Alissa Marchenko

Rozmyślając nad postanowieniami noworocznymi, zostałam przy jednym punkcie.
Chcę nauczyć się ustawiać swoje serce w odpowiedniej postawie.
Zawsze. Wszędzie. We wszystkim.

Zauważyłam, że dotychczas większość trudności w moim życiu i relacjach brała się z podążania za głosem serca.
Tak pięknie. Tak szczerze. Z zapałem i poświęceniem.
„Przecież tego chcę. Przecież tego pragnę. Przecież tego potrzebuję.”
Postaw na siebie – słyszałam z każdej strony.
Jedź. Zdobywaj. Kochaj. Doświadczaj.

I zrobiłam to.
W pewnym momencie postawiłam wszystko.
I wszystko straciłam.

Bo „podstępne jest serce bardziej niż wszystko inne i zepsute – któż może je poznać?” (Jer 17,9)

Przez ostatni rok poddawałam moje serce poważnemu i dogłębnemu badaniu.
Kim jesteś? Co w sobie nosisz? Dokąd zmierzasz?

Odkryłam, że to głównie niedojrzała, szalona, złożona, szczera i odważna marzycielka.
I jest wspaniała w swojej wyjątkowej naiwności.
Czy chcę się jej wyrzec?
O nie.
Kocham ją.
I kocha ją nasz Tata w Niebie.
Tak ją stworzył. Taką ją chce.

Zrozumiałam, że nie chodzi o zmianę serca, lecz o jego postawę.
O to, gdzie kieruje swoją pasję.
Na jakim fundamencie stawia kroki.

Wartości.
Prawda.
Ta prawda, która objawiła się w Nowym Przymierzu w Jezusie
i w bezpośrednim dostępie do Ojca przez Ducha Świętego.

Więc ustawiam moje kochane, szalone serce w odpowiedniej postawie.
Nie – ono nie prowadzi.
Ono tańczy…
ze swoim Ojcem.