Collegium Intermarium

"Ojciec Tomáš był tradycjonalistą w sensie ścisłym: nie w znaczeniu przywiązania do form i systemów, lecz w znaczeniu posłuszeństwa prawdzie, która w każdym czasie wymaga odkrywania na nowo. Tradycja nie była dla niego ideologią, lecz wiernością temu, co wiecznotrwałe w zmiennym świecie. Wobec nadużyć posoborowych zachował równowagę i spokój. Odprawiał mszę w rycie dominikańskim, mimo, że wyświęcony był już po reformach liturgicznych ale nie nadawał temu rozgłosu.

Był szanowany w swoim klasztorze i przełożeni nie robili problemu. Akceptował Sobór Watykański II jako dzieło Kościoła, ale odrzucał jego deformacje. W listach do kardynała Josepha Ratzingera podkreślał: „Kościół nie może szukać swego miejsca w świecie, gdyż to on sam jest miejscem, w którym świat ma odnaleźć Boga”.

Artykuł Arkadiusza Robaczewskiego o dominikaninie, który potrafił zachować wierność Tradycji nie zamykając się na świat. Link do artykułu w komentarzu.

Jeśli chcesz wspomóc autora w jego pisarskiej działalności, możesz to zrobić tutaj:

https://buycoffee.to/arobaczewski

Link do całości w komentarzu. Zapraszamy do lektury tekstu o wiodącej roli mądrości w polityce, o tym, że to mądrość buduje państwo. "Pozostaje bolesna konstatacja: uniwersytety stały się dziś wyższymi szkołami zawodowymi, przygotowującymi do odnalezienia się na rynkach pracy. Nic ponad to. Owszem, żyjemy w społeczeństwie opanowanym przez technikę. Wokół nas pulsują maszyny, sieci, algorytmy – świat, który sam siebie uznał za doskonały. Zmieniły się potrzeby, zmienił się język, zmieniła się edukacja. Rynki regulują wszystko – nawet dusze. Nie sposób temu całkowicie zaprzeczyć: rozwój cywilizacyjny jest faktem, techniczny triumf – niepodważalny. Ale właśnie dlatego, w imię ocalenia tego, co w tym rozwoju najlepsze, nie wolno nam zdradzić jego sensu. A pytania o sens nie znajdziemy poza Uniwersytetem. Edukacja współczesna chlubi się skutecznością, a produkuje jedynie żywe narzędzia – ludzi o wysokich kwalifikacjach i niskim zrozumieniu siebie i świata. Wydajnych, lecz nie znających celu swej wydajności. Zastąpiliśmy formację człowieka usprawnianiem żywego narzędzia. Zastąpiliśmy wychowanie osoby – szkoleniem jej kompetencji i zawodowych sprawności. Z tego bierze się rozkład rozumu, a za nim — jak fala po burzy — przychodzi rozpad moralny i duchowy.