SzeptUbuka

W zasadzie jestem prostym odbiorcą sztuki. W tym obrazów. Zanim rozłożę je w myślach na części pierwsze, doszukując się smaczków, ukrytych znaczeń, podtekstów, symboli i technicznych detali; wkładam je do pudełek: nie podoba mi się, może być i WIESZAŁBYM!

Obrazy Rafała Olbińskiego wypełniają trzecie pudełko. To absolutny mistrz wyobraźni, arcyczarodziej magicznego realizmu, wirtuoz konceptu. Wstukajcie w google jego nazwisko i zerknijcie na grafiki - nie da się obok nich przejść obojętnie. Dla mnie ten twórca to tzw. górna półka, górnej półki. Noż kulebele - wieszałbym!

I oto kilka dni temu w moim mieście stanęła potężna rzeźba byka jego autorstwa. I jest w niej cały Olbiński - jest magia, jest koncept, jest symbol, jest świetne przesłanie. Dwie silnie ściśnięte dłonie pokazują, że zgoda i współpraca dają siłę, która potrafi dynamicznie rozpędzić miasto. I taki wizerunek chcą pokazać Katowice - i to jest dobre :)

Tymczasem komentarze w Internecie pokazały, że oto w mieście wydarzyła się najgorsza rzecz mniej więcej od czasów wojen śląskich. Że co to jest? Że to paskudne! Że kto to konsultował? Że chyba kogoś powaliło? Że to ma być jakiś symbol? Że w Nowym Yorku jest takim sam! (Nie jest, porównajcie zdjęcia :) Że kto za to zapłacił? Że to niemożliwe, że miasto za to nie zapłaciło. Że skoro miasto faktycznie za to nie zapłaciło to musi to być spisek.
Jasne - każdy ma prawo do "niepodobania", ale nie mylmy mądrej krytyki z durnym i złośliwym krytykanctwem.

Noż kurka wodna. Edukacja artystyczna i wrażliwość na sztukę chyba trochę u nas kuleje, ale czego się spodziewać, skoro słowo galeria kojarzy się u nas głównie z galerią handlową...

Wczoraj wieczorem wybrałem się na koncert Comy. W ostatnim utworze "Los, cebula i krokodyle łzy" Rogucki zaśpiewał:

"I po co czytasz komentarze sfrustrowanych miernot
Niech się durnie trują jadem oszczędź sobie złego"

Ależ mimowolnie wpisał się w moje przemyślenia.

Wystarczyło wyjść wczoraj "na miasto". Przejść się Dworcową. Zobaczyć tłumy ludzi robiących sobie zdjęcia przy byku. Uśmiechniętych mieszkańców i gości, których miny mówiły: "Tak, to jest coś", żeby przypomnieć sobie, że tak naprawdę świat mediów społecznościowych wciąż nie ma szans z tym prawdziwym, a tylko niepotrzebnie potrafi frustrować.

Naprawdę cieszę się, że żyję w mieście, gdzie znalazło się miejsce dla małych beboków i wielkiego byka :)

Tyle dobra w komentarzach, że czuję się jakbym dostała grupowy masaż wdzięczności! 😄
Dziękuję Wam z całego serca! ♥️ To piękne zakończyć ważny rozdział z taką falą życzliwości.🙏🍀