NO Problem Photography

𝐀𝐧𝐚𝐭𝐨𝐦𝐢𝐚 𝐳𝐦𝐢𝐚𝐧𝐲
Światło przecina chłód betonu bez pytania o zgodę. Miejsca zastygłe w czasie stają się lustrem dla własnych konstrukcji. Każdy proces tworzenia wymaga początkowego chaosu. Każda z nas przypomina taką strukturę. Mamy w sobie korytarze pełne echa, solidne ściany nabytej odporności i te pęknięcia, przez które wlewa się najwięcej światła. To nie jest opowieść o zewnętrzu. To zapis spotkania z własną naturą w miejscu, gdzie nic nie rozprasza uwagi, a każda rysa ma swoje znaczenie. W tej surowości odnajdujemy wolność.
Fundamenty nie potrzebują ozdób. Niektóre struktury muszą zostać rozebrane do samej podstawy. Zniszczenie stanowi pierwszy etap wznoszenia czegoś trwalszego. Surowość uczy szacunku do powstałych pęknięć. Trwałość nie pochodzi z braku uszkodzeń. Wynika z umiejętności ich scalania. To tutaj pulsuje życie pozbawione zbędnych warstw.

https://www.instagram.com/kasia_no_problem_photography/

Sesja powstała w warsztacie w Warsztaty Fotografii Artystycznej: Wiele dróg - Jedna pasja, pozuje piękna Iwona Przewięzikowska

„𝐖 𝐧𝐚𝐬𝐳𝐞𝐣 𝐳𝐚𝐜𝐡𝐨𝐝𝐧𝐢𝐞𝐣 𝐜𝐲𝐰𝐢𝐥𝐢𝐳𝐚𝐜𝐣𝐢 𝐦𝐚𝐦𝐲 𝐰𝐢𝐞𝐥𝐞 𝐨𝐤𝐚𝐳𝐣𝐢 𝐝𝐨 𝐨𝐝𝐜𝐳𝐮𝐰𝐚𝐧𝐢𝐚 𝐩𝐫𝐳𝐲𝐣𝐞𝐦𝐧𝐨𝐬́𝐜𝐢, 𝐚𝐥𝐞 𝐧𝐢𝐞𝐰𝐢𝐞𝐥𝐞 𝐨𝐤𝐚𝐳𝐣𝐢 𝐝𝐨 𝐩𝐫𝐳𝐞𝐳̇𝐲𝐰𝐚𝐧𝐢𝐚 𝐩𝐫𝐚𝐰𝐝𝐳𝐢𝐰𝐞𝐠𝐨 𝐬𝐳𝐜𝐳𝐞̨𝐬́𝐜𝐢𝐚.”

To zdanie przyszło do mnie dziś rano od DDorota Janowska Wrzuciła fragment książki na relację na Instagramie, prosto z Indii. Zwykle takie rzeczy gdzieś mi umykają, są zbyt szybkie, żeby się przy nich zatrzymać, ale tym razem coś mnie przy nim przytrzymało i zostało na dłużej.

Patrzę na te zdjęcia z naszej sesji i wraca dokładnie to samo uczucie. Spokój, który nie potrzebuje potwierdzenia. Delikatność zestawiona z surowością miejsca, jakby jedno naturalnie wynikało z drugiego.

Dorota jest teraz daleko, a jednocześnie mam wrażenie, że bliżej siebie niż kiedykolwiek. Nie widzę w tym szukania od zera, raczej spokojne wchodzenie głębiej w to, co już w niej było.

Joga jest też moją drogą. Weszłam na nią dzięki Dorocie i to ona jest moją nauczycielką. Z czasem zaczęłam rozumieć, że to nie ma nic wspólnego z formą ani z wyglądem, tylko z byciem bliżej siebie, z uważnością, z oddechem, który naprawdę wraca na swoje miejsce.

Te kadry są gdzieś pomiędzy. Między światem, który ciągle chce więcej, a tym, który uczy wystarczalności. Między ruchem a zatrzymaniem, które nie jest ucieczką.

Czasem jedno zdanie wystarczy, żeby coś w środku się przesunęło.