Foto Encza

Dziś niedzielnie i kościelnie. Historia tego reportażu z chrztu jest jeszcze piękniejsza, bo pieniądze z niego w pełni poszły na pomoc poszkodowanym w wybuchu mieszkania w Zabrzu - sesja została wylicytowana, a ja ją oczywiście wykonałam.

Zdjęcie już uwielbiam - kiedy młody zamiast na księdza patrzy na Ciebie, dając Ci jedno z ulubionych ujęć 😏🖤.

Ujęcie z "sesji spacerowej" 😃. Sesjami spacerowymi nazywam te kiedy po prostu idziemy wspólnie na spacer i wyłapujemy kadry na lata. Oczywiście, że cudownie pojechać we wspaniałe miejsce i pozować w otoczeniu pięknych widoków. Jednak osobiście jestem zdania, że wystarczy skrawek natury, a resztę zrobią ludzie i ich emocje.

Muszę kiedyś zrobić taką kompilację porównującą zdjęcie i jego efekt końcowy oraz to jak faktycznie wyglądało miejsce w którym fotografia została zrobiona 😆.

Jest tak wiele zdjęć ze ślubów, których nigdy nie dodałam, którymi nigdy się nie pochwaliłam. Dlaczego? Dokańczając ostatnie śluby z tamtego roku, wiedziałam, że kończę ten etap życia, koniec z fotografią i pora na etat. Dziś jest zupełnie odwrotnie.

Tęsknię. Tęsknię za robieniem zdjęć. Wiem, że fotografów jest ogrom, że każdy z lustrzanką jest fotografem, że konkurencja jest ogromna, a ja nie jestem wyjątkowa. Robię zdjęcia poprawne i nic ponad to. Wiem też jednak, że jest wielu fotografów, którzy nie robią zdjęć nawet dobrze, ale robią to dalej i odnajdują swoich odbiorców. Też chcę. Robić to, co przynosiło tak wiele radości obu stronom. Chcę być osobą, która zostawi po sobie wspomnienia dla wielu pokoleń.

Piękni, młodzi i z zapasem miłości. Brakuje mi takich cieszących serce widoków!

Cześć. Dzisiaj będzie głównie treść. Pora na szczerość. Należy się wszystkim tym, którzy mnie tutaj wspierali, za co bardzo, bardzo dziękuję. Robiąc zdjęcia poznałam pośród Was naprawdę dużo dobrych ludzi, a czasem wspaniałych którzy przywracali mi wiarę w ludzi.

Zupełnie szczerze, zdjęcia hobbystycznie robię od... 14, 15 lat? W 2018 rzuciłam się na pójście na 100% na fotografię. Była moim głównym źródłem zarobku niemalże rok. Niestety w formie współpracy z osobą, która po prostu odeszła, a ja straciłam to, co wypracowałam. Jakiś czas się zbierałam, później przekonywałam samą siebie, że wrócę do tej fotografii w formie głównego zarobku. Życie zweryfikowało. Etat jest konieczny, stała pensja, a nie zastanawianie się czy będę mieć w tym miesiącu 600 czy 1100zł. Fakt, że teraz w każdym mieście jest trzystu fotografów, że każdy z lustrzanką jest "photography", że trzeba śledzić trendy, że inni fotografowie obserwują się wzajemnie i kradną pomysły, że co sezon jest walka o klientów - to wszystko niesamowicie zniechęca, męczy psychicznie. Z fotografii nie zrezygnuję. Jednak będzie ona dla mnie jedynie w formie hobbystycznej i okazjonalnej. Na pewno w formie nie tak aktywnej jak w 2018 roku. Jednak na pewno nie odmówię, jeśli ktoś zgłosi się do mnie z fotograficzną potrzebą.

Jeśli jednak jest tu ktoś, kto w jakiś sposób ze mną sympatyzował i chce wciąż śledzić moją aktywność, to informuję, że znalazłam inną drogę artystycznego spełnienia. Tworzę sobie swoją niszę o której wiem, że jest oryginalna. Że nawet jeśli ktoś będzie chciał kopiować, to musi to odtworzyć na swój sposób i potrzebne będą mu do tego pewne umiejętności. Zaczynam od haftowanych breloków, ale pomysłów mam wiele więcej. Niemniej, ogranicza mnie czas, a ten jest szczególnie w rozwoju potrzebny. Ostrzegam, że to miejsce odkrywało raczej moją melancholijną stronę, pewne przemyślenia. Tamto będzie raczej ukazywało moją drugą, głupkowatą stronę.

I nie, nie jest to pożegnanie tutaj. Raczej czuję się po prostu zobowiązana odezwać i dać znać. Chętnych na uczestniczenie w moim życiu nadal, zapraszam na FanPage EnczArts 🖤