Alfa i Omega

No właśnie :-) Pamiętajmy, aby zachować spokój, jeśli w naszej obecności ktoś zadaje dziecku pytanie :-) Na szkoleniu Maggie Johnson polecała bawić się torebką (można ją przeszukiwać :-) ) czy długopisem, by pomóc sobie odwrócić uwagę od rodzicielskich obaw. Sprawdziliśmy, to działa!

🎓 Szkoła ruszyła.
Mamy piórniki, mamy zeszyty, nowe plecaki i...czasem "ciche" oczekiwania...

Oczekiwania, że nasze dzieci będą radośnie, lub chociaż ze spokojem wstawały i szykowały się do szkoły.
Bez gry słów:- "nie chce mi się"; "jeszcze 5 minutek, proszę mamo".

Oczekiwania, że będą pamiętać, co jest zadane, kiedy sprawdzian i na, kiedy należy przygotować makietę kosmosu.

Oczekiwania, że będą bardzo dobre i dobre oceny. To ważne, bo na koniec roku szkolnego wstawimy przecież zdjęcie świadectwa z czerwonym paskiem, bo przecież "świadectwo", jak nazwa wskazuje świadczy o tym, jak nasz maluch radzi sobie w szkole.

Oczekiwania, że będzie ładnie jadł obiady i zdrowe rzeczy na drugie śniadanie. Zero słodyczy, batonów, gum do żucia podczas przerw.

Oczekiwania, że zawsze Wam od razu opowie, jak było w szkole? Jak było na matematyce? Jak kartkówka?

Oczekiwania, że będzie grzecznym, cichym, posłusznym, ułożonym uczniem...

Czasem tyle oczekiwań, a tylko jedno dziecko...
Zbyt dużo oczekiwań daje o sobie mocno znać i uderza w
poczucie własnej wartości, pewność siebie, poczucie kontroli, motywacje, satysfakcję...
Wszystko spada. Leci...czasem tak długo, jak trwa szkoła, czasem może i dłużej. Smutne...tym bardziej smutne, że przecież dla naszych dzieci chcemy jak najwięcej, jak najlepiej.
A jednak...
Gdy pojawiają się oczekiwania, to głównym punktem odniesienia staje się dorosły. Zaczynamy słuchać siebie. Umyka nam "głos" dziecka.
Głos jego potrzeb, uczuć, głos jego doświadczeń, głos obaw i lęków.
Aby oczekiwania były słuszne to...muszą być realne i muszą być przemyślnie, potrzebne. Dostosowane do sytuacji, możliwości i czasu, w którym jesteśmy. W innym wypadku oczekiwania stają się jak życzenia, które mogą być szczere, albo nie i mogą się spełnić, albo...głęboko rozczarować.

Pamietaj szkoła to nie miejsce na oczekiwania dorosłego. Wiem, że pewnie są myśli -" ale ja nie chce, aby moje dziecko popełniło takie błędy jak ja?""ale ja chce mu oszczędzić przygotowywania wszystkiego na ostatnią chwilę" i dużo innych podobnych i podpartych dobrą intencją argumentów. I znowu, na pierwszym planie MY, dziecko pozostaje w tyle. Dziecko "goni" oczekiwania dorosłych. A gdyby, tak zmienić oczekiwania. Gdyby tak sprawić, aby nasze dzieci, czuły, że jesteśmy wsparciem bez względu na jego oceny, pomysły czy wyniki... ZAWSZE!
Gdyby go zachęcać?
Jak to zrobić?

Zacznijmy właśnie od oczekiwań!

Zamieńmy "ciche" oczekiwania w pomysły i rozwiązania, które będą wspierać dziecko i rodzica, a także i będą pomocne dla relacji rodzic-dziecko. Poniżej kilka wskazówek :-) jak skutecznie zorganizować szkolny czas:

WSKAZÓWKA 1.
1. Pamiętaj, że poranne wstawanie, to nie lada wyzwanie, szczególnie po wakacyjnych porankach. Nie denerwuj się na smyka, że nie robi wszystkiego tak szybko, jak ty, ale pomóż mu wyszykować się na pierwsze szkolne dni.
- przyszykujcie wszystkie potrzebne rzeczy dzień wcześniej.
- nastawcie zegarek i...zagrajcie w grę, kto pierwszy wstaje, ten decyduje o poobiednim deserze.
- poćwiczcie kilka dni wcześniej, przed szkolnymi dniami, wcześniejsze wstawanie,
- i pamiętajmy o pytaniach pełnych ciekawości-" jak mogę Ci pomóc, abyś wstał jutro na czas?", "jak myślisz, co możesz zrobić, aby wyszykować się jutro do szkoły na czas?". Szukamy wspólnie rozwiązań.

