Zielone Wrzosy

Styczeń, 23:30.
Księżyc garbaty, rosnący.

Śnieg przykrył polanę jak świeży papier, las ucichł, a na skraju Parku Naturalnego Wrzosowisko stoi ono drzewo-strażnik. Jak latarnia na granicy dwóch światów: z jednej strony otwarta przestrzeń, z drugiej gęstszy cień sosen.

Ten zielony blask nie ozdabia drzewa, on je wywołuje z ciemności. Znak: „tu zaczyna się Wrzosowisko”.

W lewym rogu kadru widać ławkę przysypaną śniegiem. W dzień służy przyjaciołom Wrzosowiska, teraz w nocnej głuszy pozostaje tylko śladem ich obecności.

Nad tym wszystkim wisi zimowa konstelacja Orion, którą łatwo rozpoznać po trzech gwiazdach Pasa ustawionych w równym rzędzie. Kiedy patrzysz na to niebo, masz wrażenie, że strażnik na ziemi i myśliwy na niebie pilnują tego samego terenu: jeden trzyma granicę lasu, drugi trzyma porządek gwiazd.

Wrzosowisko zimą jest inne.
Bardziej surowe, bardziej prawdziwe. I właśnie dlatego tak piękne.