Small steps - Katarzyna Burtna

Dłuższy czas temu przestałam być aktywna w SM, szczególnie na FB. Praktycznie nie ma mnie tu wcale.

Byłam więc bardzo zaskoczona wiadomościami, w których większości pytacie o eBook z kartami dotyczącymi m.in. stref reagulacji.
Część pytań dotyczyła tego, kiedy będzie gotowy. Część, czy jeszcze można go kupić.

Okazało się, że strona żyła trochę swoim życiem. Ktoś, gdzieś udostępnił dawny post, ktoś wrzucił zdjęcie kart z Dziennika opisując kawałek swojej pracy z w szkole, gabinecie, na warsztatach.

Dziękuję i cieszę się, że Niezwykły dziennik wciąż Wam służy 🙂

W związku z pytaniami i prośbami, umieszczam Niezwykły Dziennik ponownie w sklepie. Jest dostępny tak, jak poprzednio w formie PDF, do samodzielnego wydruku.

A gdyby ktoś z Was, kto już ma i używa dziennika, chciałby podzielić się opinią - będzie mi bardzo miło 🙂

https://smallsteps.pl/produkt/niezwykly-dziennik/

Nadal aktualnie.

Rozmawiam z nastolatkami, słyszę jak im trudno w tym niepewnym czasie, gdzie relacje z równieśnikami są mocno ograniczone, lub sprowadzają się do rozmów przez komunikatory.

Gdzie potrzeba autonomii, odseparowania się od rodziców dobija się do drzwi, ale jakoś przestrzeni na nią brak lub bardzo niewiele.

Gdzie możliwości decydowania o sobie, wybierania po swojemu
przykryte są warstwą tak ciężką, że trudno je wydobyć.

Gdzie złość, miesza się ze smutkiem i bezsilnością.

Jest trudno wszystkim, dzieciom i nastolatkom również.

🟢 Potrzebują uważności, nawet jeśli milczą.

🟢 Łagodnego spojrzenia, nawet jeśli same odwracają wzrok.

🟢 Otwartych ramion, nawet kiedy odchodzą na pięcie, trzaskając za sobą drzwiami.

🟢 Potrzebują usłyszeć: "Jestem", " Widzę, że Ci trudno", "Tak, możesz tak czuć",

🟢 Potrzebują wiedzieć, że to, co czują jest OK, że może być im trudno, że ja jako rodzić też czasami sobie z tym nie radzę.

Załączam tą grafikę, bo to co jest nazywane "lenistwem", "wygodą", "brakiem motywacji", "wiecznym niezadowoleniem" może być wołaniem o pomoc.

*informacje na grafice pochodzą z książki „Depresja nastolatków” GWP Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

Już dawno nie dzieliłam się żadną nową pomocą, choć tworzę je na bieżąco na potrzeby swojej pracy.

Karta, którą dzisiaj Wam zostawiam została już przetestowana zarówno w pracy indywidualnej, jak i w pracy z grupą.

Można ją wykorzystywać na różne sposoby (podane poniżej są jedynie przykładami):

🔹 dziecko/dzieci zaznaczają po prostu umiejętności, które mają oraz poszukują, tych których nie ma na karcie: Co jeszcze? Co dobrego powiedziałaby o Tobie mama? Co powiedziałby tata, gdybym zapytała o to, co potrafisz? (babcia, ciocia, przyjaciółka, Twój pies itd...)
🔹łączę pracę z kartą z kartami od Asi Edukowisko- Joanna Kalembka (które są cudne graficznie i w moim gabinecie robią robotę :))
🔹 dziecko/dzieci zaznaczają to, co potrafią, a kwadraciki zamalowują w takim stopniu, w jakim według nich posiadają daną umiejętność
🔹 dziecko/dzieci zaznaczają to, co już potrafią i określają obok na skali, w jakim stopniu daną umiejętność posiadają. Może być to wstęp do rozmowy o tym: czego chcieliby więcej? Jaki może być pierwszy krok, aby się do tego przybliżyć? Kto może im w tym pomóc?
🔹 korzystam, kiedy pracuję nad konkretnym obszarem, np. nad odwagą. Dziecko standardowo zaznacza to, co chce. Po jakimś czasie kieruję rozmowę na temat odwagi. „O, tu mamy również odwagę”. Ile jest jej teraz? Czy kiedyś było jej więcej? Kiedy to było? Co wtedy było inaczej? Jak dziecko to wówczas zrobiło?

https://smallsteps.pl/wszystkie/materialy-do-pobrania/potrafie/ #.YYaw4r3MJN0

Często ostatnio słyszę, mogłabym więcej, mocniej, szybciej, bardziej efektywnie, lepiej.
Słyszę to również w swojej głowie. Ten głos, który mówi, co mogłabym jeszcze zrobić.
Może dłużej się bawić, czytać więcej bajek, więcej rozmawiać, uruchomić swoją kreatywność, a nie grać w te same planszówki.
Ogólnie wysilić się, wykrzesać z braków jeszcze trochę energii.

Kiedy:
🔹 wstajesz przed wszystkimi,
🔹 kiedy szykujesz ulubione kanapki,
🔹 pamiętasz o zabraniu ulubionego pluszaka
🔹 dajesz buziaka, wracasz dajesz jeszcze jednego
🔹 tulisz, bo pluszak się zgubił
🔹 jesteś obok, bo wylewa sie morze łez
🔹 uśmiechasz się szykując obiad
🔹 nawiązujesz kontakt wzrokowy znad stery zaległych dokumentów
🔹 trzymasz za rękę w drodze ze szkoły
🔹 słuchasz, że dzisiaj to była nuda i beznadzieja w przedszkolu
🔹 wycierasz zasmarkany nos
🔹 leżysz obok wieczorową porą

Wtedy właśnie dajesz tyle, ile możesz.

Kiedy:
🔹 wstajesz na ostatnią chwilę i w pośpiechu ogarniasz rzeczywistość
🔹 robisz na śniadanie to, co pod ręką lub co szybciej przygotować
🔹 zapominasz o zabraniu ulubionego pluszaka
🔹 dajesz szybkiego buziaka i biegniesz spocona do samochodu
🔹 zniecierpliwiona rzucasz „nie martw się, zawsze się znajduje”
🔹 przygotowujesz szybko obiad przed kolejnymi zajęciami
🔹 sterta zaległych dokumentów powoduje, że z potrzeby ciszy włączasz bajkę
🔹 czytasz najkrótszą historyjkę i wyłączasz światło

Wtedy właśnie dajesz tyle, ile możesz.

Praca z dziećmi i nastolatkami bywa wyzwaniem, ale jest też świetną okazją do rozwoju, szukania nowych dróg, pomysłów, metod, narzędzi, technik.

Czasami jest to rozmowa, czasami rysowanie kredą po asfalcie, czasami wykorzystanie flipcharta, kart, gier.

Dzisiaj z pewną nastolatką będziemy przyglądać się myślom, czym są, co nam robią, jak na nas wpływają, czy zawsze musimy za nimi podążać. Wspierać nas w tym będzie zestaw od TherapyTools, na którym zapisywać będziemy poszczególne elementy tej myślowej układanki. Będziemy więc na kołach zapisywać i wymazywać, jeśli zajdzie taka potrzeba.

🔹 później robimy zdjęcie, drukujemy i wkładamy do zeszytu lub teczki „zapiski z terapii”, dzięki temu zawsze możemy do tego wrócić w razie potrzeby 🙂