Kamil Baleja

Jestem ze wsi. Totalnie.

Mimo że mieszkamy w Warszawie, wystarczy, że przyjadę na wieś, i od razu zaczynam inaczej oddychać. Być może przez świeże powietrze, a być może dlatego, że nikt nie stoi za mną w korku i nie trąbi.

Lubię tutejszych ludzi. Prawdziwych, konkretnych, bez pozy i nadęcia. Takich, którzy zawsze mają czas, żeby pogadać. Nawet jeśli przyszli tylko na chwilę, a wychodzą po dwóch godzinach, z siatką pomidorów i informacją, kto się rozwodzi.

Kiedy miasto krzyczy: „Ja, ja, ja”, wieś mówi: „Siadaj, zjesz coś”. I chyba właśnie dlatego zawsze dobrze jest tu wrócić.

PS. Tak, wróciłem do pasji fotografowania.