Focus to infinity

Największą zaletą Gdyni jest to, jak mało w niej Gdyni, a jak dużo natury ;)

Talerze satelitarne na starej cegle łapią sygnał z kosmosu, podczas gdy pod butami chlapie pośniegowa breja. Patrzymy na Młyniska, które stają się polem bitwy dwóch światów. Stara kamienica jeszcze próbuje utrzymać fason, nowa bryła obok już narzuca swoje zasady, a żuraw nad nimi wszystkimi kreśli plan, na który nie mamy wpływu. My tylko tu parkujemy, próbując nadążyć za rytmem, którego nie wybieramy.

Kamienice na ulicy Mariackiej, dumni świadkowie hanzeatyckiej potęgi, tworzą teatr dla jednego tylko aktora, którego obecności śnieg zdaje się nie zauważać. Karmazynowy płomień, którego nie jest w stanie ugasić ani pruski mróz, ani powojenna pustka.

W jego blasku ożywa etos gdańszczan - surowy kręgosłup miasta, wykuty w złocie i granicie. To tutaj, na kamiennych przedprożach, materializowała się idealna równowaga między wolnością a sprawiedliwością, gdzie prawo równe dla wszystkich było jedyną gwarancją pokoju. To tu bogactwo spotykało się z roztropnością, by zysk nigdy nie przysłonił godności, a sława kroczyła ramię w ramię z tradycją, wiążąc teraźniejszość z dziedzictwem ojców.

To już nie jest po prostu miasto Gdańsk – to nieśmiertelna struktura zbudowana z soli, krwi i bursztynu, przypominająca wszem i wobec: Nec temere, nec timide.

Są takie miejsca, które wyglądają jak suma wszystkich naszych wygranych i przegranych bitew. Jednym z nich jest gdański krajobraz przemysłowy. Wszystko już jest, a jednak pozostaje ten kłujący żal, że straciliśmy to, co kazało nam patrzeć w górę. Został tylko wiatr, śnieg i echo dawnych ambicji.