Sebastian Kotow

Im mniej ktoś umie, tym pewniej się wypowiada. Im więcej wie, tym więcej ma wątpliwości. To nie jest złośliwość. To jest mechanizm.

Zauważyliście kiedyś, że osoba, która dopiero zaczęła ćwiczyć, potrafi w internecie z całą pewnością tłumaczyć innym, jak powinni ćwiczyć? Że ktoś, kto przeczytał jeden artykuł o psychologii, komentuje z przekonaniem, jak działa ludzki umysł? Że po dwóch tygodniach diety wegańskiej wiele osób zaczyna tłumaczyć innym, jak powinni jeść przez całe życie?
To nie są wyjątki. To statystyka.

Badania psychologii poznawczej prowadzone od trzydziestu lat pokazują, że ocena własnej kompetencji wymaga tej samej wiedzy, której w danej dziedzinie brakuje. Jeżeli nie znasz niuansów tematu, nie rozumiesz też, że jest tam co rozumieć. Mózg wypełnia tę pustkę poczuciem, że wie, jak jest. Dopiero po latach dochodzisz do momentu, w którym zaczynasz widzieć, ilu rzeczy jeszcze nie wiesz. A wtedy paradoksalnie mówisz mniej pewnie.

W rozmowach z ludźmi w moim wieku widzę ten mechanizm w bardzo konkretnej formie. Im więcej przeszli, tym częściej mówią „nie wiem”, „to zależy”, „trudno powiedzieć”. Im mniej, tym częściej mówią „oczywiście”, „przecież wszyscy wiedzą”, „to jasne”.

Dlatego warto dać sobie pewne pozwolenie. Kiedy słyszysz od kogoś bardzo pewną opinię, szczególnie w temacie skomplikowanym, nie musisz jej od razu akceptować. Sama pewność, z jaką jest wypowiadana, nie jest dowodem, że ma pokrycie. Częściej dowodem jest dokładnie przeciwne stwierdzenie: to, że ktoś mówi „nie jestem pewny”.

I jeszcze jedna myśl, trochę niewygodna. Jeżeli masz obecnie w jakimś temacie absolutną pewność, spróbuj się zatrzymać i zapytać siebie: od ilu lat jestem w tym temacie? Jak dużo czasu spędziłem, zgłębiając go naprawdę? Jeżeli mniej niż dziesięć, pewność może być przedwczesna.

Dwadzieścia lat temu, na samym początku mojej drogi, zaproszono mnie na konferencję jako młodszego prowadzącego. Po jednej z sesji obok mnie usiadł starszy mówca, który tego dnia dał godzinny keynote. Mimochodem powiedział mi, ile dostał za tę godzinę.

Nie spałem przez tydzień.

Bo wiedziałem, że nie jestem od niego gorszy. Wiedziałem, że mam co najmniej tyle samo do powiedzenia. A jednak - w mojej ówczesnej pensji musiałbym pracować dwa miesiące, żeby zarobić to, co on w godzinę.

To był moment, w którym zacząłem rozumieć, jak naprawdę działa ten rynek.

Dziś, po dwudziestu czterech latach na scenie, sam biorę 10 000 zł za godzinny wykład.
I w środę 3 czerwca o 19:00 prowadzę bezpłatny webinar, na którym pokażę:

→ Jak naprawdę wygląda rynek mówców w Polsce - kto zamawia, ile płaci, za co
→ Trzy rzeczy, bez których żadna firma nie zacznie z tobą rozmawiać o pięciu cyfrach za godzinę
→ Co konkretnie zrobić, żeby zarobić pierwsze pieniądze ze sceny

90 minut. Bezpłatnie. Powiem ci wprost rzeczy, których ja sam musiałem się uczyć przez kilka lat. I których nikt mi nie powiedział wtedy przy tej kawie po panelu.

Skomentuj WEBINAR a wysle Ci link do zapisu ;)