Muzeum Literatury

🕯️ 9 czerwca minęła 100. rocznica śmierci Władysława Mickiewicza (1838–1926) – najstarszego syna Adama Mickiewicza, niestrudzonego strażnika pamięci o życiu i twórczości ojca oraz jednej z najważniejszych postaci polskiej emigracji we Francji.

📚 Księgarz, publicysta, wydawca, biograf i działacz narodowy, przez całe życie poświęcał się gromadzeniu pamiątek po Adamie Mickiewiczu, zbieraniu świadectw o jego życiu oraz popularyzowaniu polskiej literatury. To właśnie dzięki jego wieloletnim staraniom powstał czterotomowy „Żywot Adama Mickiewicza” – jedno z najważniejszych źródeł wiedzy o poecie.

🏛️ Władysław Mickiewicz uczestniczył również w sprowadzeniu prochów Wieszcza na Wawel w 1890 roku, a w 1903 roku założył Muzeum Adama Mickiewicza w Paryżu, działające do dziś przy Bibliotece Polskiej.

🇵🇱 Pozostając wierny sprawie polskiej, angażował się w działalność emigracyjną, wspierał wydawanie literatury patriotycznej i pracował na rzecz zachowania narodowej pamięci. Dane mu było także doczekać odrodzenia niepodległej Polski – marzenia pokolenia jego ojca. Za swoje zasługi został uhonorowany m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz doktoratami honoris causa polskich uniwersytetów.

Syn wieszcza był również pierwszym laureatem Nagrody Literackiej m. st. Warszawy - a w związku z tym jest jednym z bohaterów naszej wystawy "Parnas Warszawy".

🖋️ Zmarł 9 czerwca 1926 roku w Paryżu, w wieku 88 lat. W setną rocznicę jego śmierci przypominamy postać człowieka, bez którego znaczna część wiedzy o Adamie Mickiewiczu i Wielkiej Emigracji mogłaby nie przetrwać do naszych czasów.

27 maja 2026 r. słuchacze Literackiej Akademii Seniora w ramach cyklicznych zajęć i rewizyty odwiedzili Muzeum im. Zofii i Wacława Nałkowskich w Wołominie.

W „Domu nad Łąkami” zostali wspaniale ugoszczeni opowieścią o historii miejsca i rodziny Nałkowskich - pasjonatów geografii, literatury, rzeźby oraz miłośników spotkań z ciekawymi ludźmi - tak samo kochającymi kulturę i sztukę jak oni sami, których często przyjmowali w ogrodzie, bo domek okazywał się za mały.

Zgodnie z tą tradycją liczni goście Literackiej Akademii Seniora zostali przyjęci w plenerze i mogli nacieszyć się urokliwym, tarasowo zagospodarowanym ogrodem na wzgórzu i w takiej scenerii wysłuchać opowieści kustosz Krystyny Gostyńskiej, aby następnie pod opieką Katarzyny Humińskiej zwiedzić sam dom letni. Mieszczą się w nim dwa gabinety Wacława, ojca Zofii – wybitnego geografa oraz Pisarki, która swój urządziła w kuchni. Ogromne emocje wzbudzał w tej niewielkiej przestrzeni fortepian. Instrument był tu od zawsze i kiedy oryginalny, rodzinny przepadł podczas wojny, to Zofia zadbała o następny.

Pasje najmłodszej mieszkanki – Hanny, uznanej rzeźbiarki i siostry Zofii, można było podziwiać we wnętrzach, tu ustawiono popiersia Zofii z różnych okresów życia oraz w ogrodzie, gdzie znajduje się kopia rzeźby pt. „Helenka”, przedstawiająca małą dziewczynkę z sąsiedztwa a od niedawna kopia popiersia ojca - Wacława.

Niejako dopełnieniem i spoiwem twórczości obu sióstr – rzeźbiarki i pisarki - stała się wystawa czasowa masek i rzeźb Pawła Jackowskiego, które artysta tworzył jako opowieść o kondycji współczesnego człowieka.

Wizyta w „Domu nad Łąkami” to prawdziwa przyjemność. Polecamy!

3 czerwca 1957 roku Warszawa żegnała jednego z najwybitniejszych poetów polskiej literatury XX wieku – Leopolda Staffa.

Pogrzeb autora „Snów o potędze„ stał się wielką manifestacją pamięci i wdzięczności. Żegnano poetę, który przez dziesięciolecia swojej twórczości uczył „pogody ducha„, zachwytu nad światem i wiary w dobro. Jak przypominał po latach Wojciech Skubisz, Staff pozostawał dla kolejnych pokoleń „nauczycielem mądrości, patriotyzmu i wiary”.

Poeta zmarł 31 maja 1957 roku w Skarżysku Kamiennej. Jeden z jego późnych wierszy stał się swoistym testamentem poety. Przypominamy dzisiaj ten utwór:

Ostatni z mego pokolenia,
Drogich przyjaciół pogrzebałem.
Widziałem, jak się życie zmienia,
I sam jak życie się zmieniałem.

Człowiekam kochał i przyrodę,
W przyszłość patrzyłem jasnym okiem,
Wielbiłem wolność i swobodę
Zbratany z wiatrem i obłokiem.

Nie wabił mnie spiżowy pomnik,
Rozgłośne trąby, huczne brawa.
Zostanie po mnie pusty pokój
I małomówna, cicha sława.

Leopold Staff jest jednym z bohaterów wystawy „Parnas Warszawy. W 100-lecie ustanowienia Nagrody Literackiej m. st. Warszawy.

Fot. Uroczystości pogrzebowe z pogrzebu Leopolda Staffa, autor an. zbiory ML.