Magdalena Adamowicz

Dwa tysiące lat więzienia. Tyle reżimowa turecka prokuratura żąda dla Ekrema İmamoğlu – burmistrza Stambułu, który wygrał wybory. Jego wina? Że je wygrał.

Trzy miesiące temu w Komitecie Regionów wręczaliśmy mu Nagrodę im. Prezydenta Pawła Adamowicza – nazwaną imieniem mojego męża. İmamoğlu nie mógł jej odebrać. Siedział – i wciąż siedzi – w więzieniu. Nagrodę wręczono przy pustym krześle.

Dziś wróciłam do tej samej sali i przemawiałam podczas debaty o stanie demokracji w Turcji w jej drodze do UE. Bo to puste krzesło nie daje mi spokoju.

Turecki reżim nie pokonuje rywali przy urnie – niszczy ich w skorumpowanym sądzie. İmamoğlu unieważniono dyplom, żeby odebrać mu prawo startu w wyborach prezydenckich. Sądzą go razem z czterystoma osobami naraz. W dwa lata aresztowano dwudziestu siedmiu opozycyjnych burmistrzów i setki samorządowców.

Władza, która chce rządzić bez kontroli, zawsze idzie tą samą drogą. Krok po kroku. Bez pośpiechu. By nie obudzić oporu. Najpierw przychodzi po dziennikarzy. Potem po sędziów. Potem po samorząd, bo samorząd jest najbliżej ludzi. A na końcu po wybory. I wtedy jest już za późno.

My w Polsce staliśmy blisko podobnej przepaści. Węgrzy uratowali się w ostatniej chwili. Dlatego demokracji trzeba bronić dużo wcześniej, gdy tylko pojawiają się pierwsze znaki, że władza chce pozbyć się kontroli nad sobą. Demokracja nie jest ustrojem dla leniwych, wygodnych i strachliwych. Demokracji trzeba bronić każdego dnia. Z odwagą, za wszelką cenę.

Na oczach Europy Turcja pogrąża się w autorytaryzmie. Europa ma narzędzia, żeby reagować. Pytanie brzmi, czy mamy odwagę ich użyć – nim będzie za późno.

Wszyscy rodzimy się dobrzy, wolni i równi.

Nikt nie przychodzi na świat jako „mniejszość" – rodzimy się ludźmi. To dopiero później ktoś tę równość odbiera.

Dlatego ten marsz nie jest walką o przywileje. To upominanie się o to, co należy do nas od pierwszego oddechu i czego nie ma prawa odebrać żaden rząd, polityk czy ksiądz.

Myślałam dziś o moim mężu, Pawle. Głęboko wierzący konserwatysta, który stanął na czele Marszu Równości w Gdańsku, bo wiedział, że „miłość może tylko łączyć, a zboczeni są ci, którzy sieją nienawiść”. Nie zapomnę tego nigdy – i nie przestanę o tym mówić.

Bo nikt nie rodzi się z nienawiścią. Nienawiści trzeba uczyć, latami. Naszym zadaniem jest tę naukę zła wreszcie przerwać.

Nie negocjuje się człowieczeństwa.
Żądamy oddania tego, co każdy człowiek ma w chwili narodzin.

I czego nikt, absolutnie nikt, nie ma prawa mu odebrać.




Stowarzyszenie Słupsq Plus Marta Makuch Danuta Wawrowska

Niesamowite spotkanie 💪

Rozmowa o tym wszystkim, co teraz dzieje się na Bałtyku – na morzu, wokół morza i na jego dnie. Szukam słów, żeby to opisać – i dwa przychodzą mi do głowy: pasja i wiedza.

🎙️ Dzisiaj w Wejherowie, na zaproszenie Wejherki, rozmawialiśmy o morzu, o morskiej gospodarce i o ludziach, którzy z morza i na morzu żyją.

Dziękuję za to spotkanie Wejherkom: Justyna Mazur-Dziadkiewicz, Anna Nowoczyn-Richert, Honorata Baranowska, Izabela Pohl oraz wszystkim uczestnikom wydarzenia.