Centrum Rozwodowe Sylwia Jackowski

Nie każdy kryzys oznacza koniec. Są jednak momenty, w których warto się zatrzymać i uczciwie przyjrzeć temu, co dzieje się między dwojgiem ludzi, nie przez pryzmat pojedynczych kłótni, ale codziennych zachowań.

Jednym z najbardziej niepokojących sygnałów jest pogarda. To nie tylko słowa, ale też ton, spojrzenia, gesty. Pojawia się tam, gdzie znika równość, a zamiast niej pojawia się dystans i poczucie wyższości.

Kolejnym sygnałem jest brak szacunku. Często zaczyna się od drobiazgów, przerywania, lekceważenia opinii, podejmowania decyzji bez rozmowy. Z czasem relacja przestaje być dialogiem, a zaczyna być jednostronnym monologiem.

Zdarza się też moment, w którym jedna ze stron przestaje brać pod uwagę emocje, potrzeby i granice drugiej osoby. To etap, w którym partnerzy funkcjonują obok siebie, a nie razem.

To nie są etykiety, lecz sygnały, których nie warto ignorować.

Mediacja rozwodowa nie musi oznaczać porażki, może być świadomą decyzją o zatrzymaniu eskalacji i uporządkowaniu tego, co trudne.

Nawet jeśli kończy się związek — nie musi i nie powinna kończyć się godność.

Rozwód ma często działanie uwalniające. Zdarza się, że pozbawione „balastu” kobiety rozkwitają, spełniają odłożone na półkę marzenia, poświęcają się pasjom, na które brakowało im czasu.

Czy wiecie, że… to kobiety w Polsce znacznie częściej składają pozew o rozwód?

Dlaczego?

Bo mają dość matkowania.
Wychowane do poświęceń otaczają skrzydłami tych, którzy lądują w nowym gnieździe. Zmienia się wszystko, ale mentalnie praktycznie nic.

Jakie są najczęstsze powody rozwodów?

Z mojego punktu widzenia wygląda to trochę tak, jak w żydowskim dowcipie: kobieta wychodzi za mąż bo ma nadzieję, że on się po ślubie zmieni. A on się żeni, mając nadzieję, że ona się nie zmieni. Wypalenie uczucia czy niezgodność charakterów to truizm, który nijak się ma do rzeczywistości. Prawdziwą motywacją do zmian jest przekonanie, że nic się nie zmieni. Czy tak ma wyglądać życie przez kolejnych 20 lat?

Kobiety nie chcą dłużej okłamywać… siebie. Coraz częściej chodzą na terapię, więcej czytają, rozwijają się. Próbują zmierzyć się z dzieciństwem, schematami, w których tkwią, różnymi trudnościami, więc też mają lepszy kontakt ze sobą. A stąd już prosta droga do prawdy o sobie i swoim związku i chęć zmian.

Bo koniec małżeństwa to także początek nowych życiowych ścieżek, których odkrycie wymaga odwagi.