Fundacja Always More

💡 Fakty i mity o instynkcie macierzyńskim:

1: Instynkt macierzyński to mit,

2: mózg rodzica zmienia się pod wpływem opieki, nie tylko pod wpływem płci. Badanie PNAS wykazało, że ojcowie będący głównymi opiekunami mieli wzorce aktywacji mózgu podobne do matek, a ilość czasu spędzanego z dzieckiem korelowała z aktywnością sieci neuronalnych związanych z opieką,

3: ciąża zmienia mózg, ale to nie dowód na „instynkt”. Badania nad mózgiem kobiet po ciąży pokazują zmiany w obszarach związanych z rozumieniem sygnałów społecznych i emocjonalnych, co można interpretować jako adaptację do opieki, a nie jako automatyczny mechanizm miłości czy poświęcenia i dotyczy to obojga rodziców,

4: ludzkie dzieci historycznie nie były wychowywane tylko przez matki i ich samopoświęcenie. Antropolożka Sarah Blaffer Hrdy opisuje człowieka jako gatunek kooperacyjnego rodzicielstwa, w którym opieka nad dziećmi zależała od wielu osób: matek, ojców, babć, rodzeństwa i innych dorosłych,

5: z archiwów historycznych z XVII–XVIII-wiecznej Francji wiemy, że matki z klas średnich powszechnie oddawały niemowlęta „mamkom” nierzadko na długie lata i wykazywały niewielkie zainteresowanie ich losem. Zjawisko to jest niemożliwe do pogodzenia z tezą o powszechnym i niezmiennym instynkcie macierzyńskim, potwierdza za to wnioski zabawna dotyczące tego, że „instynkt” jako taki pojawia się dopiero podczas budowania relacji z dzieckiem i opieką.

🔎 Najważniejsze: badania nie mówią, że miłość matki nie istnieje. Mówią raczej, że miłość, więź i opieka nie są automatycznym, identycznym dla wszystkich kobiet instynktem, tylko procesem kształtowanym przez ciało, relację, czas, doświadczenie i wsparcie.

W Polsce ponad 2 miliony kobiet wychowuje samotnie dzieci. Słowo „samodzielna” mama brzmi oczywiście znacznie lepiej, ale spoglądając prawdzie w oczy, najczęściej romantyzujemy tym samotne macierzyństwo. Wiele kobiet nie wybrało samodzielności - zostały do niej zmuszone przez partnera, który się wycofał, przez nasz system, który nie wspiera kobiet, przez brak dostępnych usług, opieki, godnej pracy. To matki, które są jednocześnie i samodzielne i samotne - emocjonalnie, finansowo, organizacyjnie. Nie jest to lifestyle, jaki wybierają, a koszt, który ponoszą na co dzień najczęściej zupełnie same.

🔎 Próg dochodowy uprawniający do świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego wynosi 1209 zł netto na osobę - kwota tak niska, że wyklucza większość pracujących matek, które formalnie zarabiają „za dużo”, by dostać pomoc, ale realnie nie są w stanie utrzymać dziecka samodzielnie.

W Niemczech zaliczka alimentacyjna wypłacana jest bezwarunkowo do 18. roku życia dziecka, we Francji RSA dla samotnych rodziców jest podwyższane o 128%, a Szwecja gwarantuje „underhållsstöd”niezależnie od dochodu matki. Polska jako jedyna z tej grupy uzależnia wsparcie od kryterium dochodowego sprzed dekady…

47% gospodarstw domowych prowadzonych przez samotne matki w Polsce doświadcza ubóstwa lub wykluczenia społecznego, a to niemal 3 razy więcej niż średnia dla wszystkich polskich rodzin.

Tymczasem duża część mężczyzn twierdzi, że kobietom trzeba wszystko podawać na tacy…

Źródła:
- GUS ,,Dochody i warunki życia ludności Polski.”
- RZĄDOWA RADA LUDNOŚCIOWA ,,Sytuacja Demograficzna Polski 2023-2024”
- Instytut Wymiaru Sprawiedliwości, 2026
- Eurostat ,,EU statistics on income and living conditions” 2023 i 2024
- United Nations Population Fund ,,Protection of the Family- UNFPA submission”
- Global Issues, „320 Million Children in Single-Parent Families” (2016)
- World Bank / Gender Data Portal wskaźnik „Female headed households”

Kiedy mówimy, że kobiety „mają te same szanse”, rzadko doliczamy rachunek, który płacą tylko dlatego, że są kobietami. Dane z polskich i zagranicznych badań pokazują, że od pierwszej miesiączki po emeryturę kobiety dopłacają do systemu swoim portfelem, czasem i nieodpłatną pracą...

💡 To nie są „kobiece fanaberie”, tylko systemowe koszty wpisane w bycie kobietą. Dopóki te rachunki pozostają niewidzialne, łatwo udawać, że startujemy z tego samego miejsca - choć zaczynamy życie z rachunkiem na minusie.

Świadomość rachunku, który płacimy daje nam język do rozmowy, narzędzie do negocjowania zmian i solidarność z innymi kobietami zamiast samotnego poczucia winy. A nazwanie i zmierzenie tych kosztów zamienia „prywatny problem” w temat polityki publicznej, prawa pracy i konkretnych decyzji budżetowych.

🔎 Wszystkie badania, z których korzystałyśmy do stworzenia tego posta znajdziecie w pierwszym komentarzu w poście 🫀

Jakiś czas temu zaczęły nam się wyświetlać aplikacje pokazujące, jak możemy wyglądać po zabiegach medycyny estetycznej. A to skłoniło nas do sprawdzenia, ile Polek realnie z nich korzysta:

🔔 Okazuje się, że w Polsce nie ma niezależnych badań np. GUS w tym obszarze. Dostępne dane pochodzą głównie z raportów branżowych (kliniki, producenci, portale beauty). To nie znaczy, że te raporty są niewiarygodne, ale pokazuje, że nikt nie mierzy tego systemowo - a powinniśmy, bo wiek korzystających i powody są niepokojące.

💡Najbardziej miarodajny raport „Polska za filtrem 2025” wskazuje, że zabieg wykonało 14,7% dorosłych Polek, a ponad 23% go rozważało. Najczęściej decydują się na niego kobiety do 24. roku życia i trzydziestolatki.

🙏 Medycyna estetyczna działa dziś podobnie jak filtry na IG czy TikToku. W czasach aplikacji symulujących efekty zabiegów łatwo zapomnieć, że Instagram pokazuje tylko fragment rzeczywistości. Łatwo też zapomnieć, że nie każdą z nas na to stać.

Sama medycyna estetyczna nie jest niczym złym. Decyzja o zabiegu może być świadoma i własna, i to jest ok. Ale ponad 50% osób po zabiegu przyznaje, że chciało upodobnić się do konkretnej osoby, a 52% wcześniej zmagało się z obniżonym samopoczuciem.

🔎 To nie są tylko dane o urodzie, ale o presji, jakiej doświadczamy.

🔆Jeśli decydujesz się na zabieg, bo po prostu tego chcesz i czujesz się lepiej - to w pełni w porządku 🤍 J

🔆Jeśli nie decydujesz się na zabieg i nie chcesz stosować medycyny estetycznej, pamiętaj, że to w pełni ok. Nie musisz ulegać presji, żeby czuć się dobrze ze sobą 🤍