Selfwell.pl

O samotności w dzisiejszych czasach mówi się coraz więcej. Samotne są dzieci- zamknięte kręgu wygórowanych oczekiwań rodziców, albo zupełnie przez nich niezauważane.
Samotni są młodzi dorośli - bo nikt ich bliskości nie nauczył.
Samotni są zaganiani ludzie w średnim wieku, których życie wypełnione jest pracą i obowiązkami ponad możliwości. W końcu, temat zupełnie nieporuszany- dotkliwie samotni są ludzie starsi, schorowani i zapomniani przez swoje rodziny.

W moim gabinecie psychoterapii temat relacji, bliskości jest jednym z dominujących. Czasem tak niewiele trzeba żeby się "osamotnić. Czasem wystarczy odważyć się opowiedzieć coś dla nas ważnego Drugiemu. Czasem trzeba zrezygnować z kolejnego taska na rzecz wspólnego spaceru. A czasem trzeba wiele więcej- na przykład pracy nad lękiem przed odrzuceniem, z którym każdy z nas na jakimś etapie życia się zetknął.

Czasami otrzymuję wiadomości z zapytaniem o to, kiedy zdecydować się na psychoterapię. Dla kogo ona w ogóle jest ? Dziś podpowiedź!

Trzy rodzaje szczęścia i sposoby na to, aby je rozwijać. Psychologia pozytywna dała mi w życiu ważną lekcję: czasem nie trzeba lat psychoterapii, aby nasza jakość życia się polepszyła.

Czasem wystarczy zamienić kilka małych rzeczy. Jednocześnie nadal uważam, że psychoterapia to była, jest i pewnie jeszcze długo będzie moja najlepsza inwestycja w życiu :)

Lęk to niełatwa emocja. Nie jest to żadna naukowa opinia, taka moja subiektywna, że lęk chyba bardziej niż inne emocje, może nas zabierać z życia, jeśli utrzymuje się długo. Zwłaszcza silny, zalewający. Taki, który wyświetla nam ciągle te same, straszne, trudne i przerażające nas scenariusze.

Jeśli doświadczasz utrzymującego się lęku, jest to jak najbardziej moment, aby zgłosić się do specjalisty: psychoterapeuty i psychiatry.
Czasem bywa tak, że leki muszą obniżyć nasz poziom lęku, aby praca terapeutyczna nad jego źródłami była w ogóle możliwa.
I nie, wizyta u psychiatry i u psychoterapeuty, nie oznacza, że jesteś szaloną osobą. Nie ma też nic wspólnego ze słabością- raczej z odwagą sięgnięcia po wsparcie i życzliwością i troską wobec siebie.

To jest moi mili, moja ukochana aura. Lubię mgłę i te momenty, gdy coś się w niej wyłania. To dla mnie bardzo trafna metafora naszej świadomości. Myślę sobie, że nasze życia mogłyby być często lepsze i bardziej zgodne z naszymi potrzebami, gdybyśmy mieli więcej autorefleksji.
Aby uświadomić sobie nasze decyzje i zmienić nasze zachowania (które budują naszą jakość życia), musimy stać się świadomi tego CO ROBIMY I JAK TO WPŁYWA NA NAS I NA INNYCH.
Oczywiście to brzmi pięknie prosto, choć wcale nie jest łatwe.

Mi bardzo pomaga pisanie dziennika- ale nie w formie relacjonowania tego, co się wydarzyło, a w formie opisywania CO MI ROBI, to co się wydarzyło i JAKA BYŁA MOJA ODPOWIEDZIALNOŚĆ, tym, co się wydarzyło.