Biuro Rabina i Rabecyn Basoków

W tym tygodniu zaczynamy nową księgę - Bamidbar. W tłumaczeniach nazywana jest "Księgą Liczb", ale dosłowne tłumaczenie jej nazwy to "na pustyni" albo "w pustyni". Księga opisuje okres, w którym Izraelici wędrowali od góry Synaj aż do granic Ziemi Obiecanej.
Wędrówka przez pustynię różni się od marszu przez miasto czy las. To nie tylko upał i trudności podróży, ale przede wszystkim szczególne środowisko. Nie ma drzew, nie ma domów, nie ma wody. Pustynia to synonim pustkowia. Na pustyni człowiek spotyka naturę nagą, bez żadnych okryć, które ludzie nakładają na świat.
To spotkanie z odsłoniętą naturą może sprawić, że człowiek spotka też siebie takim, jakim naprawdę jest, bez zewnętrznych okryć: tytułu, funkcji, statusu społecznego. To wyjątkowe doświadczenie.
W czasie wędrówki narodu Izraela przez pustynię wybuchło wiele konfliktów. Mojżesz, wielki przywódca, który wyprowadził lud z Egiptu i otrzymał Torę na górze Synaj, stanął przed zupełnie nowymi wyzwaniami: musiał być przywódcą narodu w drodze. Już nie niewolnicy, ale jeszcze nie u siebie.
W nadchodzących tygodniach będziemy czytać Księgę Bemidbar przez pryzmat przywództwa i przyglądać się różnym obliczom zmagań Mojżesza.
Zapraszamy do czytania razem z nami.
Shabbat shalom!

Wiele miast na świecie ma swoje dni świąteczne, ale w Jerozolimie to coś zupełnie innego. Święte miasto, ważne dla trzech religii (przynajmniej), przez tysiące lat przechodziło pod panowanie kolejnych królestw i imperiów, zbudowane z tylu różnych warstw historii. Prorok Jeremiasz (rozdział 30) mówi: "miasto zostanie odbudowane na swoim wzgórzu", czyli na ruinach starego miasta powstanie nowe. I tak się zdarzało wielokrotnie.
Ostatnim razem miasto zaczęło odradzać się w niesamowitym procesie od 1860 roku. Rosło i rozwijało się aż do bolesnego momentu, gdy zostało podzielone na dwie części. Przez 19 lat miasto było podzielone, a Żydzi nie mieli dostępu do świętych miejsc w Starym Mieście. W tym dniu świętujemy Dzień Zjednoczenia Jerozolimy, który co prawda dokonał się przez wojnę, ale od tamtej pory miasto wróciło do tego, czym miało być: miejscem połączenia, różnorodności, świętości i inspiracji dla całego świata.
Jutro opowiem wam więcej o tym, dlaczego Jerozolima od samego początku była zaprojektowana jako miasto jedności. Nie chcecie tego przegapić.

Chciałabym mieć więcej ścian.

Serio. Żydowska sztuka stała się tak kreatywna, tak różnorodna, tak piękna, że nigdy nie mogę wybrać tylko jednej rzeczy. I za każdym razem gdy znajduję coś nowego, zaczynam mierzyć ściany w głowie.

Ale poza moim osobistym problemem ze zbyt dużą ilością sztuki i zbyt małą ilością miejsca, jest tu coś ważnego.

Jeden z najprostszych sposobów na wprowadzenie więcej żydowskiego życia do domu to otoczenie się nim. I właśnie to robi sztuka.

W momencie gdy coś żydowskiego pojawia się na ścianie, całe pomieszczenie się zmienia. Czuję się w miejscu, do którego należę. To mówi coś o osobie, która tu mieszka i o tym, na czym jej zależy. Może to być tradycja, Izrael, werset który coś dla ciebie znaczy, albo współczesne żydowskie życie w całej jego różnorodności.

I nie musi być drogie ani skomplikowane. Cytat wydrukowany w domu. Zdjęcie Jerozolimy zrobione własnym aparatem. Plakat od artysty, którego lubisz.

Tutaj widzisz jeden z moich ulubionych obrazów Miry Aleksiun, a poniżej znajdziesz link do posta, który zrobiłam z moimi obecnymi ulubionymi opcjami dostępnymi w Europie.
Co w twoim domu mówi "tu mieszka żydowska osoba"?

Bo nie potrzebujesz ani przygotowania, ani społeczności, żeby zacząć swoją żydowską podróż.