Luka Runner

It's London Marathon baby! 🇬🇧
2:44:43 ale w TYM biegu końcowy czas ma akurat najmniejsze znaczenie. To było najbardziej intensywne, niesamowite i niezapomniane doświadczenie biegowe w moim życiu. Absolutny top of the top 🏆🏆🏆 Atmosfera tego maratonu jest nie do opisania i będę polecał absolutnie każdemu biegaczowi przebiec i doświadczyć tego osobiście przynajmniej raz w życiu. To był mój jedyny jak do tej pory maraton, który zamiast z grymasem zmęczenia od samego startu do mety przebiegłem z uśmiechem na twarzy. Ja już wiem że na 100% będę chciał tu jeszcze kiedyś wrócić, gdyby teraz ktoś zaproponował mi przebiegnięcie tego maratonu jeszcze raz zrobiłbym to nawet jutro 🏃
Jak zawsze dziękuję mojej lepszej połówce Ewa Ciszewska za nieocenione wsparcie, zrozumienie i cierpliwość (szczególnie wtedy kiedy 2 godziny szykuję się na trening który trwa 2 godziny po czym kolejne 2 godziny dochodzę do siebie po treningu 🤣)
Szczególne podziękowania za wspaniałą gościnność i wspólnie spędzony czas należą się również Ewelina Ciszewska , Marcinowi, Emily oraz Nati - ten medal jest również dla Was 🏅

P.S. Tym razem nagrodę w konkursie (zestaw słodkich upominków z Londynu oraz 100£ w gotówce) za odgadnięcie czasu w maratonie wygrała pani Ewa z Siewierza. Gratulacje 😉

2:38:49❗️seria wyników poniżej 2:40 w maratonie podtrzymana 😃
Dziś moja pierwsza myśl po przekroczeniu mety to...wdzięczność. Wdzięczność za to, że mogłem być częścią tak wspaniałego wydarzenia sportowego, w pięknym miejscu, przy wymarzonej aurze i świetnym towarzystwie.
Jako biegacze/maratończycy trenujemy w upale, mrozie, deszczu czy wichurze, po czym tłuczemy się na drugi koniec Europy specjalnie po to aby pobiec ponad 42km i doprowadzić się na skraj wyczerpania przy okazji starając się nadać głębszy sens swojemu bieganiu.
Ale nie ma w tym niczego wyjątkowego, dla mnie to nie żadne poświęcenie lecz przywilej. Tak, całe to bieganie, o czym warto pamiętać, to wciąż szczególny przywilej, niedostępny dla każdego. Dziś po raz kolejny zdałem sobie z tego sprawę gdzieś na 40km gdy przebiegając obok grupki kibiców jeden z nich krzyknął: "Vamos Lukasz". Nasze spojrzenia spotkały się dosłownie na sekundę i wtedy z trudem udało mi się powstrzymać wzruszenie. Był mniej więcej w moim wieku i na pozór niewiele nas różniło lecz ten kibic nigdy nie przebiegnie maratonu. Był niepełnosprawny i siedział na wózku. Bieganie, które dla mnie może być sposobem na spędzanie wolnego czasu, prozdrowotnym hobby czy swego rodzaju fanaberią dla niego na zawsze pozostanie czymś nieosiągalnym. Dlatego pamiętajmy aby zawsze być wdzięcznym za nawet zwykłe, banalne czy zwyczajne rzeczy 🙂
Przy okazji dziękuję wszystkim którzy wspierali, trzymali kciuki czy śledzili relacje online, w szczególności mojej cudownej żonie Ewa Ciszewska która choć tym razem nieco dalej niż zwykle to jednak wciąż była bardzo blisko ❤️