Norbin Tour

Udostępniam takową rozpiskę, gdyż Koleżanki z zespolu Przy kawie o Warszawie sprawiły, bym ruszył swoje 4 litery w celu poprowadzenia spaceru po Kampinosie.
Tak więc 24 maja ruszamy z Opalenia przez Laski do Sierakowa, gdzie rozpalimy ognisko i zjemy kiełbaskę.

Zawsze miło usłyszeć wzmiankę o sobie 😃

Prusa mam na głowie, tzn. w głowie 😃

Działo się wczoraj podczas VELO Kampinos

Jeszcze więcej fotek 😃

Fotki z dzisiejszego wykładu....

Bierzcie i licytujcie na allegro wszyscy. Cena bowiem może kusić 😀

Spacer po Warszawie z przewodnikiem Wspomóż: 34. Finał WOŚP - Zdrowe brzuszki naszych dzieci. - Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy - zobacz Spacer po Warszawie z przewodnikiem (18252096681) na Charytatywni Allegro

Kiedyś to robili piękne hale handlowe. Te na zdjęciu znajdowały się na placu Kazimierza Wielkiego, który jeszcze wcześniej nazywał się placem Kaliksta Witkowskiego. Pierwszy patron tego miejsca pełnił funkcję prezydenta Warszawy od czasu, kiedy trwało Powstanie Styczniowe do 1875 roku. Po nim stery przejął Sokrates Starynkiewicz.

Kalikst Witkowski nie był osobą lubianą przez Warszawiaków (od bieżącego roku pisownia wielką literą), ale za to był uwielbiany przez urzędników rosyjskich. Gdy w 1868 r. pomiędzy ulicami Pańską, Wronią, Srebrną i Miedzianą w miejscu parcelowanych ogrodów wytyczono plac, nazwano go imieniem prezydenta Warszawy. Do 1881 r. funkcjonował tu targ na słomę, siano, zboże i inne produkty rolne. A w latach 1905 -1908 na placu zbudowano trzy hale, według projektu Henryka Juliana Gaya.

Dodam, że dzisiejsza ulica Śniadeckich w latach 1880 – 1916 nazywała się ulicą Kaliksta (tego Kaliksta), a Emilii Plater nosiła nazwę Leopoldyny na cześć żony (tego Kaliksta).

Wracając do hal na Placu Kazimierza Wielkiego, miały one ceglane elewacje w duchu zmodernizowanego romanizmu i gotyku. Od frontu umieszczono wieżę zwieńczoną stromym dachem z iglicą. W ściany szczytowe wstawiono wielkie, półkoliste okna, a Zygmunt Otto odkuł rzeźby i płaskorzeźby na elewacji. Hale były skanalizowane, miały również system wentylacyjny i automatycznie zamykane okna.

Hale zostały zburzone 13 maja 1943 w czasie rosyjskiego bombardowania Warszawy. Ruiny rozebrano przed 1948, a w ich miejscu wzniesiono potężną drukarnię - Dom Słowa Polskiego.