WSKAZÓWKA 2.
Notowanie i kolorowe karteczki.
Pamięć bywa zawodna i to w każdym wieku ;-). Opracujcie ze smykiem własny sposób zaznaczania tego, co jest zadane. Może np. Przy zadanym ćwiczeniu domowym nakleić dinozaura czy narysować słoneczko?

Jak mawiał "Stary Doktor", czyli wspaniały pedagog dziecięcych serc, Janusz Korczak - "Nie ma dzieci, są ludzie, tylko o innej skali pojęć, innym zasobie doświadczenia, innych popędach, innej grze uczuć".

Szkoła to ważny i wymagający etap dla naszych dzieci.
Wspierajmy, jak najlepiej potrafimy!
Dziś, jutro, zawsze, w każdych okolicznościach ❤😊.

Już jutro kolejne wskazówki!

Pozdrawiam Was i Wasze dzieciaczki ☺
Kamila Olga

ADHD - film, który pomoże Ci zrozumieć to zaburzenie Dzieci, u których zdiagnozowano ADHD (pełna nazwa: zespół nadpobudliwości z deficytem uwagi), nie zachowują się w sali lekcyjnej tak, jak...

Do poczytania 😊

👇Małe przypomnienie, ale jakże ważne👇
🌿Obgryzanie paznokci🌿

👉Czy znasz ten temat?
👉Czy dotyczy Twojego dziecka?

Wiem, że to kolejny problem, za który często "zabieramy się" nie od tej strony co należy. Preparaty z gorzkim smakiem nie działają na przyczynę, lecz skutek. I to, mam wrażenie z marnym rezultatem🥴

Warto postawić sobie pytanie "dlaczego dziecko to robi?".
Najczęściej mówi się, że jest to sposób na rozładowywanie napięć emocjonalnych👉I tutaj już sprawa wykracza poza moje kompetencje, a staje się sprawą dla psychologa.

Ja natomiast jako terapeuta integracji sensorycznej chcę dzisiaj przedstawić Wam grafikę ilustrującą możliwe przyczyny obgryzania paznokci wynikające z zaburzeń w odbiorze informacji sensorycznych.

🦋🦋🦋

Warto przyjrzeć się dziecku i znaleźć przede wszystkim przyczynę.
Jeśli wykluczycie przyczyny emocjonalne- może warto zastosować poniższe propozycje stymulacji? Pamiętajcie jednak, że warto przede wszystkim konsultować niepokojące objawy ze specjalistą, szczególnie jeśli obgryzanie paznokci nie jest jedynym objawem.

🔷Na co warto zwrócić jeszcze uwagę?
✅Czy dziecko nie gryzie przedmiotów, np. ołówków, kredek itd.
✅Czy nie gryzie koszulek, rękawów i sznurków przy bluzie?
✅Czy nie wkłada przedmiotów do ust?

Z własnego doświadczenia powiem Wam, że często wystarczy kilka tygodni terapii SI by problem znikł- więc jak dla mnie upatrywanie podłoża takiego zachowania w zaburzeniach sensorycznych ma ogromny sens.

Ale...

Pamiętajmy, że nie możemy wszystkich "wrzucić do jednego worka"‼️

👀Ciekawostka👀

Czy wiedzieliście, że nawykowe obgryzanie paznokci to inaczej onychofagia❓❓❓

Onychofagia (gryzienie paznokci) to zachowanie, które w łagodnej postaci polega na wkładaniu do ust paznokci w taki sposób, że dochodzi do kontaktu pomiędzy płytką paznokcia a zębami. Jest to zaburzenie należące do grupy zaburzeń BFRB (body focused repetitive behaviors). W sytuacji nasilenia tego zachowania dochodzi do obgryzania krawędzi paznokcia aż do granicy miękkich tkanek. Osoby cierpiące na onychofagię często gryzą paznokcie do całkowitego usunięcia wystającej części, często gryząc również naskórek znajdujący się wokół paznokcia. Najczęściej dochodzi do obgryzania paznokci u rąk, jednak notowane są także przypadki obgryzania paznokci stóp.

🔷A jakie sposoby u Was się sprawdziły? Jak długo to trwało?