Tinssen

Przepis na nieudane święta.

Jak do każdego projektu skazanego na niepowodzenie należy do tego podejść z najwyższą ambicją. Zaplanować więcej niż jest możliwe do zrobienia i w najdrobniejszych szczegółach, ale uwaga – nic nie spisujemy. W przeciwnym razie może się zdarzyć, że siłą rozpędu wykonamy część pracy, a przecież tego nie chcemy.

W kolejnym kroku należy włączyć tryb prokrastynacji. Będzie, co będzie. Czekamy 😊 Zajmujemy się innymi sprawami, najlepiej takimi, które nie są pilne ani ważne. Tematów nie zamykamy. Gdybyśmy to zrobili, nasz mózg nie wyglądałby już jak przeglądarka, która ma otwartych 65 kart.

W międzyczasie angażujemy jak najwięcej osób w różne procesy decyzyjne – nic tak pięknie nie rozciągnie realizacji jak seria spotkań inspirowana memem „Proponuję spotkanie, aby ustalić harmonogram spotkań”. Nie delegujemy zadań – w końcu nikt na niczym nie zna się tak doskonale, jak my sami.

Oczywiście to samo dotyczy decyzyjności – cudownie wpłynie to na demotywację naszego zespołu, w końcu ludzie w okolicach 30-tki i 40-tki to prawie dzieci, lubią, kiedy się nimi ktoś dobrze opiekuje 😉 Uczestnictwo w procesie decyzyjnym to nie to samo, co możliwość podjęcia samej decyzji – heloł 😉

Do akcji przystępujemy w ostatniej chwili. Przekonani o swoim geniuszu wszystko bierzemy jak w Jeden z dziesięciu – na siebie! Zresztą zespół już i tak nie chce z nami pracować, bo w poprzednim kroku wybraliśmy w jego imieniu frazy do kampanii Google Ads, a potem daliśmy negatywny feedback widząc opłakane wyniki 😉

Chwilo trwaj, jesteś piękna!