Combo Legal Experts

Jak wskazuje art. 207 Kodeksu cywilnego, współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną proporcjonalnie do wielkości ich udziałów. 👨‍⚖️💵

Jednak zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1980 r., sygn. III CZP 80/79, współwłaściciel dokonujący na daną rzecz, z której drugi współwłaściciel nie korzysta, nakładów i wydatków koniecznych, tj. niezbędnych do normalnego korzystania z niej, nie może żądać zwrotu tych nakładów i wydatków od drugiego współwłaściciela. ❌🏡

Kwestię zwrotu nakładów koniecznych reguluje także art. 226 Kodeksu cywilnego. 📖⚖️

W tym miejscu należy wspomnieć również o nakładach innych, wśród których zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. II CSK 42/13, wyróżnić możemy nakłady użyteczne – służące do ulepszenia danej rzeczy – oraz nakłady zbytkowe – służące do zaspokojenia potrzeb estetycznych. 🏠

Kwestii nakładów poniesionych na wspólną nieruchomość przez jednego ze współwłaścicieli jak widać nie sposób uregulować według jednego, powszechnego schematu. 🤔 Zazwyczaj rozwiązanie takiej sprawy wymaga dokładnego przeanalizowania nierzadko skomplikowanej sytuacji prawnej, 🧐 dlatego zalecane jest w podobnych przypadkach skorzystanie z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. 🙂

Żądanie współwłaściciela nieruchomości dotyczące zapłaty czynszu za bezumowne korzystanie z jego części współwłasności przez inną osobę (a nierzadko drugiego współwłaściciela), uniemożliwiającego przy tym poszkodowanemu współwłaścicielowi osiągnięcie jakichkolwiek korzyści z tytułu współwłasności, ma charakter odszkodowawczy. 💵

Wynagrodzenie takie powinno zrekompensować współwłaścicielowi poniesione straty związane z niemożnością korzystania ze swojej części nieruchomości w danym okresie. Wysokość czynszu obliczana jest natomiast na podstawie rynkowych stawek najmu nieruchomości w podobnej lokalizacji oraz o podobnym stanie i metrażu. 🏠

W zależności od sytuacji, odpowiednie i starannie dobrane rozwiązanie takiego sporu może zatem przynieść wiele korzyści poszkodowanemu współwłaścicielowi oraz skutecznie zabezpieczyć jego interes prawny. 👩‍⚖️

Okres rozwoju sztucznej inteligencji okazał się być także czasem zagwozdek wielu prawników. Liczne kwestie sporne rodzi brak wielu potrzebnych regulacji we wskazanym temacie. Co jednak ciekawe, na podstawie przepisów Ustawy o prawie autorskim możemy wysunąć kilka bardzo ważnych wniosków. ⚖️

W ujęciu prawa dziełem nie jest bowiem dzieło stworzone przez AI, a sztuczna inteligencja na gruncie prawa nie może być uznana za twórcę, gdyż ochrona praw autorskich tyczy się tylko i wyłącznie dzieł stworzonych przez człowieka. Uznaje się więc, że sztucznej inteligencji nie przysługują prawa autorskie. 🤖

Ponadto, pamiętać trzeba, że sztuczna inteligencja działa w taki sposób, że wykorzystuje stworzone już modele, które trenowane są na dostępnych w internecie tysiącach różnych artykułów, obrazów, postów na forach, itp. Oznacza to zatem, że AI, choć samo praw autorskich nie posiada, regularnie narusza prawa autorskie innych osób (nawet umieszczając np. podpis twórcy obrazu, na którym trenowany był model). Wówczas, chcąc wykorzystać dalej dzieło stworzone przez AI, należałoby uzyskać licencję od twórcy dzieła pierwotnego, na którym w procesie twórczym bazowała sztuczna inteligencja.

W grudniu 2023 r. pojawiła się informacja o powództwie wytoczonym przez New York Times przeciwko OpenAI – twórcy popularnego ChataGPT – właśnie ze względu na wykorzystywanie do jego trenowania tekstów New York Times’a. W ocenie powoda miało to stanowić naruszenie praw autorskich oraz zagrożenie dla wysokiej jakości dziennikarstwa. ChatGPT trenowany był bowiem na artykułach, do których dostęp jest płatny. Z niecierpliwością oczekujemy więc dalszych informacji w sprawie oraz skutecznych regulacji w tak trudnym i spornym temacie, jakim jest naruszanie praw autorskich przez sztuczną inteligencję. 👨‍⚖️