Your Musical Self

Mój ojciec i mój syn. Dziadek i Wnuk. Jerzy i Mateusz. Tak samo składają ręce we śnie, mają wspólny ulubiony deser czyli suchy chleb po obiedzie🤣. Korzenie, rodzina. W nich tkwi niesamowita moc, przynależność, poczucie wspólnoty i sensu, źródło wielkiej siły. Mateusz wyjął to zdjęcie Dziadka z albumu, był zachwycony, że jest do Dziadka podobny...Powiedział: "Teraz czuję się ważny. Czuję się jak niezbędne ogniwo całej układanki". Rodzina wielopokoleniowa to naprawdę cud relacji dający dzieciom wielką siłę. Czasem mam wrażenie, że dziadkowie wierzą we wnuki bezwarunkowo i absolutnie - mnie jako rodzica często na takie zaufanie nie stać, choć jako Rodzic Suzuki właśnie taką mamą powinnam być...Mój wakacyjny pobyt w domu rodzinnym okazał się być sentymentalny, upłynął przy rodzinnych albumach ze zdjęciami, na wspominkach...Wam również życzę wielu rodzinnych i słonecznych wakacyjnych dni.❤️

Postanowiłam dziś, że z okazji Dnia Matki chcę napisać Wam wszystkie Mamy jak bardzo ważne jest, byście pamiętały, że Mama to też dziewczynka, dziewczyna, to jest wciąż wszystko to, co było przedtem.Proszę, nie zgubcie tego. Wciąż pewnie są w Was emocje nastoletnie, zachwyty zachodem słońca, oczarowania chwilą i męskim pięknem 🤣To wszystko jest fantastyczne. Love Mamuśki❤️❤️❤️

Lubie jak moj syn sie usmiecha. Czesto znajomi pytaja mnie, czy nauka gry na instrumencie pomaga w terapii mojemu synowi. Ja zawsze odpowiadam, ze nie wiem, ale na pewno pomaga mi lepiej zrozumiec nie tylko swiat mojego syna z ZA, ale tez moj swiat, moje uczucia i mysli. Kiedy cwicze z moim synem on rzadko sie usmiecha. Jest taki napiety. Tak bardzo chce sprostac moim oczekiwaniom, wymaganiom i swoim jednoczesnie, bo jak się pewnie domyslacie ma je WIELKIE. To dla mnie smutne, bo nie tak mialo byc...To nieswiadome z mojej strony. Ale moj syn As czyta w moich oczach, grymasie twarzy, pozycji ciala, tonie glosu. On wie, ze ja wewnetrznie wciaz STOJE NA BACZNOSC. Jestem czujna, zwarta i gotowa, by go bronic i chronic jak lwica: by byl przygotowany do lekcji, gotowy, by nikt nie mial do niego pretensji. Tylko, ze w graniu na fortepianie stalam sie JEGO uchem, wolą, rozumem. Wiec stwierdzilam, ze jestesmy obydwoje zmeczeni i musze zadzialac, podac komende "SPOCZNIJ". Zaczelam od rzeczy malej, wydawaloby sie totalnie oczywistej, a jednak... Przestalam pytac mojego syna po lekcji instrumentu: "Czy Pan była z Ciebie zadowolona?" Zamieniłam na:
"Jak Ci się grało na lekcji? Czy to był dobry, efektywny czas dla Ciebie?". Proste, prawda, a dla mnie było takie trudne...😉