब्राजिल जानुभयो। त्यहाँ ३२ वर्ष बस्नुभयो। नयाँ वर्ष आउँदा म सधैं बुवाको अभावमा रोएँ। आमाले अपार दुःख सहनुभयो—कहिले चिज बेचेर, कहिले तरकारी बेचेर हामीलाई हुर्काउनुभयो। बुबा कहिलेकाहीँ लिस्बन आए पनि हामीलाई नभेटी फर्किनुहुन्थ्यो।”

“बच्चाको उमेरमा बुबाको कति महत्व हुन्छ, उहाँले कहिल्यै बुझ्नुभएन। आमाले बिरामी हुँदा पनि ‘अब त बुबा आउनुहुन्छ होला’ भन्ने आशा छोड्नुभएन। तर उहाँ कहिल्यै आएनन्।”

छोराले अझै भने:
“आमाले आँखा भरि आँसु पारेर भन्नुहुन्थ्यो—‘तेरो बुबा पनि एक दिन बुढा हुन्छन्। त्यो बेला तिमीहरूले पनि आजको क्षण सम्झिनू।’ आज आमा बितिसक्नुभयो। मैले बुबाको अनुहार कहिल्यै देखिनँ। अब हेर्ने इच्छा पनि छैन।”

त्यसपछि उनले एउटा अन्तिम वाक्य थपे—
“उहाँले हामीलाई छोडेर अर्की विवाह गर्नुभयो। ब्राजिलमा पनि ३–४ जना छोरा छन् रे। उनीहरूले हेरून्। हामीलाई छोडेर गएको मान्छेलाई अब फर्केर हेर्नुपर्ने बाध्यता ममा छैन।”

यी शब्दहरू सुन्दा मन भारी भयो। पीडा बुवाको मात्र होइन रहेछ—त्यो पीडा त पुस्ता पुस्तामा बगेको रहेछ।

यो कथा कसैलाई दोष लगाउन होइन। यो जीवनको कठोर सत्य देखाउने ऐना हो।
जस्तो कर्म, त्यस्तै फल।

हिजो जब सानो बच्चाले “बुबा” भनेर खोज्दा बुबाले आफ्नो कर्तव्य निभाउनुभएन। आज जब बुबा “छोरा” भनेर खोजिरहनुभएको छ, छोरा पनि कर्तव्य निभाउन सकेनन्।

समय बदलिन्छ, भूमिकाहरू बदलिन्छन्—
तर कर्मको हिसाब कहिल्यै बदलिँदैन।

आज हामी यो कथा सुन्दै भावुक हुन्छौँ।
भोलि हामी आफैँ कुनै कथाको पात्र नबनौँ—
त्यसका लागि आजै आफ्नो कर्तव्य सम्झिनु जरुरी छ।

किनकि जीवनमा सबैभन्दा कठोर न्यायाधीश भनेको समय र कर्म नै हो।

स्पेन को दार्शनशास्त्री Alberto Ruiz Samaniego सग ऊहाको कुरा सुन्ने र भलाकुसारी गर्ने अवसर पायौ

को हुन् त Alberto Ruiz Samaniego ??

ऊहा स्पेनका एक ख्यातिप्राप्त दर्शनशास्त्री, निबन्धकार, कला–आलोचक र विश्वविद्यालयका प्राध्यापक हुन्। उहाँको काम विशेष रूपमा समकालीन कला, फिल्मको दर्शन, स्मृति, पहिचान, निर्वासन, तथा मानव अस्तित्वको अर्थ जस्ता विषयहरूमा केन्द्रित हुन्छ। गहिरो, प्रतीकात्मक र विश्लेषणात्मक लेखनशैलीका कारण उहाँलाई स्पेनिस बौद्धिक जगतमा एक महत्वपूर्ण आवाज मानिन्छ।

उहाँ हाल Universidad de Vigo मा प्राध्यापक हुनुहुन्छ, जहाँ उहाँले दर्शन, दृश्य–संस्कृति र फिल्म अध्ययनका विषयहरू अध्यापन गर्नुहुन्छ। विश्वविद्यालयसँगै, उहाँ युरोपका विभिन्न फिल्म फेस्टिभल, कला प्रदर्शनी, संवाद कार्यक्रम तथा शैक्षिक सेमिनारहरूमा नियमित वक्ता रहँदै आउनुभएको छ। चलचित्रलाई केवल मनोरञ्जनको साधन नभई मानव अस्तित्व बुझ्ने दार्शनिक माध्यमका रूपमा विश्लेषण गर्ने उहाँको दृष्टिकोण निकै विशेष मानिन्छ।

Ruiz Samaniego ले दर्जनौँ पुस्तकहरू लेख्नुभएको छ, जसमा Nadie es nada, El vaciamiento de lo visible, La vida imagen, La noche y su imaginario जस्ता कृतिहरू विशेष चर्चित छन्। यी पुस्तकहरूले दृश्य–संस्कृति र मानव मनोविज्ञानबीचको जटिल सम्बन्ध खोल्ने प्रयास गर्छन्।

उहाँका कामहरूमा प्रायः एउटा साझा धागो देखिन्छ—मानिस भित्रको घर खोज्ने तडप, अर्थात् belonging, स्मृति र आत्मपहिचानको खोज। यही कारणले गर्दा LEFFEST जस्ता अन्तर्राष्ट्रिय मञ्चहरूले उहाँलाई बारम्बार निमन्त्रणा गर्छन्, किनकि उहाँले कला र जीवनबीचको सम्बन्धलाई अनौठो तरिकाले उजागर गर्नुहुन्छ।

समग्रमा, Alberto Ruiz Samaniego आधुनिक युरोपेली बौद्धिक तथा सांस्कृतिक संसारमा सबैभन्दा उल्लेखनीय र प्रभावशाली व्यक्तित्व मध्ये एक मानिन्छन्।