Teofil

📘 Sprzedaż czasopisma filozoficzno-teologicznego – już jutro!

W niedzielę, 23 listopada, po każdej Mszy Świętej będzie można nabyć najnowszy numer czasopisma filozoficzno-teologicznego przygotowanego przez naszych braci studentów (braci w formacji).

Mamy też szczególną radość poinformować, że jeden z artykułów napisał brat z naszego klasztoru – o. Paweł Buczek. Zachęcamy do lektury jego tekstu oraz całego numeru!

Dochód ze sprzedaży zostanie przeznaczony na wsparcie formacji braci.

Zapraszamy i dziękujemy za Waszą życzliwość! 🙏

🧐 Ewangelia o dwóch sądach ⚖
Dzisiejsza Ewangelia opisuje dwa sądy. Jeden z nich to sąd, którego wykonawcami są uczeni w Piśmie i faryzeusze, drugi – to sąd Jezusa. Osądzona zostaje kobieta przyłapana na cudzołóstwie. Jednak faryzeuszom nie o kobietę tu chodzi. Oni chcą oskarżyć Jezusa, oczekują, że będą mogli wykazać Mu nawoływanie do odstąpienia od Prawa Mojżeszowego. Kobietę traktują jak narzędzie potrzebne do wzniecenia sporu. Wyprowadzając ją na środek zgromadzenia ukazują na zewnątrz jej winę. Nie ma miejsca na dyskrecję, obronę ani też na litość. Nie liczy się człowiek, liczy się grzech. Prawo zostało złamane, więc niejako z automatu należy się kara.

Jezus patrzy inaczej. On także dokonuje sądu. Nie próbuje zaprzeczyć temu, co dla wszystkich jest już jasne. Grzech kobiety jest faktem. Jezus przekierowuje jednak uwagę i w miejscu oskarżonego stawia dotychczasowych oskarżycieli. „Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci w nią kamieniem”. Właściwie każdemu z osobna oddaje sąd nad sobą samym w jego własne ręce. Odwołuje się do instancji ich własnego sumienia. Oskarżeni odchodzą.

Pozostaje kobieta. Sąd Jezusa nad kobietą znacząco się różni od oceny dokonanej przez wcześniejsze zgromadzenie. Faryzeusze zbadali przeszłość kobiety, widzą tylko to, co było. Jezus zna jej grzech i ona zna swój grzech. Jednak Jezus zmienia „kierunek” spojrzenia i patrzy ku temu, co jest przed nami. Dziś słyszymy u Izajasza: „Nie wspominajcie wydarzeń minionych, nie roztrząsajcie w myśli dawnych rzeczy. Oto Ja dokonuję rzeczy nowej…”. To właśnie dokonuje się w przebaczeniu.

Jezus mówi: „Kobieto, gdzież oni są? Nikt cię nie potępił?” Zostaw swój grzech w przeszłości, a swoje kroki skieruj przed siebie. „I Ja ciebie nie potępiam. Idź i odtąd już nie grzesz”. Faryzeusze chcieli skazać kobietę na śmierć i w ten sposób na zawsze zapamiętać ją razem z grzechem, który popełniła. Chcieli wyryć jej grzech jak żelaznym rylcem na kamiennej tablicy historii jej życia. Jezus pisze palcem po ziemi, jakby chciał jej pokazać: Twoje grzechy są jak pył, który zostanie zmieciony podmuchem wiatru miłosierdzia. Taka jest pamięć Boga. Nie zapamiętuje nam naszych grzechów, ale pamięta o mnie.