Wild Table

Wracam dziś po dłuższej ciszy…
w najbardziej smakowity dzień roku. 🍩

Tłusty czwartek zawsze kojarzył mi się
z prostą radością, ciepłem domu
i chwilą zatrzymania przy czymś słodkim.

W tym roku przeżywam go trochę inaczej —
spokojniej, uważniej,
z jeszcze większym apetytem na małe codzienne przyjemności. 🤍
Ciąża uczy mnie zwalniać
i smakować życie kawałek po kawałku.

Takie chwile lubię zatrzymywać w kadrach —
w miękkim świetle, bez pośpiechu,
z czułością do prostoty.

Dobrze tu znowu być.

_______________

Pamiętam jedne z pierwszych zajęć z fotografii — nasz profesor zabrał nas wtedy w plener, a tematem przewodnim były… śmieci.
Wtedy wydawało mi się to dziwne.
Szukałam światła, piękna, kompozycji — a miałam patrzeć na porzucone rzeczy.
Ale to był moment, który coś mi przestawił.
Bo czasem to, co zapomniane, ukryte w zaroślach, nosi w sobie więcej historii niż najpiękniejsza stylizacja.

Dziś, gdy patrzę na to stare krzesło na działce, czuję ten sam zachwyt, co wtedy.
Drewno już nieco przegniłe, ale nadal stoi.
Nikt go nie potrzebuje, a jednak nie potrafię go ruszyć.
Ma w sobie jakiś ciężar obecności — jakby było świadkiem czegoś więcej.

I może właśnie dlatego kocham fotografię — bo pozwala nadać znaczenie rzeczom, które zwykle się omija.

__________