Biegala Triventure

Mistrzostwa Świata Ironman 70.3 Marbella 2025

Trochę nie mogę uwierzyć, że już po wszystkim 🤭 Przed startem towarzyszył mi miks emocji, strach, frustracja, zmęczenie, dziś jestem już tylko WDZIĘCZNA. Że moi Bliscy czekali na mecie, że udało się ukończyć w zdrowiu, że przełamywałam się na zjazdach, że pobiegłam półmaraton w 1h30, po naprawdę męczącym rowerze…

🏊🏻‍♀️ Jak to w morzu, trochę bujało, woda słona, ale bez większych ekscesów, pewnie mogłoby być szybciej, ale nie narzekam.

🚴🏻‍♀️ Stanowił dla mnie największą niewiadomą. Kilka dni wcześniej przejechaliśmy fragmenty trasy, ale w ruchu ulicznym, przy towarzystwie szybko mijających aut, fragmenty na ekspresówkach… Byłam mocno wystraszona, szczęśliwie w dniu zawodów jechało mi się dużo lepiej. Starałam się nie przeginać pod górę, żeby nie zapiec się za mocno i jak najmniej hamować na zjazdach - czasem wychodziło, innym nieco mniej. Jeszcze bardzo dużo pracy przede mną, żeby zbliżyć się do umiejętności zjazdowych dziewczyn z czołówki. Ale nie poddaję się, z roku na rok jest lepiej. Może do K50 się wyrobię. Trasa ogólnie malownicza, ciekawa, czas szybko minął.

🏃🏼‍♀️Najbardziej jestem chyba dumna z biegania. Mimo ciężkiej pracy na rowerze, na zapieczonych nogach, cała pierwsza 10tka z uśmiechem, cieszyłam się tym biegiem, chłonęłam malowniczą trasę, po 15km zaczęło się umieranie, ale średnie tempo 4:20 przed wyścigiem wzięłabym w ciemno.

Zdecydowanie przyjechałabym tu jeszcze raz. Oczywiście Mistrzostwa Świata zawsze mają niesamowity klimat, ale jest coś dodatkowo satysfakcjonującego w ukończeniu zawodów na wymagającej trasie.

Ostateczny rezultat 32/282 AG, 282/2240 OPEN
Tak po ludzku jestem dumna, że mimo rosnącego poziomu sportowego na świecie, wciąż się poprawiam. Nadal mam dużą radość ze ścigania i mimo, że czasem trochę brakuje czasu na wszystko, walczę o czas i tworzę przestrzeń dla tej pasji.

Teraz czas na zasłużoną przerwę i do kolejnego sezonu 😉