Air Photo Opole

Cień mostu dzieli świat na dwa światy.
Jeden w słońcu, drugi pełen niedopowiedzeń.
I właśnie tam – zatrzymałem czas.

Duma 📷 ☺️

Nieubłaganie upływający czas po raz kolejny daje o sobie znać! Minęło już 11 lat od momentu, gdy Cementownia Odra przystąpiła do unijnego systemu EMAS!

Był to nie tylko ogromny krok naprzód 👣 w kwestii wdrożenia systemu ekozarządzania w obszarze ochrony środowiska, ale także deklaracja Cementowni dotyczącą realizowania działań zgodnie z ideą zrównoważonego rozwoju oraz efektywnego zarządzania dostępnymi zasobami i energią. ♻️

PS Zrobiliśmy to jako 50. zakład w Polsce! 🇵🇱🏭

PPS Wspominamy o tym nie bez przyczyny właśnie dzisiaj, gdyż 5 czerwca obchodzimy Światowy Dzień Środowiska 🙌💙

Dowiedz się więcej:
https://odrasa.com.pl/o-nas/zintegrowany-system-zarzadzania-i-emas

🌍 Dzień Ziemi
🌱 Wiosna się rozkręca – zieleń, woda, ptaki w locie 🐦, mokradła i pola 🌾
📸 Kilka ujęć z okolic Wronowa i znad Jeziora Turawskiego – spokojne, uważne kadry z lotu ptaka 🚁

Miło czasem spojrzeć na to wszystko z góry i przypomnieć sobie, że mamy naprawdę piękną planetę 💚

Poranna cisza nad zatoką – Cavtat z półwyspu Sustjepan

Wstałem jeszcze przed świtem, niepewny, co przyniesie niebo. Prognozy były dwuznaczne – chmury, wiatr, może odrobina światła. Dotarłem na półwysep Sustjepan, patrząc z nadzieją w kierunku Cavtat i horyzontu. Początkowo wszystko było zgaszone – szaro, bez kontrastu, jakby dzień nie mógł się zdecydować, czy w ogóle chce wstać.

Ale potem niebo zaczęło szeptać kolorem. Najpierw nieśmiało, potem z rozmachem. Chmury rozsunęły się jak ciężkie kotary, odsłaniając spektakl w świetle różu, złota i grafitu. A Cavtat – z charakterystycznymi czerwonymi dachami i kościelną wieżą – zaczął wyglądać jak miasto z pocztówki. Ta perspektywa z półwyspu daje zupełnie inny wymiar – widać i przestrzeń, i intymność tej nadmorskiej miejscowości.

Bo wiecie… z porannym światłem to jak z życiem — czasem wszystko zapowiada się na spektakularny wschód, a dostajesz tylko wiatr w twarz i chmury bez wyrazu. Ale to jeszcze nie powód, żeby się poddawać.

Właśnie wtedy warto zostać chwilę dłużej, zrobić krok dalej, poczekać, aż natura — jak dobry aktor — wyjdzie zza kulis i zagra ten jeden błysk, który zmienia wszystko.

I to działa nie tylko w plenerze. W życiu też — bywa, że masz już ochotę schować aparat (albo siebie) do plecaka. A jednak warto jeszcze raz rozejrzeć się dookoła. Może właśnie wtedy, gdy nie oczekujesz niczego więcej, wydarzy się coś pięknego.

Nigdy nie rezygnuj za wcześnie. Ani z kadru, ani z siebie.