Miejsce-Rozwoju

....i zawsze te same emocje

Niezależnie ile masz lat, czy masz dzieci małe czy duże, czy ich nie masz wcale, prawdopodobnie dziś czujesz coś... coś znajomego i wcale nie bardzo przyjemnego. Czujesz to? Taki lekki (lub duży niepokój), napięcie i ciut ekscytacji!
To oczywiście uczucia, które są związane z 1 września. I choć każdy z nas już dawno do szkoły nie chodzi, bardzo dobrze to czujemy, a zwłaszcza, gdy sami posyłamy dzieci do szkoły. I uwaga - to jest oczywiście niepokój i ekscytacja związana z tym, co dotyczy naszych dzieci (czy sobie poradzą, czy znajdą przyjaciół itd), ale w dużej części to też pamięć emocjonalna. Czyli nasze wspomnienia w postaci uczuć, które do nas dziś wracają 🙂 Bo co jak co, ale pierwszy wrzesień każdy z nas przeszedł, co najmniej kilka razy..

Wiele osób myśli, że pamięć ma związek jedynie z rejestrowaniem wydarzeń i przeżyć. To jednak coś o wiele szerszego – cały zespół odpowiedzi fizjologicznych i emocjonalnych związanych ze wspomnieniami. Wszystko to, czego doświadczamy w intensywny sposób, przeżycia o dużym ładunku emocjonalnym, zapamiętujemy o wiele wyraźniej niż drobne wydarzenia bez większego znaczenia. Pamięć powiązana jest z emocjami w prosty sposób. Im silniejsze emocje, tym wyraźniejsze wspomnienia. Tyczy się to zarówno emocji pozytywnych jak i negatywnych. Innym powodem, dla którego lepiej zapamiętujemy wydarzenia pełne emocji jest fakt, że częściej do nich wracamy myślami, lub właśnie są cykliczne (jak co roczny rytuał powrotu do szkoły), co sprawia, że połączenia neuronalne odpowiadające za te wspomnienia ulegają wzmocnieniu.

Pamiętajcie o tym, że dzisiejszy Wasz nastrój niezależnie od tego czy świadomie czy nie, jest związany z tym, że kiedyś każdy z nas szedł do szkoły i lubił to, lub nie.
No i jeszcze jedno, my już nie mamy wpływu na nasze wspomnienia emocjonalne, ale mamy duży wpływ na to, jaka będzie aura powrotu od szkoły naszych dzieci. I jaki ślad w ich pamięci emocjonalnej te dni zostawią.
No to co...Ahoj przygodo! Witaj szkoło:)!
-Miejsce-Rozwoju

Pamiętasz, że kiedyś byłeś dzieckiem? Takim spontanicznym i radosnym! Całe dnie na dworze z chłopakami w piłkę albo z dziewczynkami w gumę. Wieczorami w chowanego. Bawiłeś się cały czas, z przerwami na nudzenie się, czyli moment w którym mama kolegi/koleżanki z niewiadomych powodów, zabierała kompana i trzeba było zorganizować sobie nowego towarzysza.
Pytanie pierwsze - czy ktoś z tu obecnych dorosłych w ostatniej dekladzie choćby przez 5 minut się nudził? No właśnie...stan ten odchodzi w zapomnienie wraz z nabywaniem kolejnych dyplomów, zer na koncie i zmarszek. I potem marzymy o takim nudzeniu się, planując go po 40sce (niektórzy ambitni, którzy do tego czasu planują rzucić korpo i być milionerami) lub po emeryturze (Ci którzy przekroczyli 40tke i zrozumieli, że jednak nadal trzeba chodzić do roboty bo kredyty, inflacja, rodzina)
Pytanie drugie - kto z Was potrafi spontanicznie się bawić? I nie pytam o momenty z substancjami. Tak szczerze, bez wspomagania - kiedy się bawisz? Kiedy się w czymś, co sprawia Ci frajdę zatracasz?Gdy jest radośnie i spontanicznie bez chemii, kiedy?

Człowiek jest jak matrioszka, każdy z nas ma w sobie dziecko którym kiedyś był. Te bawiące się cały czas i nudzące się, gdy nie ma przyjaciół z podwórka. Warto go w sobie poszukać. Przyjaciele tez się wówczas znajdą:)