Next Generation Performance

🧠 Skąd wziął się pomysł na nasz perspective article?

W ostatnich latach obserwujemy nieliniowy wzrost dostępności technologii monitoringu w sporcie. Platformy dynamometryczne, dynamometry, fotokomórki, systemy GPS/LPS, MRD i inne narzędzia pomiarowe przestały być zarezerwowane wyłącznie dla środowiska elite. Dziś są obecne w studiach treningu indywidualnego, akademiach sportowych, klinikach rehabilitacyjnych, klubach zawodowych i na najwyższym poziomie rywalizacji sportowej.

To ogromna szansa dla naszego środowiska, ale również duże ryzyko.

Dynamika wdrażania urządzeń pomiarowych wydaje się obecnie znacznie większa niż tempo kształtowania dobrych praktyk w zakresie kolekcjonowania danych wysokiej jakości, ich interpretacji oraz przekładania na realne decyzje treningowe i terapeutyczne.

Obserwując wiele praktyk, można odnieść wrażenie, że waga decyzyjna niektórych pomiarów bywa niewspółmiernie wysoka względem chronicznego poziomu przygotowania zawodnika, jego poziomu sportowego, historii treningowej oraz stopnia familiaryzacji z samym procesem testowania.

W praktyce może to prowadzić do sytuacji, w której krótkoterminowa fluktuacja wybranego wskaźnika „readiness” zaczyna dominować nad dużo ważniejszym pytaniem:

👉🏻 Czy zawodnik jest realnie przygotowany na wymagania swojej dyscypliny?

Nasz nowy artykuł jest więc swego rodzaju call-to-action dla praktyków. Nie po to, aby odrzucać monitoring. Przeciwnie - aby lepiej skalibrować jego rolę. W wielu przypadkach priorytetem powinno być inwestowanie czasu treningowego w stopniową ekspozycję na coraz bardziej wymagające zadania, budowanie tolerancji na obciążenia i rozwijanie sportowo specyficznych zdolności, a nie ciągłe modyfikowanie (często regresowanie) jednostek treningowych w odpowiedzi na pozorne sygnały „data-driven”. Szczególnie wtedy, gdy zawodnik nadal znajduje się poniżej wymagań, które narzuca jego dyscyplina, poziom rywalizacji lub etap powrotu do sportu.

Rzeczywista wartość monitoringu wzrasta nieliniowo w środowiskach elitarnych, gdzie większość zawodników reprezentuje już bardzo wysoki poziom atletyczności względem map normatywnych, a o wyniku, dostępności i bezpieczeństwie mogą decydować detale. Właśnie tam monitoring bieżącej gotowości może mieć największą wagę decyzyjną. Ale zanim zaczniemy zarządzać detalami, musimy mieć pewność, że zbudowaliśmy fundament. Dlatego w naszym perspective article proponujemy model, w którym znaczenie wskaźników readiness w procesie decyzyjnym powinno być interpretowane w odniesieniu do poziomu sportowo specyficznego przygotowania zawodnika, benchmarków normatywnych oraz rzeczywistych wymagań dyscypliny.

Nie chodzi o to, aby trenować „mniej” albo „ostrożniej”.
Chodzi o to, aby trenować mądrzej - nie myląc krótkoterminowej zmienności biologicznej z sygnałem wymagającym automatycznego obniżenia bodźca.

Pełny artykuł:
Kruczek K, Rebelo A, Gabbett T i Nowak M (2026). The readiness–preparedness bias: recalibrating monitoring logic. Frontiers in Physiology, 17:1855985. doi: 10.3389/fphys.2026.1855985

https://www.frontiersin.org/journals/physiology/articles/10.3389/fphys.2026.1855985/full

We are pleased to share our new perspective article published in Frontiers in Physiology:

Kruczek K, Rebelo A, Gabbett T and Nowak M (2026) The readiness–preparedness bias: recalibrating monitoring logic. Front. Physiol. 17:1855985. doi: 10.3389/fphys.2026.1855985

https://www.frontiersin.org/journals/physiology/articles/10.3389/fphys.2026.1855985/full

In this paper, we highlight that the key challenge lies in the decision-making emphasis placed on acute readiness metrics - particularly when an athlete’s chronic physical preparedness remains below the demands of their sport. Our aim is not to reject monitoring, but to recalibrate its role.

In underprepared athletes, monitoring should primarily help guide progressive exposure and dose prescription, supporting long-term physical development, sport-specific adaptation, and chronic load tolerance - rather than repeatedly diluting training stimuli in response to trivial short-term fluctuations.

We also propose a theoretical model in which the decision-making relevance of readiness monitoring increases as the athlete approaches sport-specific preparedness benchmarks, referenced against normative values from the same or closely comparable sporting populations.

I warmly invite you to read the full article and share your thoughts.

This is also the first publication from the newly established Sports Science Department at Next Generation Performance - with more scientific articles already in preparation/review stage and soon to be shared in leading sports science journals.

Part of the Next Generation Performance team has just landed in Vilnius 🇱🇹, where we’re taking part in SKIMA - the conference organised by our strategic partner.

We’re genuinely glad that, as a partner, we could help highlight to the strong group of Polish professionals attending that the Baltic countries are building a fast-growing, high-quality industry initiative - one that’s absolutely worth following (and being present for).

And in parallel… another part of our team is visiting Athens - but that deserves a separate post. 🇬🇷

See you on site in Vilnius.